Szafa Malowana

Zamiast

2012-03-07T14:40:00.001-06:00

kolorowych pisanek, kicających zającków i baranków brykających - czyli zamiast świątecznie działać, bawię się materią...
Z różnym skutkiem, efekty możecie ocenić sami. Generalnie, nieco chaotycznie, jeśli chodzi o materiały. No i monotematycznie, jeśli chodzi o rodzaj tworów... Cóż, wzięło mnie i jeszcze nie puszcza, pewnie przez słońce które mnie ładuje, energia mnie rozpiera ;)))

To naszyjniki filcowe, na lince pamięciowej.

Skoro już filcowałam, jak zwykle zrobiły się przy okazji (prawie same...), kolejne broszki:

A przez inspirację pracami przesympatycznej Koleżanki, powstał naszyjnik, marmur na lnie:

Nijak mu do cudnych sznurkowych naszyjników Mruweczki, ale co tam, wciąż jeszcze próbuję, choć na razie moje twory jedynie mnie irytują - nijak nie chcą się ładnie układać :@ I znając życie materia mnie pokona...

I jeszcze taki naszyjnik, satyna z szykiem glamoure:

To wsio:))) Myślę że i tak byt długo już zamęczam swoimi biżutami. Czas na małe "przebranżowienie" ;))

Na koniec pochwalę się jeszcze nagrodą pocieszenia od Bo:

Tu zbliżenie na pudrowe cuksy z sympatycznymi napisikami - bardzo smaczne i słodkie, w pełnym znaczeniu tego słowa ;))) Jednego brakuje, bo "spróbowany został w trakcie cykania fotek, treści nie pamiętam, ale była smaczna :)))

Bożenko, bardzo dziękuję za uroczą niespodziankę:)))

Pozdrawiam ciepło:)

Zmiany

2012-03-05T03:43:00.001-06:00

się szykują, nadchodzą, choć wciąż po błocku jeszcze brodzą ;) w kaloszach ocieplanych, ale idą!
Wiosną mi zaczyna pachnieć. Wiem, wiem, zmiany w aurze jeszcze się będą zdarzać nie raz i nie dwa, jednak nadzieja na słońce i ciepełko wraca ;)))

Zmiany widać również w moich rękoczynach. Łąki mi się zachciało, to sobie zrobiłam:

Ten już bardziej elegancki :

I kolejne pastelowe brochy, lazurowa peonia:

I jeszcze jedna, ciemniejsza, bardziej morska:

I tyle na razie. Dziś tak szybko i krótko, już muszę lecieć dalej ;P

Pozdrawiam wiosennie ;)))

tralala - hahaha :)))

2012-02-29T02:25:00.003-06:00

Tyle radości na raz dawno nie miałam :)))
Koleżanka się nabija, że niby ja z byle drobiazgu się raduję jak durnowata jaka. Może. Niech się nabija:)
To JA coś mam, ona nie, hehehe ;)
Dziś się raduję jak wariatka bo DOSTAŁAM!!!
hahaha, tralalala, same cudeńka lalala:)))
Dwie przesyłki, znaczy hurt niemalże listowy wczoraj dostałam a w pierwszej...
... nie, nie słonie i nie grubasy wtranżalający tłuste kiełbasy :)
Ja dostałam coś co babeczki lubią NAJBARDZIEJ - BIŻUTY CUDNE.
Najpierw te wycyganione ;))) Od Ivonny przyszły, bo Ją cyganiłam aż się kurzyło ;)))
Nie wiem jak Wy, ale ja lubię kuchnię włoską, bardzo nawet. Te carbonary, klopsiki w sosikach pomidorowych, makarony zapiekane, spaghetti... mniam ;)))
No i mam makaron naszyjny, proszę, o taki:

W TYM się wczoraj w pracy lansowałam. Nie powiem, zazdrość i zainteresowanie wzbudził ogromne :))
Z broszkami, tak jak proponuje Iwonka wyglądają rewelacyjnie:) Prawda że jak spaghetti??? Neizwykle eleganckie w dodatku :)))
Jakby szczęścia było mało, dostałam jeszcze jeden, ten jakby mocno szpinakowy ;))):

Sos szpinakowy zapodany na spaghetti to ostatnie nasze kulinarne odkrycie, a jeszcze w wykonaniu Osobistego - BAJKA ;)))
Teraz szyku zadam podczas obiadku zjadania, i kolorystycznie nawet się skomponuję ;))))
Fajnie :) A dziś pewnie lans w pracy, cóż, skoro mam to nie będę ukrywać, a co! ;)
Iwonko - serdecznie dziękuję!!!

Teraz o wymiance z Sylwią będzie.
Bystrością się wyjątkową wykazałam, bowiem zwróciłam czas jakiś temu na westchnienia Sylwii do filcowych broszek mojego autorstwa. Z pewną nieśmiałością napisałam mejla, w którym zapytywałam że może by..., że jeśli by..., czy rzeczywiście jest zainteresowana... itp, itd. Sylwia nie zwlekając odpisała (wyczekiwane!) owszem, chętnie ;))) No to się wymieniłyśmy.
Sylwia się w broszkach swoich już się lansuje, ja lansowałam się wczoraj (doskonały komplet z szarym makaronem), o w tym:

Mam jeszcze TO, do kompletu i pełni szczęścia:

Komplet będzie prezentowany w świecie dalekim, w czerwcu lecę na Komunię chrześniaka do UK, więc jakby nie patrzeć szyku zadam aż miło! Sylwia wielkie dzięki :)))
Sylwia dorzuciła jeszcze takie frywolitkowe, miniaturowe cudo:

Nie będę pisać o załączonym słodyczku, bom go szybciorem pochłonęła, aż wstyd, mogę tylko rzec: mniam ;))) Te nowe biżuty bardzo wpadły w oko mojej córze:) Umówiłam się z nią że na jej lipcowe urodziny MOŻE się nawet poświęcę i pożyczę jej swój naszyjnik, ale nie obiecuję tego NA PEWNO, sami rozumiecie ;))

No i jak tu się nie chichrać durnowato, skoro tyle szczęścia naraz spotkało jedną, jedyną zwykłą babeczkę ?
Ja tam się chichram, i nie wiem czy jutro przestanę, a ludzie niech sobie gadają, co mi tam :)))

DZIEWCZYNY OGROMNIE, Z CAŁEGO SERDUCHA DZIĘKUJĘ !!!

Ozdobniki

2012-02-27T02:15:00.000-06:00

naszyjne się zrobiły - wpadłam w jakiś amok filcowania.

Niby wiosna do drzwi stuka, więc teoretycznie nie wypada, jednakowoż wciągnęło mnie z kretesem.
Hasło z wiosną w "tytule" muszę jednak sprostować - prawie wiosnę mamy, bo od soboty znowu zasypało nas. Śniegiem, rzecz jasna.
Ja już naprawdę wiosną żyłam! Nawet okoliczne rozplaśkane błotko mnie nie dołowało.
Wyjątkowo.
Bo wiosna przecież w TAKI sposób, nie koniecznie urokliwy, ale jednak nadciągała. A tu kicha, zima wróciła.
Uparta ;P Ech...
Pocieszam się ciągle jak mogę że, wspomniana nadejść WRESZCIE musi, bata nie ma. Dłużej trza będzie tylko czekać, może dni jedynie, czyli CHWILKĘ zaledwie ;).
A zważywszy na okoliczności przyrody, moje filcowanki jak najbardziej na czasie.
I oto one, filcowane ozdobniki naszyjne w całej swej okazałości, najpierw w "stanie naszyjnym" - czyli na lince:

Kiepskie zdjęcia, ale i światła mało :P
Teraz w zbliżeniu, czyli na koszu ;))

Się jeszcze zrobił, z potrzeby chwili, i konieczności nastroju poprawienia ozdobnik nauszny. Prosty, ale bardzo mi przypadł do gustu :)

Lawa wulkaniczna ze szkiełkami. Fajnie dynda na uszach. Ładnie nawet.
I tyle. Na razie.
Może wkrótce co innego pokażę?

Do innego zatem ;)))

Monotonnie

2012-02-22T02:15:00.000-06:00

prawie dziś będzie.
Filcowo, bo w końcu wzięłam się za porozpoczynane (wiela czasu temu), filocki co to tylko obróbki estetycznej czekały.
Się doczekały.
Przyglądam się im i tak sobie myślę że monotonnie nieco, bo w w prawie jednakich kolorach. W dodatku z przewagą różu ;) Koleżanka się nawet zadziwiła bo zna moją awersję do różu, a tu mało że róż, to jeszcze nawet, nawet wyszło ;)))
Jak nic wiosna nadciąga, i czuje ją moja dusza :))) I się raduje jak durnowata :)
Monotonna kolorystycznie wiosna...

Żeby zbyt słodko nie było to są jeszcze takie, i te sobie pójdą jutro w lepsze ręce ;)))

Kolory zgodnie z zapotrzebowaniem zamawiającej, ty samym przełamują monotonię niniejszego postu ;))) Mam nadzieję że się spodobają po własnoręcznym wymacaniu.
Na koniec pokażę jeszcze PRAWIE wszystkie:

Prawie, bo jeszcze co nieco czeka na wymuskanie. Mam nadzieję że się wyrobię do końca TEGO tygodnia.

Tymczasem żegnam CIEPŁO z nadzieją na jeszcze CIEPLEJSZE ;)))

Pastele z humorem ;)

2012-02-17T01:50:00.001-06:00

Dziś lirycznie, romantycznie...
Wczoraj powstała i taka została broszeczka mała ;)

Niżej wytwór który powstał dzięki inspiracji biżutami MRUWKI, która w "przerażającym" tempie poznaje nowe techniki rękodzielnicze! Aż się boję co zdziała przez nadchodzący weekend ;)))

Pamiętacie bajecznie kolorowe,drewniane koraliki na sznurku, które kiedyś u siebie prezentowałam??? To właśnie jest praca Mruwki - biżuty, które są jednymi z moich bardziej ulubionych ;))
Przez NIĄ i tylko przez Nią powstał wczoraj mój naszyjnik.
Szary sznurek, lekko woskowany plus koraliki ceramiczne i fimo - uroczo, nieprawdaż ? ;)))
Tych ceramicznych muszę jeszcze dokupić.

Na koniec koszyki, które wreszcie udało mi się ukończyć, a służyć będą Córce.

Ciekawe co w nich znajdę za jakiś czas. Nie wiem jak to się dzieje, ale za każdym razem COŚ, co w pokoju dzieci pełni swoją z góry przypisaną funkcję, po pewnym czasie zmienia ją. Nagle okazuje się że owa funkcjonalność była wyłącznie MOIM złudzeniem...
I tyle moich pasteli:)

Zgodnie z tytułem teraz trochę humoru, z cyklu Jaśkowe:
Janek ponownie przeżywa fascynację Kościołem.
Pewnego razu podczas mszy, ksiądz zapytał dzieci: czego NIE WOLNO robić, by serce pozostało, czyste, gorące i kochające? Do odpowiedzi wyrywał się Janek, i wyznał z niezwykłą powagą i przejęciem:
- NIE WOLNO JEŚĆ ŚNIEGU!
W sumie, gdy się zastanowić ma chłopak rację... poniekąd ;)))

Jeszcze jedna historyjka, tym razem przekazana przez Osobistego.
Dzieci słuchały historii Adama i Ewy, na koniec padło pytanie z serii tych sprawdzających:
- No, to jak nazywali się pierwsi ludzie na ziemi???
Janek błyskawicznie- Adam i Jamie...
Macie problem? Słusznie, wspomniani bohaterowie to panowie prowadzący swój program na Discovery pt. "Pogromcy mitów", ulubiona "bajka" Janka ;))))

No to pa :)))

Pamiętacie?

2012-02-16T02:12:00.001-06:00

Tytuł nieco przewrotny, zaraz zrozumiecie dlaczego ;)))
Znalazłam, właściwie odgrzebałam coś czym od jakiegoś czasu planuję się zająć.
A w środku takie oto znalezisko...

Ciekawe nieprawdaż???
Jest to strona z jakiejś gazety, mogę przypuszczać jedynie że z Olsztyńskiej, ponieważ służyła jako wyściółka dna walizki po dziadku Osobistego. Na jej odwrocie znajdują się inne artykuły, dzięki którym dowiedziałam się że pochodzi z roku 1955 (informacja o VIII Wyścigu Pokoju 1955 r.).
Stąd tytuł, nieco sparafrazowany, jednak znany : PAMIĘTACIE? Są wśród nas pamiętający...
A oto owe COŚ:

Mam jeszcze dwie podobne, tylko tekturowe i mniejsze. Jedna od mojego ojca, druga od znajomej, która zamierzała ją zwyczajnie wyrzucić - URATOWAŁAM ;))) Nareszcie znalazłam dla nich miejsce i zastosowanie, o czym inną razą :)
No to pa, śmigam do roboty, korzystam, WRESZCIE!, ze zwolnienia lekarskiego, na którym wylądowałam w poniedziałek z diagnozą: stan zapalny zatok:P Dziś już lepiej, choć nie powinnam tego ogłaszać wszem i wobec, ponieważ w poprzednim poście radośnie głosiłam swe ozdrowienie, a tu od poniedziałku znowu zdrowotny KLOPS.
Moja babcia zawsze powtarzała NIE CHWAL DNIA PRZED ZACHODEM SŁOŃCA! Było słuchać starszych - orzekła z młodzieńczą swadą, hehehe... ;))

Nareszcie ;)

2012-02-12T07:26:00.000-06:00

Udało mi się w pewnym stopniu zmobilizować.
Przeziębienie minęło, i chęci tym samym powróciły ;)
Zasiadłam do maszyny, i gdzieś między kuchennymi wariacjami, a opanowaniem szalejących dzieci udało mi się uszyć coś, co docelowo należeć będzie do córki.
Wspominałam kiedyś że dziewczę tańczy. W związku z tym szykuje się do pierwszego POWAŻNEGO występu, w dodatku wyjazdowego! Znając swe ograniczenia czasowe już teraz uszyłam TO:

Czyli kosmetyczka i worek na brudną bieliznę, komplet praktycznie w każdym detalu ;)

Dodatkowo, trochę z rozpędu powstała jeszcze jedna kosmetyczka, i dostanie się mła :)

Tu w kompletnym komplecie ;))

A jeszcze dziś, z potrzeby i w związku z wizytą u dawno niewidzianych znajomych uszył się prawie sam koszykowy kram ;) Zgodnie z życzeniem obdarowywanej w ulubionych brązach:)

I tyle nowości. Jeszcze dziś po powrocie z naszych rodzinnych występów gościnnych zabieram sie za kończenie zaległych prac, poniekąd biżuteryjnych.

Jak dobrze być zdrowym!

Pozdrawiam ciepło ;))

Zimno

2012-02-09T02:35:00.001-06:00

jest mi notorycznie zimno:(
Wiem że nie jestem w tym odczuciu odosobniona. Nie mniej informuję jeno iż marznę, aczkolwiek dycham jeszcze ;)
Nic się u mnie nie dzieje ręczno-twórczego, z uwagi na powyżej wspomniane okoliczności. Maszyna zniesiona, czeka na rozłożenie i zasiąście do niej już od kilku dni, ale ja po powrocie ze szkoły spędzam czas na rozgrzaniu się. Zajęcia w świetlicy odwołane, szkole nie... a zimno pioruńsko:(
Obserwuję za to od kilkunastu dni skrzydlatego gościa. Nijak mi po drodze do atlasu ptaków, więc jeśli ktoś WIE, niech się wypowie:

Ptaszyna (całkiem słusznych rozmiarów), odżywia się owockami winobluszczu porastającego nasz podcień.
Co więcej, nie boi się specjalnie naszego kota który bywa, że podczas pobytu na podwórku, przesiaduje sobie kilka chwil na parapecie okna kuchennego. Zwierzaki nie spuszczają z siebie wzroku, ale zawarły chyba coś w rodzaju paktu. Myślę że nawet one rozumieją że w takich dniach, nawet naturalni wrogowie powinni się wspierać ;))))
Z dalszych obserwacji.
Panujące mrozy dzieciom nie straszne. Moje ciągle wychodzą na podwórko i korzystają z zaistniałych okoliczności przyrody do wypęku :) Jak nie sanki to nartki czy łyżwy. Typowe szaleństwo zimowe. Ciekawe czy tak im zostanie na zawsze...

A wieczorem, po takich zimowych swawolach, dzieciaki zażywają rozgrzewających kąpieli w pachnących pianach - w ilościach kosmicznych :)))

Muszę się wreszcie zmobilizować, i wracać do porzuconych prac ręcznych. Zainteresowana wie o co chodzi, a ja solennie obiecuję poprawę i zrealizowanie obiecanego, ciągle w połowie tylko ukończonego:P
Tymczasem żegnam miło, do następnego ;)

Spokojnie:)

2012-01-31T09:03:00.000-06:00

Już jest dobrze. Wszyscy doszliśmy do siebie po czwartkowych wydarzeniach.
Napawamy się ostatnimi dniami ferii zimowych. Nadrabiamy zaległe wizyty, sami również będąc wizytowanymi. Oddajemy się śnieżnym hulankom i swawolom, po czym wracamy do ciepłego domu by opijać się ciepłym kakao:)))
Można sobie porękodzielniczyć, obejrzeć fajną bajkę, można jej posłuchać z odtwarzacza, a najlepiej posłuchać gdy czyta tata lub mama (co rzadsze:P). Tych kilka dni wolnych może obfitować w najróżniejsze wydarzenia, które sprowadzają się do najważniejszego: jesteśmy razem :)

Piszę dzisiejszy post korzystając z krótkiej nieobecności dzieci - wreszcie doszło do obiecanego "nocowania" u dziadków - atrakcja nad atrakcjami, zawsze wyczekiwana, wytęskniona i, nie ma co ukrywać - skutecznie wyjęczana:) Atrakcja która we czwartek miała niespodziewany finał, ale to już NA SZCZĘŚCIE za nami;))) Dzieci za chwilkę wracają, więc szybciorem piszę co u nas. A dużo się zdarzyło :)
Chyba zacznę od zdjęć z tego feralnego czwartku, który zaczął się wcale przyjemnie. Wspominałam że dzieci miały spotkanie z Panem Leśnikiem wraz z którym poszukiwały tropów leśnej zwierzyny i odkrywały urodę zimowego lasu.
Oto moje dzieci w "leśnej głuszy" ;))
Początkowo nieco onieśmielone, szybko odzyskały wrodzony im rezon, i zasypywały przewodnika setkami pytań, nie oszczędzając go również w przywoływaniu do miejsc świeżo odkrytych tropów - się człek nabiegał :)))

Jaś zabezpieczający trop przed zadeptaniem - w oczekiwaniu na SPECJALISTĘ :)))

Choć słabo widoczne na zdjęciu, jednak zaręczyć mogę iż jest to trop najprawdziwszego ZAJĄCA

Zdjęcie wykonano na polecenie Syna - wszelkie prawa zastrzeżone by JOHNY K. :)

Uff, obowiązek spełniony. Syn pod karą grzywny finansowej (!!!), NAKAZAŁ mi napisać na "tym swoim czymś"(czyt. blog), o własnych poszukiwaniach i tropieniu zwierzyny. Uczyniłam co uczynić miałam, żeby nie było ;))) Teraz mogę skupić się na swoich działaniach:)))

Otóz, jeszcze przed czwartkowymi wydarzeniami, siłą rozpędu uszyłam do kompletu:

do kompletu z torbą skórzaną, rzecz jasna:)

A jeszcze na początku stycznia zmajstrowałam sobie takie coś:

By wreszcie zakończyć projekt któremu oddawałam się, z różnym natężeniem sił, czasu i przekonaniem:

Tadam! oto mój nowy naszyjnik kulko-filcowy ;))) W wiosennych pastelach, na przełamanie śnieżnej zimy, chyba koloru mi zaczyna brakować ;))) Do zakończenia kulania zmotywowały mnie prace Kaprysi, która raz za razem umieszcza na swoim blogu coraz to piękniejsze, nowe biżuty. Więc przestałam wzdychać i jęczeć, i udało się, już mogę odetchnąć z ULGĄ, i radością - mam i ja:)))) Jednak nie lubię kulania :P
Swoją drogą, mamy zimę, a ja znowu leżąc późno wieczornie w swym łożu, zaczytuję się powieściami z akcją umiejscowioną gdzieś we Włoszech czy Prowansji... Ciepłolubna jestem okrutnie, i bardzo mi już ciepełka brakuje!!!
Ach, i pod koniec kwietnia sprawdzać będę swoją teorię dotyczącą lata! Ale o tym w następnym poście :)))

Zatem do poczytania, pozdrawiam ciepło :)))

Na szczęście

2012-01-26T13:12:00.000-06:00

Dzisiejszy dzień był bogaty w wydarzenia.
Najpierw dzieci miały spotkanie z leśnikiem z którym wędrowały po zimowym lesie ( to w ramach półzimowiska które współprowadzę). Szukały tropów dzikiej zwierzyny, dowiedziały sie że w ubiegłym roku w pobliskich lasach mieliśmy wilki. Na koniec było ognisko z kiełbaskami. Było fajnie.
To jednak nie koniec atrakcji. Bo największa i najwspanialsza miała dopiero się wydarzyć. A był to wyjazd do dziadków na nocowanie! Dzień długo wyczekiwany i wytęskniony.
Jednak dziś Janek od rana nie chciał jechać.
Dziwne, zważywszy że to właśnie on najbardziej naciskał na ten wyjazd... Przyjechał dziadek po dzieci, Janek uparcie nadal nie chciał. Zmienił jednak zdanie, choć nie bez oporu i pojechał, mimo oporu pełen radości.
A ja? Miałam plan, po tych zimowych spacerach byłam strasznie przemarznięta, miałam wskoczyć do wanny z rozgrzewającymi solami, z maleńkim drineczkiem (sugestia Osobistego, dzieci wszak nie ma ;), i książką.
Potem miałam ogarnąć dom i oddać się miłemu rękodzielniczeniu. W planach miałam nawet nowy post który zaczęłam już pisać tuż przed wyjazdem dzieci, gdzieś pewnie jest jako kopia robocza...
Na szczęście do wanny nie zdążyłam wskoczyć, drineczka nie zdążyłam wypić.
Na szczęście.
Piętnaście minut po wyjeździe dzieci miałam telefon z którego dowiedziałam się że dzieci uczestniczyły w wypadku samochodowym.
NA SZCZĘŚCIE NIKOMU NIC SIĘ NIE STAŁO!!!
Nie będę opisywać sytuacji. Osoba winna wypadkowi też pewnie odreagowuje dzisiejszy stres.
Jak my wszyscy. Na szczęście jest dobrze. Dzieci mają ogólne potłuczenia; Janek głowy, Tosię boli noga...
Byliśmy u lekarza, na badaniach i prześwietleniach. Na szczęście jest dobrze!
Nocowanie u dziadków przeniesione, wszyscy jesteśmy strasznie wypompowani, dzieci nakręcone, teść przejęty, wiadomo, jak to w takiej sytuacji. Samochód do kasacji.
A Janek po wizycie u lekarza zastanawiał się w głos czemu on nie chciał dziś jechać do dziadków...
Od kilku godzin ciągle, jak mantrę powtarzam NA SZCZĘŚCIE NIKOMU NIC...
Jakie to wielkie szczęście!
Idę spać, dziś z Jankiem. Miał spać z babcią, skończył w moim łóżku. muszę go obserwować...
Wierzę że noc minie spokojnie. Jesteśmy razem, cali i zdrowi.
Na szczęście.

Takie coś...

2012-01-24T12:30:00.002-06:00

znowu uszyłam.
Torba nie pierwsza, jednak materiał pierwyj raz w uzyciu :)
Zakupiłam dobrych lat temu kilka kurteczkę skórzaną. Sztywna była, sprzedawca zapewniał że po prasowanku zmięknie. Wzięłam, bo nawet gdyby nie zmiękła, pomyślałam, że kiedyś coś wymodzę może...
Nie zmiękła (jak przypuszczałam), a ja czekałam na pomysł w kwestii modzenia i wykorzystania.
I wymodziłam wreszcie:

To rękawy zaledwie ;))
Przody dwa zostały i plecki okazałe, czekają na dalsze przeróbkowe modzenie ;)
Przy okazji przekonałam się że Janomka spokojnie radzi skórze. Igiełkę tylko specjalistyczną dostała, i poooszła aż miło :))
No to prezentacja, najpierw przodek cokolwiek przyozdobiony - detal widoczny dokładniej na zdjęciu powyżej:)

To tył, z naszytą kieszenią, bo tak mi jakoś pasowało.

środecek, również z kieszenią, tą razą postawiłam na kieszenie otwarte,

I jeszcze raz przodek, w różnistych konfiguracjach.

Kształt narzucony przez rękawy właśnie, pomyślałam że ciekawie może się wyrób gotowy prezentować, i ło, tak się prezentuje:)))

W sumie nie jest źle, a jutro zabieram ja na wycieczkę lekko kulturalną, bowiem do kina pojedzie. Się sprawdzi czy się spisze ;)))

Za jakość zdjęć uprzejmie przepraszam, jednakowoż przed chwilą cykane, w warunkach z wykorzystaniem światła mocno nienaturalnego, więc jest jak jest, bom się doczekać nie mogła uwag Waszych :)))

No to dawajcie, chętnie wysłucham, może jeszcze dam radę poprawić.

Pozdrawiam ciepło, i do szybkiego ;))))

Inauguracja ;)))

2012-01-21T13:13:00.000-06:00

Zaczynamy ferie zimowe :)
Żeby jakoś uczcić ten fakt wybraliśmy się wszyscy do MIASTA :) Nie żebyśmy bardzo tęsknili, ale wreszcie pojawiła się okazja by rodzinnie uczestniczyć w zajęciach jakie oferuje nietypowa olsztyńska biblioteka.
Mulitcentrum brzmi jej nazwa, i prowadzi różnorodne zajęcia i warsztaty edukacyjne.
Nasz Janko od kilku miesięcy uczestniczy w zajęciach pod nazwą Multitechnika, na których tworzy z klocków k'nex różnorodne figury. Janek uwielbia te zajęcia, i z wielkim entuzjazmem oddaje się budowaniu różnorodnych form czasem według załączonych instrukcji, a czasem tworzy z głowy, jak np dzisiejszego dnia:)
Wreszcie pozostali członkowie naszej rodziny zapoznali się z ofertą biblioteki, a zapewniam, jest z czym. Bardziej zainteresowanych odsyłam na ich stronę www.multicentrum.net, ja szybko przedstawię jak my spędziliśmy dzisiejszy dzień:)))

Tu Tosia ze zbudowanym własnoręcznie rowerkiem, i na tym jej inwencja twórcza się skończyła... :)

Jaśkowa karuzelka napędzana silnikiem SOLARNYM :)

mój skorpion ;))

Tosia znalazła coś nowego, przeszła do innego pomieszczenia i skorzystała z bloku pt. multinauka:)

A panowie nadal, szczególnie ten większy z oddaniem i w skupieniu budowali, budowali i budowali, aż powstało:

Szanowni Państwo oto dźwig z silnikiem elektrycznym, a dokładnie z czterema silniczkami :)))

Potwierdzam: działał, a zabawa rewelacyjna :))

Teraz zaczynają się ferie i wszystkim zainteresowanym gorąco polecam uczestnictwo w zajęciach Multicentrum - naprawdę świetna zabawa, a przy okazji nauka, nie tylko dla najmłodszych:)))

To pa, mam nadzieję że do wkrótce :)))

Kolejny

2012-01-15T09:20:00.000-06:00

projekt zrealizowany że tak powiem z potrzeby:)
Od września potrzeba stała się przymusem i koniecznością. I oto się zrealizowało. I jestem nawet, nawet zadowolona.

To duża torba, taka i na zakupy i do pracy.
Duża, bo idąc do pracy MUSZĘ zabrać ze sobą mnóstwo rzeczy. Jak dotąd nosiłam TO w byle jakiej i miałam tego dość, szczególnie że dźwigać musiałam dwie, torebkę (równie wypchaną), i tę byle jaką z niezbędnymi a wieloma i ciężkimi... Byle jakiej nawet na zakupy zabierać nie lubiłam, ponieważ ma krótkie uchwyty. Nie lubię mieć zajętych rąk... taka moja przypadłość :)
To teraz mam, jakby nie patrzeć bardziej wyględną, dużą, z kieszeniami i historyczną!
Historyczność polega na użyciu lnu, na oko szalenie starego, co do którego nie mogę przypomnieć sobie historii związanej z jego nabyciem, choć w tej sytuacji raczej z "przybyciem" do domu mojego... Przypuszczam iż pochodzi z zasobów mojej bądź Osobistego babci, ale pewności nie mam.

Kończę, idę bawić się nowym nabytkiem znanym ogółowi pod nazwą generator pary. Tiaaa, nabyłam i ja, i nie powiem żebym rozkochała się w prasowaniu, ale jakby łatwiej mi to od wczoraj idzie :))))

Papapa

Byle do przodu

2012-01-08T04:09:00.004-06:00

Mamy Nowy, oby był lepszy, bardziej dostatni, z rzadziej używanym słynnym, światowym słowem na K, a dla mnie osobiście ważne żeby był spokojniejszy, bardziej stabilny ... ;))

Prawie na wstępie chciałam dziś podziękować za cudowne życzenia otrzymane w każdej możliwej formie, BARDZO DZIĘKUJĘ ZA PAMIĘĆ i SERDECZNOŚĆ :))
I jednocześnie przepraszam. Przepraszam za brak kartek, za życzenia jakby nie patrzeć lekko bezosobowe... I tak się radowałam że zdążyłam tą razą z życzeniami na blogu, i jeszcze wypisywałam że niby taka poukładana przedświątecznie byłam, a tu znowu gafa... Ech, trza nadal nad sobą pracować, ni ma rady :P
Jeszcze raz dziękuję za pamięć :)))

Nowy Rok nie jest dla mnie jakimś specjalnym wydarzeniem. Ot, przyszło to co przyjść musiało, nad czym nie panujemy, fajnie gdy można "to" przywitać robiąc z "tego" wydarzenie, nie mniej takie zmiany są nieuchronne, więc się nie roztkliwiam (szczególnie że właśnie uświadomiłam sobie nadchodzące urodziny, a w tym przypadku na roztkliwianie się nawet nie mam ochoty...;), tym samym postanowień żadnych nie czynię... może to źle... nie wiem, nie zastanawiałam się nad tym.
Ja postanawiam na bieżąco, zależnie od pory roku, atmosfery wokół panującej oraz od innych towarzyszących okoliczności.
Taki przykład. Od sierpnia planowałam małe zmiany w domu i wokół niego, ale... No właśnie, ALE pojawia się ponieważ te ostatnie miesiące były tak bardzo intensywne w wydarzenia, że zmiany owe zaplanowane w mojej głowie nie doczekały swej realizacji. Niektóre zostały gdzieś tam przemycone w postaci nielicznych wolnych chwil, dzięki czemu coś tam, drobiażdżek maleńki realizacji doczekał, sama jednak wiem że to kropla, już nie w morzu a w oceanie moich ( i nie tylko) planów, potrzeb i wymysłów! Taaa, nawet Osobisty potrafi fuknąć czasem czule... ty i te twoje wymysły...
Jednakowoż ciągle pocieszam się (!), że w końcu te moje plany, zamierzenia, czy wymysły realizacji doczekają, w tempie marszu żółwiego ale jednak zawsze ;))) Bo najważniejsza jest dewiza BYLE DO PRZODU:)))
W końcu przecież jest tak, o czym wiedzą niektórzy wtajemniczeni: nie ma bata, jak coś postanowię to okolica (głównie rodzinna) kwiczy ;))) Teraz listę robię wszystkich tych "postanowień" które w dziwny sposób umknęły mi w ubiegłym roku... Ale to chyba jednak nie oznacza że robię te POSTANOWIENIA NOWOROCZNE?!?! Ciągle myślę o nich jako o postanowieniach CAŁOROCZNYCH, bo jakby nie patrzeć, nigdy nie wiem czy zrealizowane zostaną akurat w TYM roku.
Zastanowię się nad tym innym razem. Teraz pokażę.
Mało do pokazania mam, ale jednak coś tam się u mnie dzieje, nudą zalatuje, bo znowu to samo, ale co tam, ładne wyszło to pokazać mogę:

Zamówiony w czerwieniach, i znowu ten glamour, szyk i brylanty normalnie ;)) Ale podoba mi się, aż żal że tak mało mi tych kropecków zostało:P
I jeszcze takie, inne. Nazywam je" dla mamy i córki" ;))) Ten mamowy duży jest, na bazie tych dotąd szytych, jednak jest sporo wiekszy, i ma jedną dodatkową kieszeń, co raczej ważne dla każdej mamy, no i inny sposób zapinania - magnes na pasku :)
Mniejszy, tradycyjny, jak wszystkie które dotąd szyłam, zmiana dotyczy tylko zapięcia:

Zestaw dedykowany powstał:)

I jeszcze jeden. Ten jest męski. Dla faceta co prawda nieletniego jeszcze, ale jakby nie patrzeć, jest mężczyzną w stanie wzrostu, więc dostanie mu się taki:

Z innych nowych powstały jeszcze takie dwie persony. Fajnie się je szyje, jednakowoż czasu pochłaniają mnóstwo;P Jak dobrze mieć własne wykroje!
Proszę Państwa przedstawiam Damę i Łobuziaka:

Dama dla dziewczynki o charakterze prawdziwej damy, Łobuziak oczywiście dla małego Łobuziaka:)))
Ciekawa jestem czy przypadną im do gustu. Miałam niezłą zabawę podczas ich szycia i ubierania, bo dodam że Dama ubrana jest w sukienkę Tosi, a Łobuz w koszulę Janka, oczywiście po przeróbkach ;)))

A przy okazji zapowiem że wkrótce koleżankę przedstawiać będę, jak się dziewczyna bardziej obrobi, to ją chwalić będę, ale to jeszcze za chwilę. Na razie dumą się napawam, bo się zawzięła i z maszyną szyjącą od lat u niej stojącą bliżej zapoznała:) Cieszę się, bo to niby przez moje namawianie, ale ja skromnie powiem że jak się ma chęci i potencjał to sprzęt posiadany prędzej czy później wykorzystać należy i chcieć się nawet zaczyna, a jak wiadomo chcieć znaczy móc, więc koleżanka zaMOGŁA, ja tylko twierdziłam że trudne TO nie jest, i poszło, i to jak:))) Wkrótce się sami przekonacie, co dziewczyna umie (oj umie!) i się naumiała, w odpowiednim momencie dam cynk :)))

EDIT - już jest!!! Zapraszam do Mrowiska koleżanki Mruwki - raczkuje w blogowym świecie, ale jak widać, całkiem nieźle sobie poczyna ;))) Koniecznie zajrzyjcie, Mruwa Bigbitówa normalnie! :)))

Tymczasem żegnam się czule, aczkolwiek dziś z hasłem na nowym sztandarze: BYLE DO PRZODU, czego z przyjemnością i sobie i Wam życzę:)

JUŻ ;)))

2011-12-31T09:56:00.001-06:00

Ha, udało się zdążyłam i z życzeniami świątecznymi, zdążam również z Noworocznymi, ale fajnie ;))))
Nie będę mówic o oczywistym że JUŻ tuż, tuż, zwyczajowo jeno pożyczę serdecznie i prosto:

Szczęśliwego Nadchodzącego

Oby był lepszy w każdym wymiarze ważnym dla Was :)))

Przygotowana do przejścia w Nowe, spokojnie oczekuję wieczoru:) I bardzo mnie cieszy iż w sumie przypadkowo spędzam ten czas w domu, w ścisłym gronie rodzinnym. Dla dzieci przygotowane są płyty z muzyką taneczną, dla nas, dorosłych małe co nieco ;))) A ja chwilowo napawam się spokojem jaki zapanował w moim domu, bowiem dzieci zażywają poobiedniej drzemki, aby wytrzymać do północy - tiaaa, szykuje się nam kolejny kinderbal sylwestrowy ;))) Potrawy przygotowane, napoje się chłodzą, nogi odpoczywają :))) Jest miło, znowu :)

W minionym tygodniu uszyłam zamówione, kolejne portfele...

Dwa z nich, jeśli się dobrze przypatrzycie są w modnym stylu glamour. Do wykończenia użyłam swojego gadżeciarskiego prezentu świątecznego do naklejania na gorąco cyrkonii i tym podobnych zdobień :))) Fajny efekt:)

A jeszcze w przedświątecznym tygodniu pokończyłam klika broszek, znanych większości, a inspirowanych tymi od Ivonny z Niecodziennego Zakątka :)))

I filcak kolejny, w moich ulubionych ostatnio szarościach:)

Tło broszek stanowi kolejny projekt, do realizacjo pewnie wiosną, choć JUŻ mnie korci żeby rozpocząć z nim pracę;)) Ale o tym innym razem:)

Miniony tydzień upłynął leniwie, pod znakiem dni wolnych od pracy WSZELAKIEJ:)))

Prawdę mówiąc liczyłam na większą wenę i potrzebę spełnienia rękodzielniczego, ale się nie spełniłam, bo mi się nie chciało, a co:)

Poświęciłam ten tydzień dzieciom, ładowaniu własnych akumulatorków, bo się wzięły i wyczerpały bidoki, a dziś ze zgrozą zaczynam myśleć o poniedziałkowym powrocie do pracy :P

Jednak teraz, desperacko, bo desperacko, ale jednak cieszę się z ostatnich chwil spędzanych w domowych pieleszach.

Leniwie podsumowuję miniony rok, i zastanawiam co przyniesie Nowy... Pewnie jak każdy dziś, ale ja dodatkowo czaruję: oby był lepszy, oby był lepszy... ;)))

Na koniec dzisiejszego postu zostawiłam coś, co już kilka razy miałam rzucić w kąt...

Szczęśliwie zakończony kolejny projekt, z cyklu tych planowanych latami :)

Takie cóś poczyniłam szyjąc wieczorami każdy element, źle wybrałam tylko wielkość kuli którą okleiłam szytymi elementami... zbyt często okazywało się bowiem że ciągle ich jeszcze brakuje do zakończenia planu:P Co przy moim słomianym zapale naprawdę źle rokowało ;)

Jednak JUŻ mam, i nie żałuję JUŻ czasu jaki poświęciłam owemu projektowi, bowiem teraz prezentuje się całkiem miło dla oka i domu:)

Taki gadżet typu "durnostojka" zdobnicza :)

W ostatniej chwili zdecydowałam się na dodanie "oświetlenia", a to dzięki inspiracji szyszkowymi kulami u Asi z bloga Green Canoe. I powstała gadżeciarska lampka w różach z lnu:)))

Mech jest tymczasowo, nie zdążyłam się niestety zaopatrzyć w inny rodzaj wykończenia. Nie mogąc się jednak doczekać ustawienia drzewka, napchałam go w doniczkę i tymczasem jest tak. W sumie razem z wiankiem prezentuje się całkiem, całkiem:)

Żegnam się z Wami ciepło, życząc udanej zabawy i niemijającego szczęścia w Nowym Roku:)))

Papapa:)

Wesołych Świąt :)))

2011-12-23T08:40:00.001-06:00

Ostatnie chwile w kuchni, ostatnie spojrzenie rzucone wokół, i już za chwilę zasiądziemy do wieczerzy wigilijnej. To już wkrótce, bliziutko. Idą święta :)))

Pomocnicy Mikołaja prezenty spakowali, choinka ubrana, przy szczebiocąco - podrygującej asyście dzieci (Jaś zadbał nawet o klimat i ciągle zmieniał płyty z kolędami, a sporo ich w naszym domu ;)))
Ciasta się dopiekają, sałatki pokrojone czekają w lodówce, mięsko dochodzi. Jest miło.

Dziś dzieci wybyły na ubieranie dziadkowej choinki, więc korzystam z okazji i szybciorem pędzę przez dom dokonując ostatnich porządków. Ideału nie ma, ale jest nastrojowo. Zmęczenie? Jest nieuniknione, mimo poluzowania sobie, cóż, z pewnych rzeczy zrezygnować zwyczajnie się nie da ;)))
W środę, zgodnie z tradycją ostatnich czterech lat, przeprowadziłam kolejne warsztaty "stroikowe". Piękne stroiki poczyniły moje tutejsze koleżanki, a ja, po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu że praca którą wykonuję może być niezwykle twórcza i satysfakcjonująca. Bardzo mnie cieszy że są jej efekty, którymi dziś mogę się podzielić z Wami, to niektóre:

Tym razem to całkowita inwencja twórcza moich Pań :))) Ja tylko dostarczyłam gałązki i "sielskie dodatki", reszta zgodnie z własnym gustem uczestniczek. Mimo prostoty są niezwykle piękne, zdjęcia niestety nie oddają ich urody.
A ja wreszcie zrobiłam sobie stroik, którego wykonanie rozpoczęłam cztery lata temu... dopiero od tego roku mogę się nim cieszyć również u siebie:))) Powód czteroletniego poślizgu? Prosty, brak czasu na jego wykonanie w trakcie prowadzonych warsztatów, a w domu, wiadomo milion pilniejszych spraw :P Jest bardzo prosty, ale według mnie strasznie urokliwy:

Żegnam się z Wami, te kilka świątecznych dni zamierzam spędzić z dala od komputera, i blogowego świata. Nie mniej pragnę się z Wami pożegnać jak przystało na towarzyszące okoliczności, wszak "pomalutku idą święta" :)))
Jestem kiepska w układaniu życzeń, wiecie, takich z polotem, ciepełkiem spływającym z każdego słowa...
Nie będę zatem silić się na oryginalność i pożyczę Wam zwyczajnie, choć niezwykle serdecznie:

Szczęśliwych Świąt,

upływających w gronie osób życzliwych,

pełnych dziecięcej radości i magii,

Świąt spędzanych w spokoju, pełnych rodzinnego ciepła

a przede wszystkim

pełnych Błogosławieństwa Boskiej Dzieciny.

Przyzwyczajenie...

2011-12-20T04:21:00.001-06:00

Kilkanaście lat temu wróciłam do domu od fryzjera. Zadowolona :)))
Ujrzał mnie Osobisty i wygłosił wiekopomne: cóż... przyzwyczaję się... ;))))
Wiele lat upłynęło do tamtej pory, ale już zawsze zanim komuś pokażę COŚ co sama zdziałałam, ZAWSZE, ale to ZAWSZE zastanawiam się czy nie usłyszę czegoś w stylu już sławnego: "przyzwyczaję się" ;)))
Bo z przyzwyczajeniem już tak jest, czasem jest krótkotrwałe, czasem staje się druga naturą i trwa sobie w skrytości do końca nieuświadomione, ale uwierające, przeszkadzające, czasem nawet bardzo.
Ja nie mogę się przyzwyczaić do wielu rzeczy, i to w szerokim zakresie. Nie będę ich wszystkich wymieniać, nie o to chodzi, ale jedno co wciąż, stale i niezmiennie mnie prześladuje to niemożność przyzwyczajenia się do upływającego czasu, do życia w ciągłym pędzie i nie NADĄŻANIU za nim...
Ciągle jestem w niedoczasie, wiem, wiem już o tym pisałam, i co z tego kiedy stale mnie to uwiera.
Próbowałam, naprawdę próbowałam to zmienić.
Żyłam już z organizerem w ręku, wytyczającym z dokładnością do 15 minut każdy mój dzień, i system padał za każdym razem gdy zdarzało się coś NIEZAPLANOWANEGO :> A najgorsze w takich razach są wyrzuty którymi zalewa mnie moje WŁASNE sumienie: nie zrobiłaś, nie zdążyłaś, nawaliłaś, olałaś, nie dopilnowałaś... i jeszcze długo w ten deseń :P
Tym razem postanowiłam się nie dać podszeptom WŁASNEGO, nazwijmy rzecz po imieniu, olałam sumienie. Nie dam się w tym roku zwariować. Stawiam na spokój ducha, radość i żywioł. Ten ostatni dawkowany z rozsądkiem, bo jednak to przyzwyczajenie... niemniej nie dam się, będę szczęśliwa z własnymi BRAKAMI :)))
Owe braki to brak idealnego porządku na święta, czy brak stosu KONIECZNYCH potraw (pierogi mam, a to NAJWAŻNIEJSZE, i pierniczki wciąż podjadane przez dzieci - nie wiem czy dotrwają do świąt ;))), i tych innych wszystkich nieznośnych rzeczy które w taki straszny sposób uprzykrzają życie:P
Dziś stawiam na brak nerwowego poganiania, bo MUSI być jak sobie zaplanowałam i basta.
Właśnie że NIE musi, a ja się będę cieszyć nadchodzącymi świętami nawet z tymi brakami :)))
Dlatego w spokoju skończyłam wielkie malowanie, nie domu, biurka, które czekało na ukończenie od października bodajże. Jest takie:

Było takie:

W sobotę postawiliśmy głównie na wiercenie, i nowej półeczki mocowanie, w czym zresztą bardzo dzielnie pomagały dzieci, które o dziwo!, bez wojen odkurzyły nawet swój pokój. Nieważne że potem rura była zatkana, pokój czysty i śliczny jest:) a wojny są nie o to że TRZEBA odkurzyć, tylko KTO ma to zrobić, bo to przecież taka fajna "zabawa" ;)))
Wreszcie też zdjęcia wywołałam i oprawiłam. Mamy teraz swoją własną ścianę "wspominek" :) Fajnie wygląda razem ze wspomnianą półeczką. a na niej świeczki które sobie ozdobiłam na okoliczność nadchodzących świąt, i jakoś tak od razu milej :))) Nawet mimo tych braków, o których wiem :))

Choinka już stoi, czeka na wielkie ubieranie. W tym roku postawiłam na ozdoby wykonane własnoręcznie oraz przez dzieci :) Ale wisi już bombka "koleżeńska", anielista i srebrzysta, i pięknie wygląda:)

Sobotniego wieczoru zrobiłam z Tosią bombki nitkowe. W ubiegłym roku nie miałam ich bo zakopałam się w porządkach :P Tym razem nie odpuściłam i motałyśmy, w czasie gdy nasi mężczyźni pojechali na "łowy" sklepowe :))

Bardzo się cieszę z tych bombek, bardzo je lubię za delikatność i subtelność, a jeszcze bardziej mnie cieszy że znalazłam czas i chęci na ich zrobienie :)))
Nad stołem zawisł mój pomysł na "wieniec adwentowy". Niezwykle prosty, sam wianek powstał na okoliczność Wielkanocy, ale tak ładnie wkomponował się w żyrandol nad stołem, że został i zdobi do dziś. Zmieniają się na nim tylko dekoracje:) Wreszcie mogłam wykorzystać zakupione już jakiś czas temu szklane sopelki :)

Wieczorami szyłam anioły, kolejne w znanym stylu, mam przygotowane jeszcze inne, ale nie wiem czy doczekają wykończenia przed świętami.

Śledzie się marynują, kapusta wigilijna pyrkoce, chałupka pięknieje, szyje ostatnia dekoracja, a ja napawam się spokojem jaki wreszcie zapanował w sercu:)))
Jesteśmy razem i razem przygotowujemy się do kolejnych ŚWIĄT, i jest pięknie. Mimo braków spowodowanych nieznośnymi przyzwyczajeniami
I tego spokoju serdecznie Wam życzę, nie dajmy się zwariować, oderwijmy się na chwilkę od WIELKICH porządków, przecież najważniejsze jest BYĆ z kimś i dla kogoś:)))

Koniec i kropka.

2011-12-12T03:16:00.000-06:00

Od dwóch lat wciąż poszukuję...
Ciężki to czas, szczególnie gdy jest się ludziem który musi wszystko zaraz- natychmiast-już.
Kolejny raz przekonałam się że moje potrzeby czy gust jest mocno wypaczony, i te wszystkie moje dotychczasowe "zaraz-ki" muszą chodzić precz :P
Tego czego PRAGNĘ i POTRZEBUJĘ bo wymyśliłam SAMA, nie ma i już:P
Trochę to niewygodne, jeśli:
a) nie ma w niedalekim pobliżu tak zwanych klamociarni, targów staroci, czy popularnych na dzikim zachodzie wyprzedaży garażowych - a tam jak wiadomo zainteresowanym tematem, WYMYŚLA się najlepiej, po czym do domu znosi;
b) niezliczonych ilości funduszy pozwalających spełnić wszystkie marzenia nie tylko te wnętrzarskie - a POTRZEBY by się znalazły że HOHOHO, tylko spełniać ;)
c) nieograniczonego niczym czasu który można "zmarnować" na wyżej wymienionych czynnościach pozwalających spełnić wszystko co wspomniane :P
Do tego chyba gust mój dziwny jest nieco, bo wymyśla cóś czego naprawdę nigdzie nie ma, albo jest nieprzyzwoicie kosztowne, a wtedy włącza się żarówiaście Rozum (tiaaaa, prawie jak z reklamy), i broni szaleć, bo nie będzie papierków na potrzeby najważniejsze i potrzeby najpotrzebniejszej.
I mam ja baba placek :P. Nie pierwszy i nie ostatni, szkoda że gorzki taki:P Żeby choć z wisienką na pocieszajkę małą... ale nie, za dobrze przecież by było :P
Od czego zatem jest pomysł i tzw. szumnie nieraz i na wyrost stosowana kreatywność?
A dodać jeszcze koniecznie muszę że potrzebuję mnóstwa rzeczy. Praktycznych i niepraktycznych, lecz oko cieszących. Tak jakoś zapadły mi w głowę, że muszę je mieć i już. W dodatku WYŁĄCZNIE takie które wzięły i zapadły. Koniec i kropka. Amen.
Wszystko wspomniane powyżej dotyczy w głównej mierze wymysłów i potrzeb moich i wyłącznie moich, a najwięcej dotyka tematu wnętrzarskiego, w szczególności domu własnego.
A to też cała historia... Bo ubzdura sobie ten gust różne takie, i nie dopuszcza innych tamtych. Pojęcia nie macie jakie to upierdliwe. A jeszcze gorzej bywa gdy już dochodzi do realizacji TEGO upragnionego, i w trakcie tychże, wątpliwości w głowę włażą czy się aby jednak zanadto nie przesadza! Upierdliwość potrójna normalnie. A jaka męcząca!!!. Na szczęście rzadko kiedy TO upragnione jest do bani, zazwyczaj jest ok, i wówczas pełnia szczęścia, z tęczą świetlistą i brokatem z nieba :)))
Nie mówię też o TYCH pragnieniach które się same przed tę głowę z oczami napatoczyły. Nie głowy wina że się patoczą, nie ma na to rady, a jeśli już się spodobają oczom, to trza brać. Gorzej gdy kasy nie ma, to wtedy jest ... psia mać :P Bywa, cóż życie samo. Nikt przeca nie obiecywał że łatwo będzie.
Po co tyle gadam ? A bo wyjaśnić najpierw muszę jak to u mnie jest z tym chcącym pragnieniem natychmiastowym w dodatku.
Bo chciałam od lat dwóch, chciałam, pragnęłam, musiałam, potrzebowałam KONIECZNIE zaposiąść abażurki do nowej łazienki. Myślicie że czemu jej dotąd nie pokazywałam? Właśnie z powodu braku pięknego oświetlenia i smętnie zwisających kabli elektrycznych zwieńczonych żarówkami (a każda z innej parafii), łazienka zaistniała na blogu w kilku zaledwie elementach ;) W dodatku głowa zapragnęła, jak się później okazało, nieuchwytnego. Choć rozum nie raz podpowiadał: weź se babo zmodyfikuj, strzel farbką, doklej pierdut i powieś. Ale gdzie!!! Musi być jak zapadło wymyślone i ani na myśl głowinie żeby se ułatwić :P
Dziś mogę pokazać więcej, bo mam abażurki kreatywne, rozum jednak dał radę i przełknął co odpuścił ;)))
Tym samym łazienki pokazać więcej mogę.
Wyglądają tak jak niżej, i dla stałych bywalców pewnego ogromnego sklepu występującego w nielicznych polskich miastach (u mnie oczywiście nie, bo czemu niby miałby), nie będzie stanowiło tajemnicy jaka była przypisana im przez producenta pierwotnie funkcja:)
U mnie robią za ABAŻURKI, szkoda że nie większe, niestety takich wówczas nie było, natomiast TE sprawdzają się w swej roli całkiem przyzwoicie. Co więcej, zniknęły kable z żarówkami mieszanymi smętnie dyndającymi, więc pragnienie zaspokojone, a w głowie radość wielka panuje. I oczy same się śmieją, taki bonus rozum zapodał :)))

Żarówki do wymiany - wiem;)

Uffffff, odetchnęłam z ulgą wielką gdy Osobisty dokonał własnoręcznej przemiany abażurków kreatywnych pod dyktando i wskazówki bacznie obserwującej i pilnującej. Oczywiście prawie, już, natychmiast, w tej chwili zawisły zamiast dyndających kabli z tymi świetlistymi a mieszanymi. I są, i wyglądają nawet, nawet, a już z całą pewnością BARDZO przyzwoicie. O kreatywności wiedzą nieliczni, większość nawet się nie domyśla że to zwykłe osłonki na doniczki zakupione w IKEA, wszyscy twierdzą że ładne, więc jest naprawdę okej :)))) Zresztą, niechby powiedzieli co innego ;)
I wiecie? Mimo że co innego w głowę zapadło, tak jak jest też jest dobrze! Pomimo, bo zawsze może być lepiej:)))

Jeszcze inna potrzeba łazienkowa podszyta natychmiastowym pragnieniem zaposiąścia i wykonania, to lustro, niebanalne, oryginalne miało być, najlepiej starawe nieco, ale co gdy nie było tam gdzie się szukało :P
No to wymyśliłam, poprosiłam zaprzyjaźnionego stolarza o zrobienie ram. Dałam te ramy szklarzowi, już obcemu, za to miastowemu, wziął wstawił i mam. Osobisty dziureczkę w ścianie wywiercił NATYCHMIASTOWO (i tak długo przecież czekałam CIERPLIWIE !) i powiesiłam LUSTRO. I jest, o, takie:

Trudno, nie jest starodawne, i zwyczajnie proste w dodatku, ale moje.
I pasuje mi, i łazience w nim do kafli ;) I o to chyba chodzi:)
Nad lustrem światełko "zapchaj dziurka" ale wolę takie niż żadne, a tym bardziej kabel z dyndadłem żarówkowym :P Już wymyśliłam sobie kinkiecik, i pewnie do świąt znajdzie się na ścianie. Jednak ciągle jeszcze się nad pomysłem zastanawiam, bo jak przy świetle z takiego jakby nie patrzeć wymyślonego ELEGANCKIEGO kinkieciku make up zwyczajny zrobić??? Bohomaz na twarzy powstać może, a wtedy strach między ludzie wejść ... Z drugiej strony jest jeszcze druga łazienka z bardzo przyzwoitym oświetleniem nadlustrzanym, więc wyjście awaryjne jest ;))))
Łazienka w całej swej okazałości, teraz mogę pokazać, hehe ;)))

Reprodukcje dzięki niezwykłej uprzejmości Elle ;)

Nie będę już rozpisywać czego moja dusza WCIĄŻ JESZCZE pragnie, o oczyska jeszcze bardziej nawet. Dużo tego jest, i może być tylko więcej, rozum tego nie ogarnia, biedaczek :)
A i Wy przerazić się jeszcze możecie i wpadać na nieszczęście przestaniecie, że wymyślam bzdury zamiast poważnymi sprawami się zająć, tak więc na wszelki wypadek listy pragnieniowej nie przedstawię. Niech siedzi bezpiecznie w głowie, tam nikt nie zajrzy, tym samym nie zdoła się przerazić, taki mam mały sejfik osobisty :)))
No ale cóż zrobić skoro tak mam? Taka przypadłość od losu, a może i w genach przeniesiona, bo chyba ojciec mój też tak ma, bo Ón jak się raz zaprze to nie ma zmiłuj, musowo być musi, SZYBCIOREM, koniec i kropka. Amen :)
To teraz już krótko - PA :)

Z rozpędu:)))

2011-12-09T04:56:00.003-06:00

Tak się dzieje że się dzieje ;)))
Nie żebym zaraz porządki domowe miała, czy wystrój i te wszystkie świąteczne a klimatyczne, co to to nie. Na tym polu daleka droga jeszcze przede mną.
Na ten czas wychodzę z zaplanowanych dawniej zaległości, a przy okazji pracuję pomaleńku niezwykle nad wystrojem chałupki. Tłumaczę żeby nie było że taka niby ogarnięta jestem ;))
A w ogóle to nie w tej sprawie ja tu dzisiaj wpadłam. Bo dziś chwalić się zamierzam, ponieważ radością pałam wielką a wszystko przez pewną wymiankę:)
I ponownie na arenę wkracza koleżanka filcowo motywująca. Otóż dziewczę ma talent w paluszkach i tworzy rzeczy niesamowite, w dodatku z tych upragnionych przez kobietki:) Tworzy bowiem biżuty niebanalnej urody, w tempie zastraszającym wręcz, bo ja się ledwo ogarniam z jednym swoim, a Ona już kolejne swoje świecidełka mi pokazuje, stale przy tym udowadniając że też rzekomo na czasie jej nie zbywa (rozumiecie, dzieci w domu, mąż też, szkoła czyli praca, wymaga przygotowania...), nie wiem, jak dla mnie Jej doba dziwna wielce... Ale do sedna, oto efekt mojej wymianki, jak dla mnie twór oryginalny i energetyczny, i wymarzony, oto moje cudo naszyjne, tadaaaam:

Pikne, co nie? :))) Najfajniejsze że moje :)))) Ona też zadowolona, portfelik dostała w swych ukochanych fioletach, i się cieszy bo ten weselszy wybrała, że niby nastrój dzięki niemu, już na wieki super będzie miała:) Cóż, oby, ja też raczej narzekać nie będę z takimi kolorami u szyi:))

A to już moje z rozpędu przedświąteczno - zaplanowanego poczynione, te wieczorową porą przed TV dla odprężenia działane:

A te z córką wycinane, wklejam bo się zbiegło tematycznie, tam pierniczki, tu pierniczki, zgodnie z życzeniem najmłodszych moich:))

Na koniec córkowo- matkowego pierniczenia, wrócił Jaś i wycinał według własnego zapotrzebowania:)
Jeszcze lukier i sznureczek, i czekać bęąw pudle na święta:)
I tak się u nas dzieje pomaleńku, acz z niesłabnącymi chęciami. Teraz z własnym gadżetem naszyjnym, doplacza jakiego chyba dostanę, i jak rakieta przez chałupę przelecę, czego i sobie i Wam niezwykle ŻYCZLIWIE życzę :)))

Za zdjęcia uprzejmie przepraszam, jednak światła wokół jak na lekarstwo, więc sami rozumiecie ;P

Powoli

2011-12-08T04:33:00.000-06:00

aczkolwiek konsekwentnie wychodzę na prostą w przygotowaniach świątecznych.
Pojęcia nie mam jak będzie wyglądał finisz, jednak to co dotąd zabierało mi mnóstwo energii, przy chronicznym braku czasu na jej wykorzystanie, powolutku acz konsekwentnie się klaruje. I nie będę ukrywać, cieszy mnie to niezmiernie :)
Dziś będzie szybko, bo córa goni do wspólnej pracy (o jej efektach wkrótce, mam nadzieję). Na razie, wspólnie z Tosią wykorzystujemy maksymalnie te rzadkie wspólne, babskie chwile i sporo się dzieje, co również cieszy mnie ogromnie:)))
Jeszcze bardziej się raduję, że odzyskałyśmy wigor i pełnię sił po chorobie, energia rozpiera nas, aż czasem gubimy się w tym co chcemy, musimy i potrzebujemy zrobić, przez co powstaje taki mały misz - masz różnorodności, jednak bardzo sympatyczny :)))
Dziś pokazuję wykończone broszki, które powstały przy okazji spotkania z motywującą filcowo koleżanką:) Troszkę się fiatków przy okazji owych motywacji narobiło, i postanowiłam przekształcić je w broszki, oto one:

Poza tym dzieje się również maszynowo, to na razie pierwszy drobiazg, w dodatku większej całości:

Reszta mam nadzieję w krótkim wkrótce:)
Tymczasem żegnam ciepło :)))

Dopadło

2011-12-05T06:34:00.001-06:00

mnie. Mimo wielu wcześniejszych prób zdobycia, nie dawałam się, silna byłam i dzielna.
I co z tego, w końcu poległam i to nie sama:P
Od dziś leżę z Tosiem - marnie dziewczę wygląda i się czuje:( Chorujemy wespół zespół na chorobę niewymawialną, której historia powstania przekazywana jest szeptem jeno , pełnym grozy i współczucia dla tych których dopadała w swe szpony, szepnę i ja zatem, tylko dla wyjaśnienia i podzielenia się swym nieszczęściem (bo w kupie raźniej przeżywa się niepowodzenia wszelakie...) - jelitówkę mamy :((( I kiepsko nam z tym, oj kiepsko:((
A miało być tak fajnie:P
Nadzieję tylko mam że nie podzieliliśmy się naszym nieszczęściem z jednymi takimi co się się zapowiadali od dawien dawna, byli wreszcie wczoraj, i przywieźli cuda najpiękniejsze na świecie, zobaczcie sami:

Ziuta Filuta nas nawiedziła z przychówkiem sztuk jeden ;))) Sztuka druga z ojcem, w babcinych ramionach podrygiwała wcale radośnie w mieście, a my na wsi naszej bawiliśmy ;)) Ja dzięki tej wizycie wzbogaciłam swoją kolekcję gwiazdkowych wytworków rąk Kasi - o ubiegłorocznych już pisałam drzewiej :)) I szczęściem pałam nieziemskim, gdyby jeszcze nie nieszczęsna niewymawialna, przeżywałabym dziś euforię ... Okna miałam szybciorem myć, coby cuda powyższe na wzrok (i zazdrość;) ludzką pozawieszać, a tu taki pech.
Pecha ma także ma córa która dziś akurat miała pojechać na wycieczkę mikołajkową:( Biedna leży blada, i nieżywa, a próbowała w desperacji swego drobinkowatego ciała wmówić nam że już się lepiej czuje, że wcale a wcale źle nie jest... Bidulka moja.
Cóż, liczę że wkrótce staniemy na nogi, na koniec pokażę co wykonałam już dawno, i czasu nie miałam żeby pościk skrobnąć, fiolety na zamówienie (do wyboru):
Te nazwałam pozytyw - negatyw, widać czemu ;)

Jest jeszcze:

focony na szybciora, bo ten się Ziucie dostał - zgodnie z życzeniem i wyborem tkaninowym, w sumie choć na zdjęciu niewyględny, miło się prezentuje dla oka:)
I te fiolety zamówione, oby zadowoliły miłośniczkę fioletowości:)

Niteczek wystających tu i ówdzie pozbyć się jeszcze muszę i będzie grało, się miłośniczka wypowie, jakby nie jeden to może drugi przejdzie ;))
Legły moje różne plany, i kiermasz świąteczny w szkole przez mła organizowany, i szereg czynności niezbędnych domowo i dzieciowo... ech życie...
Tymczasem zmykam, poleżę troszku, książkę jaką poczytam, nakarmimy się z Tosiem klieikiem... może popołudnie będzie lepsiejsze i cosik sklecę rękodzielniczo, bo strasznie mi się chce, teoretycznie czasu przecież mam mnóstwo ;)

Pozdrawiam ZDROWIA SERDECZNIE ŻYCZĄC :)))

HA!!!

2011-12-03T05:39:00.001-06:00

się zrealizowało wreszcie!
Dumnam z siebie niesłychanie:)))
A wszystko dzięki koleżance która zmotywowała mnie ostatecznie. Motywowała zresztą barwnie i interesująco: "pokaż mi jak się robi, no pokaż wreszcie... " Niby żaden problem, bo nie mam z tym problemu, ale jednak zawsze "coś" stało na przeszkodzie, najczęściej ten nieszczęsny czas:P Wreszcie nadejszła wiekopomna chwila, nazwałam ją , chcąc upamiętnić TĘ chwilę " zatrzymaniem niemożliwego", i skutecznie zmotywowana naumiałam koleżankę, przy okazji czyniąc coś o czym myślałam dwa roki z hakiem ;)) I już mam, własny, wymarzony, przepiękny (dla mnie), i w ogóle cała jestem na "ach" :)))
Oto pierwszy naszyjnik filcowany mymi ręcami, tu w przybliżeniu:

Teraz wariacje na temat:

Taki ón, mój i jeno mój.
Wdzięczna mogę być tylko motywującej koleżance, gdyby nie ona, naszyjnik ten nadal przebywał by jeno w mej wyobraźni, teraz ma możliwość przyozdobić mą osobę:)))

Przy okazji zaprezentuję jeszcze jeden mój wytwór naszyjnikowy, ten inspirowany pracami niezawodnej Kaprysi:) I chyba ze względu na ową inspirację kapryśnie mi się działał :) Wreszcie jest, i sobie wygląda, tak sobie... ale znośnie w sumie, więc pokazać mogę:

I tyle, zmykam do dalszych prac, mogę je nazwać bez kozery "wyczynowymi", ale o nich wkrótce:)))

Papa

Jaśkowe ;)

2011-11-27T13:57:00.002-06:00

z przymrużeniem oka, kolejne Jaśkowe spostrzeżenia. Na inne wpisy czasu chwilowo brak, mam nadzieję że wkrótce się to zmieni...
Spostrzeżenia Jaśkowe często wprawiają nas w osłupienie. Niestety, tym razem będzie również o pewnej obeldze... i od niej właśnie zacznę, delikatnych proszę o pominięcie poniższych pięciu wersów:)

Kłótnia Jasia i Tosi, zazwyczaj krótkotrwała aczkolwiek zdarza się iż bywa donośna. Jednak wczoraj zakończyła się szybko w dodatku długotrwałymi spazmami.... śmiechu bowiem nasze słodkie dziewczę usłyszało:
- Tośka, JESTEŚ GŁUPIA JAK BANAN!!!
Najfajniejsze jest to że najpierw popłakała się ze śmiechu adresatka owej niebanalnej obelgi, potem dopiero padliśmy i my ;)

Teraz kolejne z Jaśkowych spostrzeżeń, i ponownie niezwykle celnych:)
Zdarzyło się to podczas oglądania bajki, że tak się wyrażę po Jaśkowemu, bajki iście "dziewczynowej" pt. "Akademia księżniczek" ze znanej zapewne szerszej publiczności serii o Barbie.
W owym filmie padło kilkakrotnie stwierdzenie iż jakoby : "w każdej dziewczynie DRZEMIE księżniczka".
Ze zdziwieniem obserwowaliśmy Janka śledzącego ów film z niezwykłą uwagą. Powód tego dziwnego skupienia wyjaśnił się gdy usłyszeliśmy zanoszącego się śmiechem Janka, wykrzykującego donośnie i radośnie:
- Tata! Tata!!! Księżniczki można znaleźć w DŻEMIE!!! :)))

Przy okazji spytam czy ktoś może oglądał film pt. jeszcze dalej niż północ" ??? Jeśli nie, szczerze polecam, doskonała zabawa:)))

Tymczasem do szybkiego :)))

oj tam, oj tam :)))

2011-11-20T05:46:00.002-06:00

Oj tam, oj tam... - to ostatnio ulubiony nasz zwrot na wszelkie różniste a życiowe, każdy ratuje się jak może :)))
Janek dziś od rana jest na "łeeeee" - nerw nas delikatnie trzaska, ale przecież...oj tam, oj tam, bo jednak jutro może być lepiej...
Toś od rana obrusza się na wszelkie (ciągle jeszcze w miarę delikatne) sugestie dotyczące poszerzania swej własnej wiedzy - oj tam, oj tam, bo jednak ciągle jest nadzieja że zaskoczy dziewczę i odkryje uroki zdobywania wiedzy... przynajmniej tej niezbędnej ;)
Pogoda jakaś taka skisła i mżawkowa - oj tam, oj tam, przecież kiedyś nadejdzie wiosna...
I czasu niezmiennie brak - oj tam, oj tam, choć w tym przypadku przez ściśnięte gardło ;)
Wszak takie jest życie, nikt nie obiecywał że łatwo i z górki będzie.
Murzynek się piecze i pachnie rozlegle(to dzięki obecności mojej mamy ;), atmosfera zagęszczana od rana, chyba się jednak troszku przerzedza, i chyba czas nawet jakby lekko zwolnił... więc OJ TAM, OJ TAM, ku lepszemu idzie :)))

Zrobiłam, skończyłam, powiesiłam taki oto kalendarz adwentowy - nareszcie kolejny projekt doczekał się kompletnego zrealizowania:

A to oznacza że jesteśmy przygotowani na Wielkie Oczekiwanie :)
Zawartość "prezencików" słodko - refleksyjno - duchowa :)
To jedna z ostatnich aktualności.

Teraz będą zaległości, których znacznie więcej, i zaręczam to co dziś, to tylko maleńki wycinek, reszta być może wkrótce...
Wianki: to tylko dwa z tych które dotąd popełniłam... reszta czeka na foty, te powstały dzięki inspiracji zaczerpniętej z Niecodziennego Zakątka, nijak im do oryginalności wytworów Iwonki, nie mniej są:

Z mchu jest jeszcze coś, ale czeka...
Broszki: było więcej, ale poszły w kraj na nowych właścicielkach, ostały się tylko te:

Szykują się kolejne, ale o nich też kiedyś...

I kolejna zaległość, w ubiegłą sobotę zrobiliśmy "ognisko" :)))
Jako że pogoda kiepska, ja zresztą dopiero co po antybiotyku, więc też nie bardzo podwórkowo się nadawałam, toteż zrobiliśmy ognisko w domu :))) w kominku piekliśmy sobie pianki, było pysznie i śmiesznie:)

To tyle, reszta wkrótce, być może...

Ciepło pozdrawiam i biegnę zajrzeć co u Was:)))

Papa

W temacie

2011-11-01T05:41:00.001-05:00

jesiennym nadal jestem :)))
W związku z choróbskiem które się do mnie przyplątało nie wiem skąd - choć niby wiedzieć powinnam, bo skoro Osobisty na anginę wziął i zapadł z początkiem minionego tygodnia, więc trop niby jakiś jest..., jednak infekcja ma innej "treści" niejako, bo na co innego się rzuciła, podła!, mianowicie na zatoki me bidne; dlatego nie wiem skąd przypełzła zaraza wstrętna i podstępna - przez co moje zapędy rękodzielnicze które osiągnąć miały szczyty właśnie w te MINIONE (!!!), już wolne dni spełnienia nie znalazły, co boleścią wielką mnie napawa.
Aczkolwiek wywiązałam się z kolejnego zobowiązania. Dziwne... strasznie dużo ostatnio narobiło się tych zobowiązań...
Koleżanka musi przygotować prezentację, zawód ma ciekawy bo nauczycielski ;))) Naucza zwodu, nie pomnę dokładnie jakiego, nie mniej ściśle związanego z gastronomią, i przepytała mnie na okoliczność pomysłów jakie winny być w mym posiadaniu (!!!), a dotyczące przyozdobienia stołu na okoliczność owej prezentacji, w dodatku ściśle powiązanej tematycznie z dynią...
Że niby ja wiedzieć MUSZĘ...
Pomyślałam, skoro musiałam... i wymyśliłam...

Dynie :))) Dużo myśleć nie musiałam, jak widać :))) Za to podoba mi się pomysł wykorzystania kocyka polarowego - fajnie pasuje do jesieni, rozumiecie... cieplutko otula... nawet dyńki :))))
Na razie uszyłam tyle, wczorajszą wieczorową porą, gdy "oddech" nosowy wrócił jako tako do normy. Jutro przekażę owej koleżance do zaaprobowania pomysłu (mam nadzieję), i ewentualnie do doszycia kolejnych.
Na razie tyle, dziś znowu leżę pod kocykiem i ciszą domową się napawam, bo rodzina na cmentarze wybyła. Smutno mi tak w domu siedzieć, bardzo chciałabym razem z nimi świeczki zapalać, pomodlić się za wszystkich którzy tak daleko odeszli...

Swoją drogą, strasznie jest mieć uszkodzony zmysł węchu... rogaliki wczoraj upiekłam ku radości dzieci, i pizzę, która również na ich życzenie pieczona była (na kamieniu :), i NIC nie czułam, no może tylko zapach krojonej cebuli, ale ten to chyba przez wszystko się przebije :P W sumie to niezła metoda na odchudzanie, nie chcesz tyć, zepsuj sobie węch, czyli w moim przypadku musiałabym zdecydować się na chroniczne zapalenie zatok... jakoś nie bardzo mi się to uśmiecha, mało przyjemna metoda:P

Aaaa, byłabym zapomniała, pokazać obiecałam:

To praca Janka, ja od razu zgadłam co rysunek przedstawia, jednak ciekawa jestem kto z Was Kochani Zaglądacze wpadnie na to co jest przedstawione na tym rysunku???
Dla ułatwienia zbliżenie na "twarz", w niej zawarta jest doskonała podpowiedź :))))

No to powodzenia, i miłego dnia życzę, ja zmykam pod koce :))

Sobota

2011-10-24T02:01:00.001-05:00

kolejna, już miniona, sobota jakich wiele. Jednak pewne drobne wydarzenia godne zachowania.

Jaś dostał zadanie przełożenia swoich klocków LEGO do nowego pojemnika. I jak to zwykle u Jasia bywa strasznie mu się nie chciało... Ponaglany, kuszony perspektywą nagrody, nie bardzo był zainteresowany "pracą".
Po jakimś czasie usłyszeliśmy monotonne, acz melodyjne:
"Tosiu proszę pomóż mi, ijaijao
proszę, proszę ciebie dziś, ijaijao"...
Wyśpiewywana "prośba", na melodię "Kaczor Donald Fermę miał". Dodam że bardzo powoli a słowa tworzone "od ręki". Zgadniecie co śpiewaliśmy w niedzielę? ;)))))

Również w sobotę:
Tosia wpada do kuchni z informacją:
- Mama, Janek dobiera się do PIEwnicy :)))
Słowotwórstwo mojej siedmioletniej córki do dziś budzi uśmiech na mojej twarzy, nadal potrafi nas zaskoczyć " ślicznymi fiatkami w wazonie", przy czym zna oczywiście poprawną wymowę :)))

Niedziela:
Dzieci wracają z podwórka. Widzę przez okno ich roześmiane, nie zamykające się buzie.
Po wejściu do wiatrołapu słyszę wyśpiewywane od serca:
"Oto jest dzień który dał nam Pan" z gromkim "Alleluja !!!" na koniec strofy:))))
Kolejna "święta" niedziela :)))
Pozdrawiamy:)

Uwielbiam

2011-10-22T05:02:00.000-05:00

swoją nową maszynę:)))
W pośpiechu szyłam nowy ciuszek dla córki. Okazja? Nie byle jaka, pasowanie na pierwszaka:))))
I tak, ja spasowałam córczyną spódniczkę, a Pan Dyrektor jej własną osobę, z niezbędną informacją o prawach i obowiązkach ucznia :))) się działo! Cały miniony tydzień podporządkowany był przygotowaniom do TEJ właśnie uroczystości, stąd wspomniany szyciowy pośpiech :)

Spódniczka prosta, na gumce, bo chude to moje dziewczę, a spódniczki na gumce kojarzą mi się z nieprzesadnym dodaniem gabarytów:)) Ogólnie jestem zadowolona z efektu. Posiada podszewkę z tiulową koronką, i oczywiście coś co lubię bardzo - aplikacje:)))
Uwielbiam moją Janomkę, bardzo, szycie na tej maszynie to sama przyjemność, i te mnóstwo możliwości... po prostu bajka :)))
Efekty naszej współpracy oceńcie sami:

Dziś tyle, zmykam do prac domowych, zaniedbanych bardzo przez powyższą uroczystość, papapa:)

Ufffff...

2011-10-18T15:10:00.001-05:00

udało mi się wreszcie wywiązać z zaległego zobowiązania.
Uff, WYKONANE, zatem odetchnąć mogłam z wielką ulgą, bo nie lubię jak mi coś wisi nad głową, niedokończone takie. Pokazuję i czekam na info od Głównej Zainteresowanej który będzie tym wybranym, Zainteresowana już wie która, Ziuta jeszcze czeka :)))

Za jakość zdjęć uprzejmie przepraszam jednak ciemno wszędzie i ponuro było gdy fotki usiłowałam przyzwoite zrobić :P
Dzisiejszy tytuł ma również odniesienie do wszystkiego co się ostatnio u mnie dzieje.A dzieje się niesamowitym pędzie... Ja już chyba inaczej nie mogę :)
Ma przepięknej urody maszyna stoi i czeka na lepsze czasy :P Niby kurzem nie porasta (co powyższym udowadniam), jednak brak czasu na bardziej dogłębne wzajemne się zapoznawanie :P Straszne to... i bolesne dla mnie wielce :>
A tyle planów, projektów, potrzeb... ech, chyba takie moje szczęście...
Pochwalić się też specjalnie nie mam czym. Bo ten ciągły brak TEGO najważniejszego.
Coś tam napoczęte czeka na wykończenie, w pracy berek ganiany - i wcale nie przesadzam, dosłownie ganiany ;>
Kończę sobie w tych minimalnych wolnych chwilach broszeczki, co to czekają i płaczą, coby je poubierać w błyskotki i inne pikne dyrdymałki, i wianki mchem porośnięte tez płaczą, a tu jeszcze trza córkę na pasowanie pierwszoklasisty przygotować, i otoczenie na TO wydarzenie... uffffff, dużo tego się porobiło. Nie żebym narzekała, w sumie to lubię gdy COŚ się dzieje i w dodatku TYLE tego cosia jest, więc jest ok, a jednak chciałoby się czasem usiąść na zadku i porobić coś bardziej "stacjonarnie" :))))
Weekend miał być pracowity, ze ściśle zaplanowanym czasem MOIM i JANOMKI. I przysięgam że nic już NIGDY planować nie będę:))) Weekend towarzyski wielce nam się przygotował, SAM z siebie :))) Tak już u nas jest, rzadko kiedy planowane spotkania dochodzą do skutku, za to te spontaniczne są NADZWYCZAJ owocne, i z nienacka :)))
Bo wyobraźcie sobie następującą sytuację: poszatkowana miednica kapuchy, marchewy , chałupka, oględnie mówiąc, przykurzona mocno i zakapustowana, no bo łikend przecież pracujący zaplanowany (a jakże!), i nagle telefon: na herbatkę jedziemy ;))) I tak między jedną miednicą kapuchy a drugą, w sobotę przyjęliśmy dwie rodziny gości, na podmiankę - jedni pojechali, drudzy przyjechali... w kapustę :))) W związku z czym niedziela kapuściano się przedłużyła i tak, podgryzając obiecaną rodzinie Ziuty pizzę, kończyłam jej ładowanie do słoików:) Bo Ziuta zapowiedziana była niedzielnie, żeby nie było :)))
Pizza wyszła wyśmienita, choć nie na kamieniu, bo dużo miało jej być i szybko w dodatku, za to rozmowy i prawie "warsztaty" szyciowe przy okazji spotkania też były :)))
Ot taki sympatyczny łikend nieplanowany nam wyszedł. Przy tej okazji wyszło że zaczynało mi już brakować takich spontanicznych pogaduch, wymiany spostrzeżeń, żarcików, fajnie było, choć nagle i zbyt krótko...
Na szczęście Janomka moja jest na wieki, jeszcze się zdarzymy nacieszyć swoim towarzystwem, jednak coby nie zapeszyć, NIC już NIE PLANUJĘ:))) Teraz czekam ciekawa co przyszłość przyniesie, choć wiadomo że niedziela ponownie przyjemnie towarzyska się szykuje :))))

To żeby nie było łyso zupełnie podam może przepisik, na sprawdzoną sałatkę słoikową, co to smaczna jest niezwykle i... kapuściana mocno, skoro tyle już pisałam o TEJ kapuście;)))

SAŁATKA z burakami
Potrzebujemy:
2 kg kapusty poszatkowanej, 2 kg ugotowanych i startych na dużych oczkach buraków, 20 dkg cebuli - w piórka ciachanej, 20 dkg pora - w plasterki ciachniętego. Ja oczywiście zaplanowałam wszystko z podwójnej ilości, coby nie zabrakło, w razie nieplanowanego ;)))
I na zalewę: 2 szkalnek octu, 2 szkalnek oleju, 2 szkalnek cukru i 2 łyżek soli, wymerdać wszystko i zalać kapuchę z dodatkami, odstawić na kilka godzin. Potem napychać w słoiki i pasteryzować pięć minut.
WYBORNA kapustka do obiadku na zimową porę, polecam :)))

I jeszcze jedna sałatka, co to przepis od mamy dostałam bo jej się spodobał w gazecie jakiejś:) Mnie też się spodobał, bo smakowite dodatki w nim występują, degustacja za kilka dni:

SAŁATKA z orzechami
Potrzebujemy:
300 g poszatkowanej kapusty, 1-2 marchewki, 1/2 dużego selera, 4 łyżki rodzynek, 3 łyżki orzechów włoskich, 1/2 łyżeczki brązowego cukru, 1/4 szklanki octu winnego lub jabłkowego, 2 łyżki oleju - u mnie oczywiście miednica wyszła, bo dla tych śmiesznych 300 gram szkoda mi było czasu ;)))
Marchew i seler obrać i zetrzeć na tarce. Orzechy grubo posiekać, rodzynki namoczyć najlepiej w kieliszku wódki (ja pożałowałam, wolę na nalewkę zostawić ), Włożyć wszystko do miski, dodać cukier, ocet, olej i dokładnie wymieszać. Wkładać do słoików i mocno ubijać. zakręcić i pasteryzować ok. 20 minut . I już, koniec. Potem tylko czekać na smakowitą degustację:)))

Barszcz czerwony na kuchni pyrkocze, zapachy się rozchodzą jutrzejszo - obiadowe, a ja zmykam,
miło się nocnie żegnam:))))

Szał :)))

2011-10-10T09:07:00.004-05:00

Dopiero co pisałam o radości:)
No to teraz ogarnął mnie szał radości :)))))))
Maszynę szyciową mam! Nową, piękną i... całkowicie inną niż ta na której dotąd szyłam:)))
Osobisty się zaangażował, bo już myślałam że nic z tego nie będzie, więc gdyby nie pomoc małżonka mego byłby klops, i znowu obeszłabym się "smakiem"... Bo do tego zakupu dojrzewałam ze dwa lata chyba:P
Teraz zaczynam jej rozgryzanie, maszyny oczywiście rozgryzanie, żeby nie było :). Pewnikiem proste to nie będzie, szczególnie zważywszy na czas jakim dysponuję, a dokładniej na notoryczny jego brak, jednak wcale się nie martwię, raczej tupię z niecierpliwości:)))) Te nocki niedospane... ech ;))
Szał radości, normalnie szał:)
I planów mnóstwo, chęci jeszcze więcej, gorzej z umiejętnościami :P Ale co tam, do odważnych świat należy, nie spróbuję się nie nauczę przecież :D
Patrzę na to swoje cudo nowoczesnej techniki i wspominam jak to moja babcia siedziała przy swoim starym, zielonym łuczniku i szyła. Najwięcej dla nas, swoich wnuków. Pamiętam gdy mierzyłam skrojone i poszpilkowane bluzeczki czy spodnie - z tymi ostatnimi to dopiero była "uciecha", gdy z gapiostwa siadało się żeby ułatwić sobie ich zdejmowanie po mierzeniu... krew nie raz się polała z okolic niewymawialnych - a Babcia lojalnie ostrzegała :P
Ta opisywana drzewiej szpilkowa Franka ciągnie się za mną od lat jak widać :)
Jaką piękną miałam białą sukienkę przez Babcię szytą! UWIELBIAŁAM JĄ, jak dziś pamiętam swoje rozczarowanie gdy już z niej wyrosłam. Ten jeden jedyny raz żałowałam wtedy że rosnę, dojrzewam, jakież to było przykre, bo sukienkę wprost kochałam.
Pamiętam też nową babciną maszynę. Łucznik w walizce chowany, który zobaczyłam gdy ponownie przyjechałam do Babci na wakacje.
Jestem w stanie wyobrazić sobie radość którą odczuwała, gdy wracała do domu ze "zdobytą" maszyną w ramionach:))) Pewnie szła chodnikiem i śmiała się sama do siebie, jak ja dzisiaj spoglądając na swoją :)))))
Moja Babcia była samoukiem krawieckim, więc tak sobie myślę że przy mojej desperackiej motywacji też chyba TO ogarnę. Bo plany mam że hohoho, oby czasu i wytrwałości starczyło.
A dziś ta pierwsza babcina maszyna, ten stary, zielony łucznik stoi u mnie w sypialni na komodzie. Ileż to wspomnień, historii... Ile to razy, leżałam na kanapie w pokoju, czytając książki by wreszcie uśpił mnie miarowy stukot pracującej babcinej maszyny. Ach jak tęsknię za tamtymi czasami... bardzo.
Maszyna na której dotąd szyłam to tez Łucznik , i również powiązany z moją Babcią, jakżeby inaczej:)
Bo dzięki Babci właśnie, moja mama mogła zaposiąść własną maszynę. Dlaczego? Bo to właśnie Babcia ją "wystała" w kolejce w której musiała swoje odstać aby ją zakupić - pomyśleć, ile to kolejnych historii, wspomnień, i znowu związanych z tą samą osobą :)
Dziś mamowa maszyna służy mnie, mama szyć nigdy nie lubiła, tak więc ulegając moim naciskom i jęczeniom, kilkanaście lat temu (wreszcie;) przekazała ją mnie. I nareszcie maszynka przeżywa swoje dobre lata - wreszcie robi to do czego została stworzona, szyje :)))) Pierwsze co na niej uszyłam to poszewki na pościel dziecięcą dla mających się wkrótce urodzić siostrzeńców (mojego i męża), jaka to była satysfakcja i radość!! Potem do kołderek uszyłam jeszcze, a jakże!, aniołki, nad którymi się namordowałam, ale fajne wyszły. Dziś żałuję że zdjęć owym swym wytworom nie zrobiłam, ale dumę z pierwszych swych poczynań szyciowych odczuwam po dziś dzień :)
A od teraz mam jeszcze jedną maszynę, nową, bardziej odlotową :)))) Szał!

Zdjęcie ze strony sklepu ETI

Prawda że piękna?!!!

Łucznik w zapomnienie nie pójdzie, jednak co postęp techniczny to postęp wiadomo... no chyba że ja nie nadarzę za nim... ale próbować będę, a co ;))))
Matko, jak ja teraz do pracy będę chodzić gdy takie cudo w domu zostanie???? Jak JE zostawić takie samotne w tym wielkim domu... biedactwo moje maleńkie!
Szał, normalnie szał radości mnie rozpiera :))))))))
Nowiuska maszyna, nowiuska i jaka piękna:))))))))))
I moja!!!!

Z ostatniej chwili - innymi słowy, dodatek do powyższej zawartości:)))

Maszynę swą już KOCHAM, i nie jest to przesada.
Tyle co zdążyłam poznać wystarczy do wystawienia oceny opartej na samych superlatywach, pokrótce:
- jest niezwykle cicha, wiem co mówię, szyłam na trzydziestoletnim Łuczniku;
- jest śliczna, i zgrabna niezwykle patrz jak wyżej :) Trochę się obawiałam palstikowego plastiku, jednak wizualnie jest bardzo dobrze, a nawet super dobrze ;)))
- posiada niezwykle czytelny wyświetlacz, łatwość manipulowania nim i wyboru poszczególnych opcji;
- łatwa w obsłudze, najbardziej bałam się nawlekania szpulki, poszło jak z płatka, instrukcja nieco mi zagmatwała, nie mniej w efekcie "samo wyszło" ! Mam nadzieję że juz tak będzie stale, jutro spróbuję automatycznego nawlekania szpulki (chyba tak to się nazywa);
- świetna funkcja przycinania nici !!! Funkacja w którą winna być zaopatrzona każda maszyna, strasznie praktyczna sprawa!
- ogromna ilość ślicznych ściegów! Dla mnie, gadżeciary to naprawdę COŚ:)
- dobrze napisana instrukcja obsługi - to ważne gdy posiadało się: patrz punkt pierwszy ;)
Na razie TYLE :)

Na dziś spokojnie mogę polecić ten model. Dalsze spostrzeżenia niebawem, w oddzielnym poście:)
Jutro zawalczę ze zmianą stopek i igieł, dziś idę spać, padam na paszczę, chyba ta radość tak mnie wypompowała :))))))

Pozdrawiam serdecznie:)

Bo fajnie mi ;)

2011-10-09T08:36:00.002-05:00

Naprawdę, fajnie mi jest.
Dziś mogłam po raz pierwszy wykorzystać WSPANIAŁY prezent jaki otrzymałam na wyjezdnym od Ivonny i jej męża. No i fajnie mi jest, bo prezent mało że rewelacyjny to jeszcze przydatny bardzo, no i prezent marzeń!
Mowa o kamieniu.
Nie takim zwykłym, z pola, bo takie to sama sobie zwożę, bo mam PLAN, którego realizacja ciągnie się już dłuuuugo, ale się wreszcie zrealizuje... kiedyś.
Dziś mówię o kamieniu do pieczenia, dzięki Iwonce mam więc się cieszę, bo mam tak fajnie:)))
A pierwsze co upiekłam na owym kamieniu to focaccia, pachnie pysznie, degustacja po ostygnięciu, choć ciężko już teraz wytrzymać. Nie mniej wyrosła doskonale:))))
Tu chwilkę po upieczeniu, z widocznym kamieniem:

Składniki raczej bogate, bo focaccia to z zasady prosty "chlebek" włoskich rolników. Moja jest znowu w wersji wypasionej: pomidorki koktajlowe, i suszone (których mam w słoikach przerobionych 20 kilo), mocarella, bazylia, boczuś i cebulka :))) Jaka była reakcja dzieci na propozycję upieczenia focaccii?? Dla mnie nieco zaskakująca, choć poniekąd powinna być oczywista, ponieważ dzieciaki spytały uradowane: "gdzieś znowu jedziemy???" Fakt, przecież ostatnią okazją do upieczenia tego włoskiego chlebka były nasze wyjazdy:)))
Szkoda, że nie możecie poczuć jej zapachu, ja wkrótce zasiadam do degustacji :))) Myślę że nie damy rady pożreć jej dzisiaj całej, i jutro zabierzemy sobie po kawałku do szkół i pracy, mniam :)
Za tydzień pewnikiem pizza i może jakieś bułeczki, ale mi fajnie :)))
A w najbliższym czasie muszę koniecznie zamówić u naszego stolarza łopatę do pizzy, ekwilibrystyka z przenoszeniem ciasta na kamień... cóż... urozmaicona ;)))

Żegnam się miło i jesiennie, bo podczas niedawnego spaceru "służbowego" udało mi się uchwycić Panią Jesień w całej jej krasie. Jakie to wspaniałe że jest tak ciepło i słonecznie.

Papapa:)

Radość

2011-10-03T04:12:00.001-05:00

wielką odczuwam!
I z tej radości naiwny dziś trochę post.
Jestem po tygodniu rehabilitacji "nożnej", i jest znacząca poprawa. Mogę chodzić, co więcej, sama myśl o chodzeniu, przemieszczaniu się, poruszaniu wszelakim przestaje być dla mnie bolesna, więc chodzę :)))
Coś tam jeszcze uwiera, czasem jeszcze sapnę, jęknę, ale nie ma porównania do tego czasu sprzed rehabilitacji:)
W sobotę, po raz pierwszy w tym sezonie, i pewnikiem ostatni POSZŁAM na grzyby.
I mam, nazbierałam koszyk, i mama nazbierała też, i dzieci zbierały, a ja CHODZIŁAM szczęśliwa.
I myśl mi taka przyszła, przy okazji tego chodzenia.
Mianowicie, że człowiek bardzo dziwny jest, bo nie docenia tego co ma.
Zawsze mu mało, ciągle narzeka, smuci się, nie zwraca uwagi choćby na piękno świata zawarte w prozie dnia codziennego.
Popatrzcie sami, taka podstawowa czynność, jak chodzenie, wydaje się taka prosta, a jednak ile trzeba uporu, prób, upadków żeby dziecko nauczyło się chodzić, i próbuje mimo bolesnych upadków. Ile trzeba cierpliwości, zrozumienia, pokory żeby w tych próbach wspierać takiego malucha. Niech chodzi, poznaje świat, czuje wiatr we włoskach, niech odkrywa nowe, nieznane. Tak ma być. A co się dzieje gdy takie chodzenie zaczyna sprawiać ból...
Ile jest takich rzeczy, czynności w naszym życiu o których nie myślimy, nie zastanawiamy się nad nimi bo są przecież takie normalne, oczywiste. I nagle trach... coś się zepsuło, boli.
Przez cały okres mojej bolesnej niesprawności dostrzegałam zachody słońca, mgły snujące się wczesnym rankiem wokół domu, niebo gwieździste, kwiat który wreszcie raczył zakwitnąć, tak już mam. Uczestniczyłam w życiu dzieci, nawet grałam z nimi w piłkę, i pracowałam intensywnie.
Ale wszystkie te radości były jakby wyblakłe, mniej wyraziste, bo cierpiałam.
Zaszła zmiana, niewielka ale wyraźnie odczuwalna. I nagle świat odzyskał barwy, mgły snują się bardziej romantycznie, dzieci śmieją się radośniej, słońce jakby zachodziło specjalnie dla mnie.
Mniej cierpię i świat jest piękniejszy, więcej chcę, więcej mogę.
Codziennie rano dojeżdżam na rehabilitację drogą obsadzoną lipami, słońce prześwieca przez kolorowe spadające liście... jadę po kolorowym kobiercu skąpanym w promieniach porannego słońca, w dodali snują się mgły. Jest pięknie.
Bo mniej boli.
A przecież ta droga jest zawsze taka piękna, mgły zawsze snują się o tej porze, dzieci zawsze śmieją się i z pasją przeżywają każdy kolejny dzień.
Tylko nie widzi się tego, bo to oczywiste, normalne.
I myśl taka dopada, co z tymi których boli zawsze...
Znam takich co mimo ogromnego cierpienia dostrzegają codzienne piękno świata, cieszą się błahostką, drobiazgiem, są szczęśliwi.
A ja?
Bywało, czasem chlipnęłam gdzieś w kącie, wiadomo, bolało, ale ja miałam świadomość że kiedyś będzie lepiej. Bo sama nadzieja poprawy, nawet odsuniętej w czasie pomaga, jednak też nie na tyle żeby nie porozczulać się trochę nad sobą od czasu do czasu.
Co z tymi którzy cierpią i cierpieć będą, i nie mają perspektyw na poprawę ...
Ja wiem, że nawet gdy jest źle, słońce zachodzi równie pięknie, konfitury smakują równie wybornie, a dzieci psocą równie "rozkosznie", świat jest piękny, życie jest piękne, ze wszystkimi swymi blaskami ale także cieniami :)
I zawsze będzie ktoś kto cierpi bardziej niż ja.

W sobotę z tej radości narobiłam konfitury śliwkowej z czekoladą, ogórków i pomidorów suszonych. Grzyby się suszą, a my jesteśmy zdrowi, mamy siebie i jest cudnie, a mgły poranne się snują...
I ciągle mniej boli.

Pozdrawiam, radości życząc.

Prośba

2011-09-29T11:22:00.002-05:00

Koleżanka wybiera się na wesele. W związku z ta imprezą poprosiła mnie o wykonanie dekoracji do wpiecia we włosy.
Wymyśliła sobie spinkę z czarnym kwiatkiem filcowym, jednak po obgadaniu tematu stanęło na wykwintnej opasce z kwiatem z organzy, i wyszło takie coś:

nie umiem zrobić zdjęcia które lepiej oddałoby jej urodę, niemniej ozdoba jest naprawdę elegancka:)
Dodatkowo miałam wykonać broszkę dla siostry owej koleżanki. Tym razem w delikatnych kremach, zrobiłam dwie, podobne, a jednak inne. Wybór należy do zainteresowanej :)

Powstały też kolejne kwiatkowe broszki. Miały być wykonane w drodze do Oświęcimia, jednak się nie wykonały... Skończyłam je popołudniową porą w pracy. Jakie to szczęście że moja praca oparta jest na moich rękodziałaniach, dzieciaki szybciorem temat podchwyciły i teraz same szyją swoje brochy-kwiaciochy:))) Te tutaj to moje:

Nic nie poradzę że uwielbiam tkaniny w sielskie łączki, ale myślę że takie kwiaciorki kwaiciorkowe mają swój niezbywalny urok.
I już, tyle na dzisiaj, do "zobaczenia" wkrótce, może znowu coś wymodzę :))))

Pozdrawiam ciepło:)

Bywam

2011-09-26T14:45:00.002-05:00

w miejscach różnych, nosi mnie po kraju, choć nie powiedziałabym o sobie PODRÓŻNICZKA, bo nie nosi mnie wszędzie, bo też i nie każde miejsce mnie przyciąga.
Jednak podróże lubię, miewam takie okresy gdy nie wyjeżdżam, przez dłuższy czas nawet. Wtedy odzywa się mój uśpiony chwilowo syndrom "chodzonego", i nie ma mocnych wybyć muszę.
Ostatni weekend wybyta byłam, ale już wróciłam:))
Z nowymi pomysłami (wymyślałam całe siedem godzin nocnej podróży powrotnej), z nowymi znajomościami, i nowymi umiejętnościami, i jest mi dobrze, choć czuję się okropnie zmęczona :)))
Jakiś czas temu pewna bliżej mi nieznana koleżanka wspomniała mi przy okazji rozmowy telefonicznej o warsztatach na które się zapisała. Piała z zachwytem i nadzieją w słuchawkę, nad niezliczoną ilością warsztatów jakie będą proponowane, a mnie aż zatchnęło: kurczaki, dlaczego u nas coś podobnego nie jest organizowane! Coś tam napomknęłam o swoim żalu dotyczącym niemożności spełnienia własnych potrzeb rękodzielniczych. I co usłyszałam?! Najzwyczajniejsze, proste i miło brzmiące w mym uchu: Przyjeżdżaj!
Po kilkunastodniowych przygotowaniach, szeregu wykonanych telefonów, stu ustaleniach logistycznych dot. w głównej mierze: dojazdu, opieki nad dziećmi i psem, pojechałam, wraz z towarzyszącym Osobistym.
I poznałam "naocznie" i osobiście Ivonnę, jej uroczą rodzinę, psa i ogród. Tak świetnie spędzonego czasu nie miałam od dawna!
Działo się TO całe TRZY DNI, po wariacku, aczkolwiek niesamowicie fajnie!
A działo się mnóstwo zarówno towarzysko, jak i warsztatowo. Aż żal że nie można było uczestniczyć w większej ilości przygotowanych szkoleń! Popatrzcie sami czego byłam zachwyconym świadkiem i uczestnikiem;
Kwiaty i ozdoby z bibuły:

Filcowanie, któremu z pasją i niezwykłym skupieniem oddawała się Iwonka:

I dekupaż, z zakresu którego wiedzę pogłębić zapragnęłam ja:

była też rzeźba:

i wiklina brzozowa:

była ceramika, wraz ze szkliwieniem, odlewaniem, formowaniem :

a nawet sztukaterie:

były i drucianki, których uczyłyśmy się z Iwoną wspólnie od mistrzów tej techniki Ani - Apuni i Piotra:

Było także malowanie na drewnie, które niesamowicie mnie wciągnęło, dodam że malowałam barwnikami naturalnymi, rozpuszczanymi w żółtku! Nastawiałam się na zwyczajne malowanie akrylami, myślałam że namalujemy jakiś kwiatek i już, technika "poznana", jak miło zostałam rozczarowana, zobaczycie na poniższym zdjęciu, oto moje nieskończone niestety "dzieło":

Był też sutasz którym zachwycała się od dawna Iwona, teraz i ja jestem pełna zachwytu, i ochoty do poznania tej techniki):

Można też było wyżyć się artystycznie w wykonywaniu ozdób z siana, scrapbookingu, malowaniu obrazków na szkle, a nawet w kamieniarstwie czy przy wykonywaniu ogromnych, przestrzennych form wiklinowych lub w wikliniarstwie papierowym. Nie nadarzałyśmy z cykaniem zdjęć, jako ostatnie kończyłyśmy warsztaty (niby takie pilne ;)), pytań i zachwytów nie było końca;

Niesamowite warsztaty, nieprawdopodobne tempo pracy, rewelacyjne prowadzące, to wszystko przyczyniło się do tego że mój pobyt w Oświęcimiu - bo tam właśnie byłam, był rewelacyjny! I choć pozostaję w pewnym niedosycie - bo choć TYYYYYLEEE TEGO było, to o TYYYYYLEEE więcej jeszcze bym chciała, oj chciałabym... ;))))
A wszystko TO działo się za sprawą: i tu małe sprostowanie, ponieważ wcześniej w tym miejscu zamieściłam zdjęcie z logo stowarzyszenia współpracującego z głównym organizatorem Festiwalu Wieś Pełna Skarbów czyli Lokalnej Grupy Działania Dolina Soły - Za błąd i niedopatrzenie bardzo przepraszam wszystkich zainteresowanych, a przede wszystkim głównego organizatora.
Nie mniej stałym i niezmiennym pozostaje mój zachwyt nad doskonałą organizacją tak ogromnej imprezy.
Fantastyczne Stowarzyszenie, zrzeszające równie fantastycznych ludzi którym "chce się" jeszcze podzielić swoją wiedzą i niebanalnymi umiejętnościami z innymi - WIELKIE DZIĘKI.

Jednak przede wszystkim i NAJWAŻNIEJSZYM, jestem niesamowicie wdzięczna Iwonce i Jej rodzinie za zaproszenie, wspaniałe, ciepłe przyjęcie, za uprzyjemnianie nam czasu zarówno przed, jak i po warsztatach, za gościnę, za cudne conocne "polaków" rozmowy, za przepyszne śniadanka i obiadki - Sławku, jesteś moim kulinarnym GURU, a Wasze prażone jest najlepsiejsze na świecie (oczywiście dotąd, póki sama nie zaopatrzę się we własny garnek);))))

Jednak najbardziej dziękuję Wam za wspaniałą, rodzinną atmosferę jaką stworzyliście goszcząc nas u siebie. Iwonko, Sławku bardzo, bardzo serdecznie Wam dziękujemy za ten wspaniały czas - przypominamy przy okazji: WASZA KOLEJ :)))

A wszystkim zaręczam, dzięki TEJ wyprawie mój "chodzony" został wyciszony na kilka tygodni, przez chwilę mam dość, bo wybyta jestem za wszystkie czasy :))))

Pozdrawiam ciepło:)

Wyprawa

2011-09-21T15:00:00.003-05:00

daleka mnie czeka:) W weekend zbliżający się właśnie.
Cieszę się na nią, jeszcze bardziej cieszę się na spotkanie które przy okazji tej wyprawy będzie miało miejsce. I wreszcie cieszę się także na kilka godzin podróżnego sam na sam z Osobistym :) Dawnośmy nigdzie nie wybywali sami, bez nieodłącznych, aczkolwiek uroczych Najmilszych Towarzyszy Podróży - naszych DZIECI:) Podróż bardzo daleka, nie zagramaniczna, ale za to odległa wojewódzko.
O szczegółach napiszę w niedługim wkrótce. Na razie raisefiber mam, pakuję się od tygodnia, przygotowuję dzieci i dom na czas naszej nieobecności, robię listę wszystkiego czego nie powinnam zapomnieć:) Przeżywam ten wyjazd jakbym nigdy nie wyjeżdżała... ale to pewnikiem dlatego że dawno już nie wybywałam prawie sama na całe trzy dni, i wszystkie zamierzam spędzić naprawdę BARDZO MIŁO, RELAKSACYJNIE choć również pracowicie:))) Tajemniczo? I dobrze, niech tak zostanie, niedługo wyjaśnienia i relacja pełniejsza będzie, obiecuję.
Na większości blogów zmiana pór roku następuje. Również zauważyłam symptomy świadczące o nowym. Nadciąga wielkimi, zamaszystymi i już szeleszczącymi krokami. Ciągle zaskakuje zmienną aurą, raz zimno, raz upalnie, innym razem wietrznie i deszczowo, prawdziwa Jesień nadeszła, zmienna, kapryśna ale kolorowa.
Poczułam ją, na razie tylko ogrodowo i dekoracyjnie niestety. Dla mnie największym atrybutem nadciagającej jesieni są grzybobrania którym zazwyczaj oddaję się z wielkim entuzjazmem i radością. Jednak nie tym razem, nie tego roku. Bo na grzyby nie mam jak się wybrać, choć ciągnie mnie straszliwie.
Muszę spasować, ponieważ od kilku miesięcy walczę z okrutnym bólem nogi. Powróciły stare, dawniej zaleczone dolegliwości, i walczę z nimi nieprzerwanie od początku marca. I masaże były, i blokady, i ciągle bez oczekiwanego efektu. Teraz czekam na zabiegi rehabilitacyjne z użyciem super sprzętu, w nich cała moja nadzieja, ból jest okropny, nie pomagają żadne środki farmakologiczne (zresztą nie jestem ich zwolenniczką)ale muszę przecież chodzić, normalnie, jak każdy, a tu kicha w tym zakresie :(
W związku z niemożliwością osobistego napawania się urokami jesieni, znoszę ją sobie do domu, w ilościach skromnych, aczkolwiek zauważalnych, zdobywanych przy okazji spacerów z psem czy podczas porannego odprowadzania dzieci do szkoły ;)
Jeszcze w ostatnich dniach sierpnia przycinałam dość intensywnie swój winobluszcz, porastający filary podcienia mojego domu. Żeby wykorzystać zdobyte w ten sposób długaśne gałązki uwiłam wianki... wyszło mi dwanaście sztuk :)))
Przeznaczenie? Dekoracje domu mego:) Oto jedna z pierwszych, i mam wielką nadzieję że nie ostatnich, bardzo liczę na poprawę stanu odnóży, i zwiększenia własnej mobilności:)
Ów nowy wytwór zawisł sobie na drzwiach wejściowych, i mam nadzieję że zdobi:

Jesienny, hortensjowo - jarzębinowo - szyszkowy, prosty ale myślę że miło wita gości :)

Jakiś czas temu ufilcowałam też dredy. Ostatnio prześladują mnie szarości. Zawsze lubiłam ten kolor, i wrócił do mnie ponownie.
Szara czesanka której użyłam do ich zrobienia, to właściwie melanż różnych odcieni szarości. Początkowo wydawała mi się bardzo ładna. Jednak filcuje się nią kiepsko. Udało mi się wykonać dwa cienkie dredy (wcześniej popełniłam z niej jakieś kolczyki i broszki). Żmudna, monotonna praca, przy lepszej jakości czesanki filcowanie dredów trwa przecież moment. Powstało takie coś:

W sumie ciekawie się prezentuje na szyi, jednak żałuję że same dredy nie są ładniejsze, te obecne trochę psują efekt.

I tyle. Żegnam się miło, zapowiadając przy najbliższej okazji słodką zabawę, ale o tym również wkrótce:)))

Masakra

2011-09-19T04:13:00.003-05:00

totalna w dodatku.
Nie mam czasu! Niby nic nowego, ale teraz po prostu jestem stale na jednym wdechu, i się nie wyrabiam!
Niby wszystko sobie zorganizowałam, niby wszystko powinno grać jak w zegarku, a tu proszę... chaos, mili państwo, chaos:P I chyba po raz pierwszy w życiu tęsknię do zimowych, spokojnych wieczorów. Naprawdę!
W piątek na ten przykład byłam na rynku, bo chodziło za mną leczo. Takie w słoiki, na zimę żeby były, a koleżanka przepis dała, to żal było nie spróbować. Pojechałam zaraz po odprowadzeniu dzieci do szkoły. Kupiłam wszystkie brakujące składniki, i oko me zawisło na ogóreczkach, takich w sam raz na korniszonki, głowa sobie przypomniała że dawno już rączki korniszonków nie robiły, i kupiłam... Zakazałam oczom przyglądać się zbyt dokładnie wszystkim tym dobrociom poukładanym na straganach. Ale nieposłuszne były i wypatrzyły pomidorki lima, takie co to w sam raz do suszenia się nadają... tez kupiłam, bo głowie się przypomniało że Osobisty prosił, żeby zrobić, bo posmakowały mu ostatnio w sałatce pysznej. Potem to juz klapki na oczy włożyłam i pojechałam.
Ale w drodze powrotnej w głowie zaczęło coś szeleścić przykro... i przypomniało się (NA SZCZĘŚCIE!!!), że w sobotę Tosine urodziny się odbywają, zaległe, bo biedne dziecko w wakacje urodzone, i nijak gości zebrać w jednej kupie, w jednym terminie. To przełożyła matka, gości naspraszała i ... zapomniała!
Szybciorem, szczęściem po drodze, wpadła do sklepu, kupiła co należało, i pędem do domu tort szykować.
A w domu jak to w domu, wiadro pomidorów do spotworzenia czekało, bo zapomniała głowa że zaplanowała pomidorki konserwowe w słoiki napchać...
I co robiły raczki od 10.00 do 24.00??? Zasuwały aż miło :P
Szczęście (KOLEJNE!) dzień wolny miałam, to podołałam, bo tak bida z nędzą by była!.
Torcik upieczony, na dwóch biszkoptach, w łączkę dekorowany, po dziewczyńsku. Pomidorki zakonserwowane, lima ususzone, już w słoikach zaprawione, ogóreczki też, i leczo, co to krojenia przy nim było mnóstwo, teraz grzecznie siedzi zawekowane, i czeka na swoją kolej w piwnicy.
Masakra normalnie :)
W niedzielę zrobiłam sobie wolne :)))
Do maszyny sobie usiadłam na chwilkę. I skończyłam, to co skrojone czekało, i kusiło okropnie, ale ta masakra przecież...

A potem wieczorkiem przed TV, dla odetchnięcia rączki jeszcze takie zrobiły:

I tyle, teraz idę odpocząć... do pracy ;))

Co ja mogę :@

2011-09-10T10:21:00.001-05:00

Zakręcona jestem.

Mam deficyt czasu okropny, i zamiast pisać plan pracy na nowy rok, ja siedzę przy maszynie :P. Co ja mogę, kiedy to silniejsze ode mnie ?
Choć dzisiejszy dzień, mimo że spokojny przedpołudniową porą, spędziłam zgoła inaczej niż ostanie popołudnia :)
Rodzina pielgrzymkowała dzielnie do pobliskiego Gietrzwałdu, a ja ten wspaniały, rzadki wolny czas spędziłam na sprzątaniu szalenie już zaniedbanego domu.
W dodatku koniec mego pseudo urlopowania spędziłam na generalnym wyczyszczeniu kotłowni. Pojęcia nie miałam że jest taka pojemna, w dodatku bez zastosowania regału, który to stanął dopiero teraz. Obiecuję sobie solennie, nigdy więcej tylu rupieci na tak małym metrażu. Choć małym to pojecie względne, bo dziś ujrzeliśmy na własne oczy jaka nasza kotłownia jest wielka :)
Dlaczego pseudo urlopowanie? I to jest ta tajemnica której odtajnienie obiecałam w jednym z wcześniejszych postów. Zaczęłam nową pracę, w szkole, na razie na zastępstwo, co dalej, przyszłość pokaże:) Nie mniej cieszę się niezmiernie, choć nie od dziś wiadomo że praca w szkole do wdzięcznych nie należy, ale ja zawsze TAM chciałam, to i mam :). Dlatego pseudourlop, jak wiadomo szkoła zaczyna się 1 września, toteż i ja w niej znaleźć się musiałam, tak więc wolne miałam li i tylko od "starej" pracy :)
Najbliższy rok rysuje się obiecująco, wszystkie zmiany szykowały się od czasu jakiegoś, żadna nowość. Jednak cieszą mnie ogromnie, mimo że rok będzie stosunkowo trudny i dla mnie, i dla dzieci, bowiem nie mogę zrezygnować z tej "starej" pracy. Poczekamy, zobaczymy, na razie jest jak być musi.
A maszyna dziś w kącie stała i czekała, tęsknym wzrokiem ją omiatałam, kusiła bardzo, ale twarda byłam, nie dałam się jej czarowi :)
Bo co ja mogę , gdy porządki robić też należy... a przynajmniej od czasu do czasu ...
Nie mniej, do wczoraj powstały takie oto nowe portfele, zielony już zaklepany:)

Kolejne skrojone, pewnie będą musiały poczekać na skończenie, muszę uzupełnić zapas flizeliny. I chyba zająć się jeszcze innymi projektami, póki mam wenę i chęci :))) Kto wie jak długo jeszcze trwać będzie?
Bo co ja mogę, skoro rękami własnymi działanie daje tyyyyyle frajdy :))))
Gdyby jeszcze maszyna była nieco sprawniejsza :>

Pozdrawiam wszystkich ciepło, miłego i słonecznego weekendu życząc :)
Papapapapapa

Wpadłam

2011-09-08T05:01:00.002-05:00

jak śliwka w konfiturę :P

Kompot to stanowczo zbyt delikatne określenie tego co czuję, a czuję się totalnie przemaglowana. Powód?
Banalny :) Portfele.
Gdzieś, kiedyś, ktoś wspominał że można popaść w uzależnienie portfelowo - torebkowe.
I o ile torebki jakieś mam na koncie, szkice kolejnych przygotowane, a jakże!, to jednak nie wciągnęły mnie dotąd jakoś specjalnie (choć pilnym staje się uszycie dwóch zamówionych wieki temu :P).
I portfele nie stanowiły do tej pory zbyt silnego magnesu, choć chciało się, chciało :). I szczerze mówiąc, nie odkryłabym tego niebywałego przyciągania gdyby nie zakup wspominany w poprzednim poście:)
Tak więc tytuł wielce adekwatny, WPADŁAM ;))) Normalnie po "pachi" :)
Zasypiam z notesem przy łóżku w którym zapisuję pomysły na aplikacje, czy też nowe rozwiązania "techniczne". Miewam zawiechy, podczas których do skołatanego już umysłu ledwo docierają jakiekolwiek bodźce zewnętrzne, bo ja właśnie WYMYŚLIŁAM :P. Przedczorajszej nocy obudziłam się o 2.15, bo przyśnił mi się sposób na uszycie portfela bez lamówki :P, po czym rankiem wczesnym stwierdziłam jednak że to jeszcze nie to:P
Czy to już nie jest aby nękanie??? I kto jest TYM nękającym? Portfel?? Głupio trochę ;)))
Jeszcze nie mam dość, ale zachodzą obawy iż obecna obsesja może zakończyć się kiepsko, szczególnie dla rodziny :P
Czy ktoś wie, widział lub słyszał o grupach wsparcia dla opętanych szyciowo, z wyraźnym wskazaniem na portfele? Jakby co zbieram namiary, na razie...
Cóż, no muszę, bo się uduszę...
Bo dziś ZNOWU prezentuję, kolejne portfeliki, też takie mini jak poprzedni, aczkolwiek z MOŻLIWOŚCIAMI :)
Wymiary 8 cm / 12,5 cm - mówiłam że niewielkie, ale to po złożeniu :), w stanie rozkładu bowiem osiągają całe 24 cm długości!!! Troszkę pieniądza wejdzie, dokumentów też, i kart plastikowo- finansowych także :)
Nadal jest miejsce na zdjęcie i dwie niewielkie kieszonki na COŚ, np, wizytówkę lub skasowany bilet który należy zachować do kontroli :)
TAKIE udogodnienia wymyśliłam, ha :) I znowu puchnę :)
Wszystkie razem:

I każdy z osobna:

I jeden w rozkładzie:

I jeszcze w innej konfiguracji:

Lecz przyznajcie sami, słodkie są te portfeliki? Rozumiecie zatem moją obsesję, PRAWDA ?!?
To pa, idę do pracy, a wieczorową porą wracam raźnie do prześladowców :)

Historia pewnego zakupu

2011-09-05T02:25:00.002-05:00

Historia ta dotyczyć będzie pewnego babskiego, acz niezbędnego zakupu.
Kupiłam sobie torebeczkę. Taką śliczną, malutką, co to chusteczki nosowe i telefonik ma pomieścić. I jeszcze parę groszy też powinna...

I jak wszystko pierwsze do NIEJ wlazło, o tyle z tymi groszami powstał niejaki problemik ;P
Bo nie lubię gdy owe grosiki walają się tak po wewnętrzach "sprzętów do przenoszenia", więc należałoby je w portfeliku ułożyć. Taki portfelik to ważna persona dla kobiety, bo grosik grosikiem, ale jeszcze dokumenta jakoweś winien pomieścić, karteczkę plastikową, gdy grosik już wyjdzie, i takie tam różne najpotrzebniejsze szpargały. A dużo tego może być, same wiecie ;)
Posiadam takowy portfelik, a właściwie PORTFELISKO, co to dużo zniesie i pomieści. Z czasem porządki w nim czynić muszę bo TYLE dobra wszelkiego się w nim zmieści, że puchnie biedaczysko niczym balonik...
ALE! Portfelik posiadany nijak do NOWEJ torebeczki nie chce się zmieścić, zaparty taki że strach, nie włazi i już!
Bo słusznych rozmiarów jest, na te wszystkie NAJPOTRZEBNIEJSZE szpargały kobiece:)
Coś z tym fantem należało zrobić, szukanie pieniędzy i dokumentów po kieszonkach nużyło mnie już bardzo, żeby nie powiedzieć wkurzało nieziemsko:P I masz babo problem...
Bo nie powiem, szukałam, przeglądałam różnorodne oferty sklepowe i nijak nie mogłam wpaść na TEN portfelik, co to miał być taki że ACH, cycuś glancuś znaczy :)
Pewnego wieczoru me oko omiotło maszynę stojącą znowu bezużytecznie. Biedaczka, nie ma u mnie łatwego życia... Ale gdy już oko omiotło, to rączki same zaczęły ją rozkładać, automatycznie normalnie! Potem te same rąsie przysunęły sobie krzesełko, z czeluści szafeczki wytrząsnęły tkaninki różniste, nóżeczki chyżo pobiegły na pięterko gdzie na półkach garderobianych (!) piętrzą się kolejne tkaninki i jęły te rąsie gmerać w nich radośnie. Na własne uszy słyszałam jak jęczały z radości ;)))
I przyniosły różniste, ciągle się jeszcze walające po salonie, i ciąć zaczęły, a się nóżeczki nabiegały, a głowinka nagłowiła nad nadaniem sznytu, wymierzeniem prawidłowym... ach, jak fajnie było :)
I oto efekt działań rąk mych. Oto portfello, me niedoskonałe pierwsze dzieło:)

Mały, żeby do wzmiankowanej maleńkiej torebeczki się zmieścił. Jednocześnie w przegródki bogaty, i miejsce na zdjątko najbliższych też się ładnie wkomponowało:)
Szczerze przyznam, żaden cud, ale pierwszy ÓN, więc dumnam niesłychanie:)
Już skrojony kolejny, ten będzie już NAJPIĘKNIEJSZY, ale o nim wkrótce.
Na razie TEN wystarczyć musi, choć rąsie niecierpliwe już skroiły kolejne portfelle:)))

To pa, miłego dnia ;)))

Azymut

2011-08-29T02:38:00.002-05:00

Nasze tegoroczne lato obfitowało w krótkie wyjazdy.
I cały wakacyjny czas wszystkie nasze drogi prowadziły daleko od miejsca do którego ciągną każdego nas różne rzeczy:)
Mnie koleżanka, Osobistego mąż koleżanki, a przede wszystkim możliwość odpoczynku od konieczności realizowania kolejnych moich pomysłów ;))) Dzieci jeździły dotąd głównie do kóz i pszczół i na truskawki, bo towarzystwo dziecięce małe jeszcze, więc nie stanowi atrakcji samej w sobie. Jeszcze :).
Inaczej było tej ostatniej niedzieli mijającego lata.
Bo tym razem i WRESZCIE obraliśmy azymut na PRAWDZIWĄ WIEŚ :)
I się działo, bowiem odtąd szczególnie Janek będzie miał kolejny powód do negocjowania wyjazdów na wyżej wspomniany azymut:)
U naszych przyjaciół pojawił się bowiem TRAKTOR:)
Piękny i czerwony jak z bajki o traktorku i Janku :)
Za sprawą minionej wycieczki, nasza niedziela stała się bogatsza w przeżycia. I choć nasz Janek ma w miarę stały dostęp do różnych traktorów (prawie) "parkujących" nieopodal naszego domu, podczas powrotu stwierdził rozmarzonym głosem: dobrze że ciocia (sic!) ma traktor. Teraz jest PRAWIE jak mój :)))) Sorki wujku ;))
Najfajniejsza zabawa??? Siedzenie w traktorze! Sposób na odegnanie nudy??? SIEDZENIE w traktorze!
Metoda na wyciszenie??? Siedzenie w traktorze :))))) Jeszcze trochę i sami taki zakupimy, żeby choć stał na podwórku, i dzieci cieszył ;))))
Fotoreportaż:

Co robią PRAWDZIWI faceci???

Kupują sobie super zabawki ;)))

A propos wczorajszego oddawania czci traktorkowi, przypomniała mi się historia z przed dwóch lat.

Janek był opętany (wiem co mówię!!!), wizją i koniecznością posiadania własnego KOMABAJNU.
Cała wiosna, lato i jesień upłynęła nam na pogawędkach o kombajnach. Podczas wyjazdu na wakacje do Krynicy Morskiej Janek mówił tylko o kombajnach. Słowo KOMBAJN odmieniane było we wszystkich przypadkach, wszystkich możliwych i niemożliwych konfiguracjach i sytuacjach... Aż padło:
- mamo, kupmy kombaja! (tak mówił Janek na wspominany sprzęt rolniczy)
- po co???
- no dla mnie!
- żeby go kupić musielibyśmy sprzedać dom.
W swej naiwności myślałam że temat jest już zamknięty, bo Jaś uwielbia swój dom. Jakże się jednak pomyliłam, bowiem po chwili ciszy (i radości w mym duchu ;)) padło:
- nie szkodzi, sprzedajmy!!! Będziemy mieli przecież kombaj!!!
- a gdzie będziemy spali?!?!?! - spytałam ze zgrozą
- w kombaju, mama, w kombaju!!!!!
Jak widać, miłość Janka do sprzętów rolniczych trwa nadal. Na szczęście ciocia (sorry wujku ;)) ma już traktor, więc jest teraz sprawiedliwie:) Nieważne że jest z siedemdziesiąt kilometrów dalej, i tak jest PRAWIE jak WŁASNY:))))

Ha!!! Właśnie sobie uświadomiłam że mam ARGUMENT dla Janka!!!
Bo teraz gdy będę "negocjować" z nim warunki różnorodnych a niezbędnych (dla mnie) Jankowych poczynań, TRAKTOR cioci (i wujka-no przecież wiem kto GO będzie prowadził ;)) będzie wspaniałym argumentem przekonywującym :))))
Nie wiem tylko czy ciocia i wujek zniosą nasze częstsze niż dotąd wizyty ;)

Pozdrawiam :)

Nowe

2011-08-26T11:28:00.000-05:00

Sporo się u mnie dzieje NOWEGO ostatnio.
Nie tylko rękodzielniczo czy domowo. Również zawodowo.
Właśnie zaczynam nowy etap w życiu zawodowym, i traktuję to trochę jako własny rozwój osobisty.
Nie wiem czy coś z tego wyjdzie na dłuższą metę. Jednak gotowa jestem podjąć TO ryzyko:)
Nie zdradzam jeszcze szczegółów. Chcę żeby wszystko się ułożyło, wyklarowało, wtedy się pochwalę, mam nadzieję. W każdym razie NOWE się szykuje, a z nim nadciągają wielkie zmiany.
Pierwsza z nich, i najpoważniejsza, to rozpoczęcie nauki przez najstarszą naszą latorośl. Przeżywam to intensywnie, wspominałam już nie raz o swoich niepokojach z TYM związanych, dlatego mam niebywałą przyjemność donieść iż me dziewczę okrzepło trochę w swych buntach dotyczących szkoły. Chyba zaakceptowała Tosia fakt i konieczność podjęcia nauki. Co więcej, zaczyna SAMA wspominać o POZYTYWACH uczęszczania do placówki. Pierwszy z nich, CZYTANIE - to umiejętność którą Tosia chce posiąść jak najszybciej, i o niej wspomina najczęściej! Powód? Będzie czytać razem ze mną :))))
Nie dzielę z Tosią pasji rękodzielniczej, bo ją to (NIESTETY!), NUDZI nie mniej pojawia się szansa na dzielnie innej, równie fajnej:))) Już się cieszę:)
Kolejna zmiana, nader poważna i ciągle tkwiąca w mojej głowie, stale ostatnio zaprzątająca myśli to Jaś a dokładniej jego przyszłość szkolna.
Jaś ma obecnie pięć i pół roku. Mimo moich wielkich obliczeń dokonywanych gorączkowo od trzech lat, ponownie okazało się że moja matematyka jest na fatalnym poziomie:P Wstyd...
Okazuje się bowiem iż Janek należy do rocznika dzieci, które rozpoczną swoją "przygodę" ze szkołą od razu od pierwszej klasy.
Mam wrażenie że coś te dzieci tracą, nie zgadzam się z nową ustawą, choć wiem że jest wielu jej zwolenników. Cóż, ja do nich nie należę i nie będę się tu wdawać w żadne dywagacje edukacyjno-polityczne. Jest jak jest, trudno choć trochę smutno.
W każdym razie, na dzień dzisiejszy i obecne przepisy, wydaje mi się że Janko więcej zyska gdyby zaczął chodzić jako pięciolatek do zerówki (skoro nie może iść starym trybem), niż gdyby bez przygotowania zaczął pierwszą klasę jako sześciolatek.
Nie jestem typem matki-kwoki, choć teraz wydawać by się mogło że tak właśnie jest. Jednak po przeanalizowaniu wszystkich za i przeciw, ogólny bilans wypada nam za zerówką. Dodatkowo, ważny aspekt przemawiający na korzyść to osoba nauczycielki. Pani obejmująca opieką zerówkę jest niezwykle zaangażowana i nastawiona na dzieci, chętnie współpracująca z rodzicami, więc plus ogromny!!!
Po dłuższych naradach podjęliśmy z Osobistym decyzję o wysłaniu syna do zerówki na PRÓBĘ. Chcę zawiesić przedszkole, na szczęście tak można. Jak mówiłam, nie jest to łatwa decyzja, wiem że Janek powinien sobie poradzić, a z drugiej strony mam ciągle obawy czy nie będzie TO jednak dla niego zbytnim obciążeniem...
Wiem jaki jest Janek, na co go stać, codziennie obserwuję jak przebiega jego rozwój, nie chcę czegoś zepsuć, odebrać mu czy ograniczyć. Dlatego podchodzę do tego jak do próby. Mam to szczęście że mogę sobie na takie posunięcie pozwolić. Najbliższy czas pokaże na ile mój pomysł był trafiony. Oby korzystnie dla dziecka.
Jak widać zmiany, zmiany, zmiany.
Nadciągają zewsząd, są wszędobylskie, niektóre oczekiwane, inne wymuszane przez życie i okoliczności.
A przecież już planuję kolejne!
Będzie dobrze:) Bo musi być.
Na koniec, dla uradowania oka, i zmiany tematu pokazuję to COŚ dla Tosi, wspominane w jednym z poprzednich postów, a mające stanowić dopełnienie stroju galowego ;))))

Jak widać, opaska na włosy, czyli kropka nad "I" w szkolnym stroju galowym. Prosta, ale szykowna. Fajnie będzie się prezentowała jako dodatek do całości :))) Taki "pierdół" a cieszy ;)
Zaczynam też już rozumieć czemu Tosia aż TAK się cieszy na rozpoczęcie szkoły :) Mam tylko nadzieję że nie będzie oczekiwała NOWYCH strojów galowych co tydzień...

I już na zupełny koniec, wczorajsza rozmowa Pana Dyrektora Szkoły z Jankiem:
D - witaj Jasiu, naprawdę chcesz się już uczyć w szkole?
J - tak, bo chcę się nauczyć czytać!
D - a podobało się tobie w przedszkolu?
J - noooo tak... ale już się tam nudzę (sic! - nic o tym nie wiedziałam!). A PONADTO przedszkole jest dobre dla maluchów!!!
Może zatem będzie dobrze w tej zerówce???

Bardzo dziękuję za Wasze komentarze pod postem dotyczącym mojego dzieła spódniczkowego. Są dla mnie niezwykle cenne. Długo się wahałam czy podjąć TO szyciowe wyzwanie. Teraz już wiem że nie jest to trudne, co więcej dało mi ogromną satysfakcję i sprawiło wielką radość :) Pierwsze koty za płoty, odwagi nabrałam, wiatru pod pachy też, to lecę działać dalej, oby równie owocnie :)))
Serdecznie pozdrawiam:)

Potwory i spółka

2011-08-25T08:16:00.001-05:00

Z wakacji wróciłam cała i szczęśliwa jak wspominałam:)
Co więcej, wróciłam z nadprogramową zawartością obu bagażników.
Bo zwyczajnie nie mogłam się IM oprzeć gdy je TAM zobaczyłam, takie piękne, okrąglutkie, soczyste i słodziutkie...
MIRABELKI smakujące jak najprawdziwsze RENKLODY, tyle że w wersji mini :)))

Byłam niezwykle zaskoczona ich smakiem. Zazwyczaj mirabelki mają w sobie pewną cierpkość, a tu proszę, pełne zaskoczenie!
No i spotworzyłam te złociste kulki:)
Teraz występują w zaszczytnym charakterze oryginalnego dżemu z nutą wanilii i likieru amaretto.
Smakują i wyglądają niezwykle atrakcyjnie :)
Z kolei wczorajszy wieczór spędziłam na potworzeniu ogórków, z których powstała moja ulubiona słodko-kwaśna sałatka ogórkowa z czosnkiem:)
Korzystałam z rzadkiej okazji w minionych tygodniach wakacyjnych prawie wolnego wieczoru, dzieci wyśmienicie bawiły się w towarzystwie wizytującej je koleżanki, przy okazji wciągając w swoje zabawy i swawole Osobistego:) Pełen luz, który bez żenady wykorzystałam:)

Jakiś czas temu zlewałam również, nastawioną jeszcze w czerwcu naleweczkę truskawkową:)
Z czystym sumieniem, po pierwszej degustacji mogę polecić ten trunek, choć jeszcze nie tak dawno nie darzyłam przepisu zbytnim zaufaniem. No bo niby truskawki w alkoholu, nie rozpadną się, nie będzie miazgi nieapetycznej??? Nie było, co więcej same owoce są pyszne i jędrne:)
Doskonale będzie ów przedni trunek smakował w długie zimowe wieczory... nie raz przypomni się wówczas smak minionego lata :)

Jak widać butelczyna już napoczęta... Koleżanki podniebienie również napój zaakceptowało;)))
W sobotę zamierzam pojechać na targ i zaopatrzyć się w kolejną porcję ogórków i innych warzyw.
Bo w planach mam jeszcze spotworzenie, jak co roku, koreczków ogórkowych, i salsy paprykowo - warzywnej. Od koleżanki mam też nowe przepisy na inne rewelacyjne smakowitości do słoiczków, kuszą mnie niezmiernie, więc chyba poddam się i nadchodzące wolne dni spędzę w kuchni na potworowaniu ;)). Ale o tym innym razem:)
Dziś cieszę się że bogaci się moja piwniczka, smakowicieje, zapełniają półki na których równym rzędem dostawiam kolejne słoiczki z apetyczną i zdrową zawartością na nadchodzące, długie zimowe dni.

Tymczasem znikam, ponownie w kuchni a wszystkich zaglądajcych pozdrawiam ciepło :)

Spuchłam ;)

2011-08-22T13:41:00.003-05:00

Wszystko się zaczęło w sobotę.
Od rozłożenia maszyny szyjącej, i próby zrealizowania kolejnego z TYCH projektów co to od dawna czekają na realizację. I oto ON, projekt prawie doskonały. Choć jak dla mnie doskonały w każdym centymetrze, choć fachowiec krawiecki pewnie by się czepnął tego i owego;)
Czemuż tak się nadymam???
Otóż jest tego ważna przyczyna, albowiem uszyłam całkiem SAMA spódniczkę dziewczyńską,
O! Powód do nadymania jak malowany, i w sam raz zrozumiały ;)))
No i nie mogłam się powstrzymać, wystroiłam Tosię i szybciorem popędziłam z dzieckiem do ogrodu, co by jeszcze przed zmrokiem zdjęcia porobić. I taka fajna sesja wieczorowa powstała:)))
Najpierw Tosia usadziła się malowniczo na huśtawce:) że niby romantycznie...

Następnie dziewczę ustawiło się w krzaczkach, że niby zagubiona dzieweczka...

kwiatków też nie mogło zabraknąć, ale to już mama kazała...

No i wreszcie POWÓD GŁÓWNY opuchlizny na mym licu :))))
Spódniczka galowa w przybliżeniu, tu z paskiem dla ozdoby i urody:

Tu nawet falbankę widać, z tkaniny kwiatkowej, co to sie strasznie gniecie, i nijak pomysłu na nią nie było...
no... może prócz korali szmatkowych, już wiosenką prezentowanych :)))

i "CUDO" w stanie rozkładu..., znaczy malowniczo rozłożone na trawce ogródkowej:)

Bardzom rada z efektu. Nawet opuchlizna mi nie przeszkadza, i radości nie zakłóca :))) Same rozumiecie, PIERWSZA odzież uszyta i w sumie udana.
Strój galowy córa posiada. Rozpocząć rok szkolny bez wstydu może, co więcej sama się w lusterku przegląda, minki stroi, gada coś pod nosem, więc chyba tez zadowolona :)))
Do kompletu szyje się jeszcze drobiazg na włosy, ale to już innym razem.
Teraz zmykam, idę kompres na twarz sobie zaaplikować, bo jeszcze popękam a szwy na twarzy nie są moim marzeniem :)

Pozdrawiam ciepło :)

Błyskotliwie

2011-08-11T10:23:00.001-05:00

dziś będzie ;-)
Jakoś mnie wzięło na błyskotki. Szaruga za oknem iście jesienna, nastraja mnie nostalgicznie, lekko lirycznie. Słucham sobie cicho delikatnej muzy instrumentalnej (fortepian), i dziubdziam w filcu...
I powstały błyskotliwe błyskotki nauszne:)
Tu w kolorowej "kupie" :

A tu solo:

Zdjęcia takie sobie, ale słońca jak na lekarstwo więc i zdjęcia jakieś płaskie, bure... ale zaręczam, bardzo ładnie się prezentują, miło dla oka pobłyskują zawieszone w uszach:)
I w sumie jestem zadowolona. Chyba jednak wymienię im zaczepy łączące z biglem. Na razie nie mam, więc przy najbliższej bytności w mieście mam nadzieję się w takowe zaopatrzyć :)))

Pozdrawiam ciepło:)

Co można...

2011-08-10T08:32:00.001-05:00

wymyślić, gdy deszcz i wiatr zimny za oknem???
Otóż donoszę że dużo, a nawet BARDZO DUŻO!
Można umyć ścianę... ścierką do podłóg...
można też umyć okna, tą samą ścierką, a jeszcze lepiej gdy użyje się tej do pastowania...
można też na czystą (wreszcie) podłogę wylać pół litra wody po malowaniu plakatówką...
można robić niemiłe psikusy...
można trzaskać drzwiami, bo tak fajnie się zamykają gdy się użyje DUŻO siły...
można konewką ogrodową podlewać kwiaty w domu,
a potem udawać że z konewki pada deszcz ... w domu...
można siąść na krzesło i jeździć nim jak na koniu, po czym gdy się połamie próbować wepchnąć tenże połamany element do kominka - przecież się ładnie spali...
aaaa, i jeszcze można zrobić sobie piaskownicę w wiatrołapie, przecież na dworze pada...

Ale można też inaczej
na szczęście:)
Dziś kolejny raz okazało się jak kreatywnym człowiekiem jest mój pięcioletni syn.
Tiaaaa, te wszystkie powyżej wymienione "MOŻNA" przytrafiły się zupełnie "niechcący" Jasiowi, i prawie wszystkie dzisiejszego dnia... prawie, bo piaskownica, krzesło i konewka były tydzień wcześniej :P
Co jeszcze nie świadczy o niczym, wakacje ciągle trwają, i stale zapowiadają deszcze:P
Kreatywność Janka sięgnęła dziś wyżyn.
Przyznam szczerze że na dłuższą chwilę oniemiałam. Miało to już miejsce po posprzątaniu, względnym domyciu ścian, podłóg, okien, oględzinach drzwi, i najważniejsze mediacjach z poszkodowanymi w wyniku głupkowatych "psikusów".
Wreszcie Jaś usiadł (na MOMENT). I zadumał się na kamieniem (przez chwilę zaledwie).
Po czym wymyślił i zrobił:

Znacie gościa??? To postać z ulubionej bajki moich dzieci:) Baranek Shaun w całej swej twardej okazałości:)
Gdy zobaczyłam do czego zdolny jest mój synek i węsząc chwilowy spokój którego opary zachęcająco zaczynały snuć się na horyzoncie, szybciutko zaproponowałam stworzenie całego stada...

I tak powstało prawie stado owiec:) Ma być stworzony jeszcze pies pasterski... Na razie jak się przed chwilą dowiedziałam stado zostało przetrzebione. Dwie owce potajemnie zmieniły hodowcę... za pieniądze:>
Choć nadal widoki na rozrost stada są obiecujące.
Kilo kamieni czeka na przeobrażenie :)))

A ja mam nadzieję na kreatywnie spędzony czas z Jankiem PRZY SOBIE, znaczy na OKU !!!

Pozdrawiam ciepło:)

Byłam

2011-08-08T02:45:00.001-05:00

Wszyscy którzy mnie znają, wiedzą że mam lekkiego fisia.
Fiś mój jest raczej nieszkodliwy, czasem tylko odbija się na zdrowiu, przeważnie moim na szczęście, niemniej jest, trwa sobie przy mnie i odzywa się co jakiś czas. I nie pozostaje bez wpływu na resztę rodziny :)
Osobisty twierdzi w takich razach że zamieniam się w samolot;)
Ja uważam że jest to "chodzony" bardziej. Jak zwał tak zwał, jedno jest pewne, fiś mój jest niegroźny!
Bo ja fisia mam na punkcie TURYSTYKI.
Zresztą, nie bez przyczyny jednym z moich zawodów jest (ostrzegam, długa nazwa!): operator ruchu turystycznego. Nigdy nie przepracowany, no może za wyjątkiem obecnej pracy gdy przygotowuję jakieś wycieczki dla dzieciaków z gminy, a nabyte wcześniej umiejętności przydają się. Ale to drobiazg, bez znaczenia.
Znaczenie ma to co tu i teraz:) Bo ja mam znowu plany:)
Zaplanowałam bowiem kolejny wyjazd. Potrzebne mi będą tylko wolne dni, wystarczy siedem, dobrze by było więcej, ale nie wiem czy się uda, na razie nie zdradzę szczegółów żeby nie zapeszyć. Bo z tym pechem to też trzy światy mam:P
Pamiętacie jak wspominałam że wybieramy się na rodzinny spływ kajakowy??? A pamiętacie że zrezygnowaliśmy ze względu na pogodę, a dokładniej na ryzyko jej braku ??? Wreszcie, widzieliście co się działo przez ostatni tydzień?????
Osobiście uważam że było fajnie bo przypadała owa PIĘKNA pogoda na czas naszego niezwykle krótkiego urlopu. Jednak gdzieś w głowie kłębiły się od czasu do czasu straszliwe inwektywy pod adresem tejże zdradzieckiej, bo jednak ten spływ... Ech, taki nasz pech... Zresztą, kiedyś również pisałam o naszym pechu pogodowym, nie będę się zatem powtarzała, jest to przypadłość która jest typowa szczególnie dla nas. Zauważyłam jednak że pojawia się ona głównie wtedy gdy wakacje spędzić mamy sami, bez osób uatrakcyjniających pobyt w postaci naszych dobrych znajomych z przychówkiem (to ta atrakcja, rozumiecie przychówek + przychówek = prawie święty spokój :)))
Noooo i oczywiście, a właściwie NA SZCZĘŚCIE !!! Pogoda była jak marzenie, można było podjąć ryzyko spływu, czego jak wiadomo nie zaryzykowaliśmy. Pluć sobie w brodę nie pluję, co to to nie. W sumie, w ogólnym bilansie wypadliśmy całkiem nieźle. W dodatku byliśmy SAMI, bez tych dodatkowych atrakcji ;))
Mało że pogoda świetna, to z czystym sumieniem mogę polecać miejsce w którym spędziliśmy razem te kilka dni, a dokładniej kwaterę którą okupowaliśmy:)))
Jak wiadomo, ponownie wakacje spędziliśmy nad morzem. Tylko tym razem nad tym prawdziwym, nie zatokowym:)

Byliśmy w Jastrzębiej Górze.
Sama Jastrzębia to typowa nadmorska wieś letniskowa, kto był ten wie, żadne cudo. Dla nas ma niezaprzeczalny walor, jest stosunkowo blisko, a wokół sporo atrakcji turystycznych:)
Bawiliśmy się świetnie, moje zapędy turystyczne również mogły zostać zrealizowane. Rodzina zadowolona, czas spędzony ciekawie, intensywnie i RODZINNIE, było naprawdę fajnie.
Było fajnie i w Jastrzębiej, i na Helu, nawet na statku którym pływaliśmy, choć większą furorę wzbudziło muzeum Obrony Wybrzeża. Ach te czołgi, armaty, karabiny, miny, bomby i rakiety, te wszystkie żołnierskie pamiątki :))) A plaże Juraty czy Jastarni!!! Bajka!
W drodze powrotnej zahaczyliśmy jeszcze o Gdynię, a tam najważniejsze ( i niestety popularne niezwykle), SUPERSTATKI i akwarium. Dzieciska przeszczęśliwe.
Choć przyznać trzeba iż Janko mierzył swe szczęście własną miarą: od atrakcji o atrakcji. Pomiędzy pojawiały się zgrzyty w postaci niemożności Jankowego samookreślenia się, a polegające na ciągłym i donośnym (!) rozpatrywaniu kwestii: "ale ja chcę" po czym zazwyczaj natychmiast następował nagły zwrot o 180 stopni: "ale ja nie chcę"!!! Zaznaczyć muszę że podobne dylematy towarzyszyły Jankowi podczas całego naszego wakacyjnego pobytu, i nigdy nie zostało dokładnie określone czego to Janko NIE CHCE lub CO CHCE, bowiem wszystkie atrakcje turystyczne były przyjmowane z niezwykłym entuzjazmem i ciekawością, no i morze - najfajniejszy basen świata :)))) A owo chcenie i niechcenie to temat ciągle jeszcze niezrozumiały i nieodkryty, zarówno dla nas jak i samego Janka ;))
TO chyba mija??? Mam taką nadzieję :P
Zanim przejdę do clou dzisiejszego wpisu, podzielę sie pewnym wspomnieniem.
Otóż, dwukrotnie w swoim życiu byłam w Wiedniu. Przy okazji "chodzonego", aczkolwiek był wówczas ON zorganizowany :) Prócz zwiedzania tego co w Wiedniu najważniejsze, dodatkową atrakcją był słynny Prater, a tam ogromny lunapark. Co jest najbardziej widoczne na Praterze? Oczywiście Diabelskie Koło. Jest przeogromne, nigdy nie miałam odwagi skorzystać z tej atrakcji, mam lęk wysokości. Samoleczony zresztą w górach :) Niemniej w drodze na Hel, przejeżdżając przez Władysławowo ujrzałam Diabelskie Koło!!! W związku z żalem niespełnienia, towarzyszącym mi za każdym razem gdy wspomniałam owo wiedeńskie diabelstwo, postanowiłam w drodze powrotnej wleźć na to władysławowskie ustrojstwo i wreszcie spełnić swe marzenie, mimo tych wszystkich wieloletnich obaw.
I wlazłam, i pooooooojechałam do góry, w dodatku sama z dziećmi, bo się Osobisty zbiesił i zaparł że on to nie, bo już gdzieś w świecie był na takim czymś, i wcale mu się nie podobało.
Drżąc o dzieci, drżąc od własnych obaw, nie rozglądając się zbytnio no bo ten lęk, i pilnie stosując się do rad własnych dzieci: NIE PATRZ MAMA W DÓŁ, znalazłam się na górze. I nie mogłam się doczekać żeby zjechać na dół:))) No, byłam, zobaczyłam i już nie muszę TAM bywać:)
Dzieci chciałyby jeszcze, ale noc już była (NA SZCZĘŚCIE!), więc odpuściły, szczególnie że miały w perspektywie gofry (UFFFF!) :))))
Ja BYŁAM!
Teraz wspomniane CLOU wpisu.
Zdjęcia, wykonane przy okazji naszych wakacyjnych eskapad:)

Teraz okropnie żałuję że nie wykonałam reportażu z tego Jankowego "chcenianiechcenia ", byłby świetny materiał, na pamiątkę i doskonałe wypominanki w przyszłości:))))
I koniec, wróciliśmy, na razie pobędziemy w domu, co dalej przyszłość pokaże :)))
Jeszcze "chodzony" nie zaparkował ostatecznie :))))

Pozdrawiam ciepło.

Przed

2011-08-01T06:17:00.002-05:00

W szybkim tempie dziś, bowiem czeka mnie pakowanie i ostatnie prace porządkowe ponieważ jutro

WYJEŻDŻAMY!!!

Krótki tegoroczny urlop mamy, jednak zdecydowaliśmy się na wybycie z domu, dla zmiany klimatu, otoczenia i oderwania się od codzienności:)

Niestety, ze względu na pogodę, a dokładniej jej brak nie jest to nasza wymarzona wyprawa kajakowa, nad czym boleję straszliwie :((( Dzieci zresztą też, zdążyły już obgadać gdzie kto siedzi w kajaku, co ze sobą zabierają, co TAM działać będą wespół zespół... i klapa :P

Dziś obudziło nas słoneczko, jakby na złość :P

Jednak nie chcemy ryzykować, kajaki zostawiamy na inny czas, natomiast wybywamy nad morze.

Też fajnie, woda jest, piachu pod dostatkiem, czyli wszystko czego małe misie potrzebują najbardziej :)

Duże się dostosują. Bo duże wolałyby z braku laku góry, ale ten urlop taki krótki :P

Morze bliżej, choć to "prawdziwe" nieco dalej, bo wybieramy się ta razą nad pełne morze, co by zapoznać nowe okolice, nałykać się w szalonym pędzie jodu, a najważniejsze, pobyć razem :)))

Na czas podróży, szybciorem i wczorajszą nocną porą wymyśliłam "zaprzątajki", takie CÓŚ co ma za zadanie odsunąć w niepamięć wszelkie niedogodności podróży, i odwlec na dłużej nieśmiertelne i nieco wkurzające: "daleko jeszcze ?!?!?!"

Oto owe "zaprzątajki":

Prochu nie wymyśliłam, to najzwyklejsze przewlekanki, w które nie zdążyłam się zaopatrzyć w sposób tradycyjny - czyli w sklepie. Toteż przeglądając wczorajszą wieczorową porą gry, które ewentualnie chciałabym zabrać na wszelki i niepogodny wypadek, pożałowałam iż nie posiadam owych przewlekanek, toż idealne na nudę, i łatwe do zabawy w czasie podróży! Niewiele myśląc, sprawdziłam ilość posiadanego materiału i zmalowałam nocną porą. I są. Mam nadzieję że skutecznie zajmą dzieci na czas jakiś... może nawet dłuższy ? Dodałam jeszcze kilkanaście kolorów wstążek, które to Osobisty, osobiście "zaklepał" na końcówkach. Teraz możemy jechać:)))))

Nie są szczytem urody i dokładnością wykonania. działałam z materiałów posiadanych w domu w ilościach sporych, aczkolwiek materiałowi owemu daleko do ideału, bo zwykła to płyta pilśniowa. Nie mniej z braku laku... Z barku czasu obrazki malowane również w nocy, dziś dziurkowane wiertarką, a wiadomo jak dziurka wygląda w pilśniówce... Cóż, następne będą doskonalsze, bo nie robione na ostatnia chwilę, tymczasem sa jakie są, oby zdały egzamin :)

Na czas naszego wyjazdu prócz wszystkiego co niezbędne na wyjeździe, przygotowuję także dom, oraz nasz ogród warzywny.

Nie wiem kiedy się doczekam jego wykończenia :P Właściwie jest już na dobrej drodze aby cieszyć również oko, nie tylko podniebienie. Do ukończenia i spełnienia mojej wizji potrzeba tylko kilku woreczków z drobnym kamyczkiem, może po urlopie???

Tymczasem naprędce ogarnięty ogród odwdzięczył się pięknie wybujałymi ziołami, dziś rankiem zebranymi, powiązanymi w kępki i zawieszonymi do suszenia.

Suszą się zresztą w miejscu nietypowym... bowiem salonowym:)

Mianowicie, z braku zielarki "podsufitowej" powiesiłam ziółka na lampie wiszącej nad stołem w jadalni, i powiem szczerze, fajnie to wygląda, ponadto nieziemskie aromaty będą nam dziś towarzyszyć podczas obiadu, sama przyjemność :)))

Wczoraj dokonałam również ostatniego już chyba, cięcia lawendy.

Kolejny zapach do kolekcji zapachów ziołowych unoszących się w domu:)

Zrobiłam sobie spory bukiet do dekoracji sypialni.
Zapach lata zatrzymany na dłużej:)

Uwielbiam lato:) żeby jeszcze na trochę pogoda się poprawiła!

Żegnam się miło, pozdrawiam ciepło wszystkich zaglądających, a Tym z Was którzy zaczynają swoje urlopy POGODY życzę :)))

Przy okazji - w imieniu Tosi serdecznie dziękuję za życzenia urodzinowe - rzekłam co kazano :)))))

Przylecieli

2011-07-30T09:04:00.001-05:00

Anieli, i się uśmiechnęli:))))

Wróciłam do moich aniołów.
Długo ich u mnie nie było, bo długo nie mogłam się za nie zabrać.
Teraz się zlatują.
Trochę czekały na wykończenie, znaczy nabierały mocy przelotowej ;)))
Już są, na razie trzy, kolejnych kilka czeka jeszcze ;> Na skrzydła...
Oto pierwszy, makowy, zakręcony włosek :)

Drugi słodko-pościelowy, romantyczny ;)

Trzeci z łąk kwiatowych, pól kwitnących przyleciał :)

Takie towarzystwo obecnie mam wokół siebie, i pasuje mi to bardzo :))))

Pozdrawiam ciepło

Urodziny

2011-07-27T01:12:00.000-05:00

mojej Antoniny:)
Siódme urodziny, więc nie byle jakie:)

Rośnie nam dziewczę, piękne i bystre. Czas mija, na fotografiach widać zmiany jakie zachodzą. Zmiany, zmiany, zmiany... Nieodłączny atrybut dorastania, życia... A dopiero co...

Dziś "dorosła" jak mawia o sobie. Dziś prowadzi "poważne" rozmowy na niezwykle "trudne" tematy :))
Co wcale nie przeszkadza jej stwierdzić w chwili głębokiej zadumy że: "kosmos może jest wielki, ale ziemia jeszcze większa, bo przecież na niej tyluuuuu ludzi żyje, i jeszcze te wszystkie robaczki" ;)))

Taką mamy DOROSŁĄ pannę w domu :) I nawet w wyborze prezentów kieruje się już ową świeżo i stale nabywaną "dorosłością". Juz nie zabaweczki i pierdółeczki (choć wciąż oczka świecą się jasno, na te wszystkie zabawkowe gadżety:), teraz najfajniejszym prezentem urodzinowym jest PLECAK szkolny :)))

Wszystkiego najlepszego córeczko:)))

Spoglądając jak moje dziewczę rośnie sobie, w pełnej nieświadomości swej siedmioletnej "dorosłości", przy okazji przeglądania córkowych zasobów odzieżowych, znowu skąpiec się we mnie odezwał.
Jedna mi powiedziała, że ŻYŁA nawet, bo sama dla siebie chciała ale nie dostała ;))
A mi tak się żal zrobiło części garderoby córczynej i skąpiradło siedzące we mnie nie dało ;)
Bo najpierw była sobie sukienusia. Kolorowa, dziewczyńska bardzo i wygodna.

Los jej był z góry przypieczętowany, jak wiele ciuszków dzieciowych, miał pójść w inne ręce, choć w tej sytuacji bardziej adekwatnym określeniem byłoby: na inny grzbiecik:)))
Oczywiście pójdzie, tylko trochę później, i już nie jako słodka sukienusia, bo tymczasem...

się zrobiła prawie sama, równie urocza spódniczusia :))))

Przerobiłam córczyną sukienkę, jedną z tych ulubionych, dalej będzie cieszyła jej oko, również ciałko, choć już nie grzbiecik, a raczej zadek :)), a jednocześnie wypełni szafkę. Bo dziwnie jakoś ostatnio ubywa ciuszków z Tosinej komody.

Do kompletu, z resztek sukienkowych powstały dwie kwiatkowe gumeczki:

Znaczy szykownie i dziewczęco niezwykle :)) Teraz tylko w tę oczekiwaną podróż wakacyjną się wybierać:))

Chyba pakowanie czas rozpocząć, choc deszcz za oknem nie nastraja optymistycznie i wakacyjnie:)

Papapa:)

Podróże

2011-07-25T15:10:00.000-05:00

lubię:)
I one mnie chyba też troszkę. Jakoś tak się dzieje że dość często miewam(y) okazję do podróżowania.
I w związku z tymi podróżami udało mi się WRESZCIE zrealizować swój plan. Kolejny z listy PLANÓW wielu.
TEN plan miałam zrealizować już w ubiegłym roku, wszystko było przygotowane, czekało tylko na chęci, bo czas właściwie by się znalazł, ale te chęci dziwnie skisły :>
Nadejszła wiekopomna chwila, ogłaszam plan ZREALIZOWANY!

kredek nie zrobiłam , nie, nie :)))
Zrobiłam jednak coś do czego kredki będą niezbędne.

To podkładki do rysowania. Idealne na czas podróży, świetne jako "odnudzacze" :)
Sklejka, z jednej strony oklejona grubą, flanelową (podwójnie złożoną) tkaniną, następnie cała obszyta tkaniną typu sztuczny zamsz - w miarę twardy, więc pozwalający rysować. Do tego doszyte piórniki na kredki i inne akcesoria, plus metalowy klips przytrzymujący kartki. Proste, lekkie i stabilne.
W ubiegłym roku miałam zamysł na większe podkładki, bardziej ambitne w wykonaniu. Takie z miejscem na napoje, mocowaniem do pleców fotela samochodowego, i mnóstwem kieszonek na różniste niezbędne szpargały, i podstawką na książki.
Z tego pomysłu podkładki na "bogato" zrezygnowałam jednak, na rzecz prostoty, i większej wszechstronności zastosowania. Teraz dzieci mogą wygodnie rysować nie tylko w samochodzie, ale również na podwórku, czy na campingu pod namiotem, gdzie się wybieramy.
Wkrótce zobaczę jak podkładki się spiszą w podróży, może trzeba będzie wprowadzić kilka udogodnień, tymczasem niech są jakie są:))) ważne żeby dzieciom się przydały:)

Pozdrawiam miło:)

nie wszystko...

2011-07-23T13:23:00.001-05:00

...złoto co się świeci.
A ja się "świecę" ;)
Delikatnie bardzo, w stylu romantycznym, w sam raz na podkreślenie ciepłych, letnich wieczorów i wyjść. Z tymi ostatnimi trochę gorzej, ale może jeszcze coś się ruszy w tej kwestii? W każdym razie jestem przygotowana :)
Bo ja zrobiłam sobie świecidełko z tego co pod ręką miałam. I teraz się "świecę" :)

Sama prostota i delikatność, i mi się podoba :)

No i wreszcie nic mi nie spada z półki niespodziewanie, w najmniej odpowiednim momencie, bo teraz wszystko odłożone, a co może się KIEDYŚ przydać, się przydało:)

Pozdrawiam miło:)

TRZASKAMY

2011-07-21T06:53:00.001-05:00

Wspominałam niedawno że nasza Tosia zaczęła lubić fotografowanie :)
Pozuje tak, aż zastanawiam się skąd jej się biorą TE pomysły na TE pozy, i jeszcze TE minki śmieszne:)
Fotografowanie lubi też nasz Jaś, ale on tak ma od zawsze :) Tylko czasem to ja nie zdążam ze zdjęciem, bo już synu widzi nowy, dużo ciekawszy obiekt do podziwiania, zaglądania i wywracania na drugą stronę, i znowu dalej leeeeciiiiii...
Mam mnóstwo zdjęć naszych dzieci.
Właściwie spontanicznych, choć duzo jest zdjęć pozowanych, tzw. portretowych. Wzmiankowana spontaniczność polega głównie na podsunięciu mamie (znaczy mnie:), pomysłu na zdjęcie w wybranym SAMODZIELNIE przez dzieci OTOCZENIU. Bywało że ustawiona do zdjęcia Tosia, która akurat chciała w TYM miejscu ( a Janek w tym czasie buszował w dalekich oddalach), przyjęła jakąś zaplanowaną sobie pozę, i nagle z wizgiem, niekiedy bosych pięt wpadał w kadr Jan, domagając się głośno swojej obecności na czynionej właśnie fotce... że też go pięty nie bolą od tego latania z oddali ;)
Dzięki tym dziecięcym zapędom fotograficznym, powstaje mnóstwo ujęć naszych dzieci. W różnych okolicznościach otoczenia,w różnych sytuacjach, i konfiguracjach osobowych. Niektóre zdjęcia prezentowałam wcześniej. Ale są też inne. Całe ich mnóstwo jest. Dziś właśnie o tych innych będzie, a pochodzących z ostatnich eskapad.
Zaznaczyć MUSZĘ bo to ISTOTNE - wszystkie te zdjęcia powstały z inspiracji miejscem w którym zostały zrobione, ale przede wszystkim przez dzieci niejednokrotnie domagających się głośno: MAMA!!! TU MI TRZAŚNIJ, TU!!! Miny gapiów? Cóż, bezcenne :))))
Ja sumiennie TRZASKAŁAM, jak kazano :)))))

Dużo im do super jakości, nie jestem przecież super fotografem. Nie mniej pamiątka bezcenna:) No i dzieci zadowolone z TRZASKANIA:))))))

Pozdrawiam zatem trzaskająco:)

Spojrzenie

2011-07-19T01:17:00.001-05:00

Tym razem inne :))) spojrzała na moje dzieci pewna Hania, i proszę co zmajstrowała;)))

Jakiś czas temu wygrałam niebanalne candy.
Niebanalność polegała na przerobieniu zdjęć, osobistą, delikatną (acz umęczoną ), dłonią HANNAH UNE FEMME.
I dzięki tej zabawie moje dzieci stały się posiadaczami swoich podobizn w przepięknym, bajkowym wymiarze ;)))

Haniu, jeszcze raz BARDZO DZIĘKUJEMY, od teraz nasze dzieciaki to najprawdziwsze GWIAZDY nad gwiazdami :)))). Najlepsze, że zaczynają się nawet tak zachowywać :>

I na koniec dykteryjki:
Jan podczas oglądania powyższych zdjęć, najdłużej zatrzymał się na zdjęciu "Nemo"
Przyglądał się mu z wielką uwagą, by po pewnym czasie stwierdzić:
- wiesz mamo, na tym zdjęciu brakuje mi jeszcze maski
- ???
- no przecież jestem pod wodą!!! :)))

Tosia obejrzała wszystkie zdjęcia. Okazała swój zachwyt po czym poszła się bawić.
Po kilku godzinach przychodzi do mnie:
- zdjęcia już mam, to co muszę jeszcze zrobić żeby zostać PRAWDZIWĄ wróżką?!?!

Pozdrawiamy :)

Jedziem dalej :)

2011-07-18T01:33:00.001-05:00

Korzystając z okazji, i pięknej aury nadal jeździmy:)
Tym razem obraliśmy kierunek na północno-wschodnie rubieże naszego kraju:)
Padło na okolice Goładpii.
Ale najpierw po drodze jest niewielkie, lecz malownicze miasteczko Reszel.
Swego czasu władze miasta zabroniły stawiania tu domów wyższych od istniejących i o innych dachach niż czerwone. Zaowocowało to jednorodnym widokiem miasteczka, niezwykle malowniczo położonego.
Najbardziej okazałą budowlą jest tu zamek - z niezwykle imponującą bramą wejściową.

I armata, OOOOO! jaka WIELKA!

Cichociemni ;)

Dalej, przemieszczając się malowniczo położonymi szosami, pośród pól i łąk kwietnych,

Uwielbiam maki

dojechaliśmy do Świętej Lipki, miejsca kultu Maryjnego. Sanktuarium jest obecnie remontowane, ale najważniejsze znaleźliśmy w środku.

Dalej droga zawiodła nas

do wsi Stańczyki, słynącej z malowniczych, bliźniaczych mostów. Są jednymi z najwyższych w Polsce (36 m wysokości, 200 długości), pięknie położonymi w przełomie rzeki Błędzianki, którą dzieci poznawały "dogłębnie" :)
Na chwilę zatrzymaliśmy się w Gołdapii, by posmakować tutejszego przysmaku, czyli kartaczy :)
Johny pochłonął z apetytem wielkim DWIE ogromne kluchy - zaręczam, TE kluchy są naprawdę ogromne!

Po solidnym posiłku, ruszyliśmy dalej , i natknęliśmy się na ciekawostkę we wsi Rapa, w której stoi nic innego jak najprawdziwsza PIRAMIDA!

To grobowiec rodziny Farenheidów, powstał w pierwszej połowie XIX wieku, z fascynacji Barona Friedricha ideą "życia po życiu" - w grobowcu panują warunki sprzyjające mumifikacji ciał.
A my gorąco polecamy usługi młodego przewodnika Daniela (na zdjęciu w czerwonej bluzce), który pięknie opowiedział nam historię rodziny i grobowca:)))
Koniec naszej podróży to Mamerki, niegdysiejsza Kwatera Główna Naczelnego Dowództwa Niemieckich Wojsk Lądowych. Do dziś zachowało się w tej okolicy 30 bunkrów. Szkoda tylko że są tak zaniedbane i zupełnie nie przygotowane dla zwiedzających. Na szczęście dzieciom wystarczy atmosfera tajemniczości i przygody, więc zabawę miały przednią, dodatkowo niezwykle bliskie spotkanie z historią i...

...nie tylko chłopcy lubią "ciężki sprzęt wojskowy"...

Mamerki są położone nad jeziorem Mamry:

A tuż obok jest jeszcze tzw. sucha śluza Leśniewo Górne. Jest to budowla wzniesiona na Kanale Mazurskim, który miał połączyć Wielkie Jeziora Mazurskie z Bałtykiem. Kanału nigdy nie ukończono, choć istnieją co najmniej dwie śluzy praktycznie ukończone, choć nie użytkowane.Jedną z nich jest właśnie śluza Leśniewo Górne, na której do dziś widać jeszcze niemiecką "wronę" :

I to już koniec naszych wojaży, teraz odpoczywamy, i zbieramy siły na kolejne :)
Dzieci połknęły bakcyla turystycznego, i ciągle dopytują zaciekawione gdzie pojedziemy następnym razem :)
Bardzo mnie cieszy ich reakcja, że mimo niesamowitego tempa, wielu godzin w samochodzie, w końcu zmęczenia, dzieciaki potrafiły świetnie się bawić podczas tych naszych podróży. Były naprawdę dzielne, a co więcej, niezwykle zainteresowane odwiedzanymi miejscami.
Jeśli macie czas, i lubicie zwiedzać i Wy wpadnijcie koniecznie w te strony, na pewno nie pożałujecie.
Być może spotkamy się gdzieś na turystycznym szlaku:)

Pozdrawiam:)

Prezent

2011-07-16T05:24:00.000-05:00

zrobiłam sobie sama.
Taki skromny, urodzinowy malutki prezencik:)

Ciuch sobie sprawiłam, i cieszę się jak dziecko, choć prezencik naprawdę skromniutki, ale mnie cieszy :))
Kupiłam sobie bluzkę, żaden z niej cud. Taniutka i skromna przeraźliwie wręcz.
Ale ja miałam CEL kupując tę samą prostotę, co więcej miałam cel i wizję nawet :)))
Oto ten cud:

Zwykła, szara w dodatku. Jak mówiłam prostota w każdym calu :)

Była bo już nie jest, bo sobie wymyśliłam, i teraz wygląda tak:

Sama romantyczność, kobiecość i delikatność, taka kobietka ze mnie teraz będzie:)
Tyle, koniec przechwałek, zmykam do dalszych prac.

Papapa:)

Latem...

2011-07-14T06:34:00.000-05:00

Lato różnie się plecie. Bywa mokre przez co nieco melancholijne.
Bywa słoneczne, radosne,szalone, rozpędzone.
Jest wówczas leniwe, upalne, pachnące wodą z jeziora. Takie najbardziej lubię.
Jest kolorowe, rozbuchane zieleniami, czerwieniami, bielami i żółciami.
Lato to bociany dostojnie szybujące nad dojrzewającymi łanami zbóż.
I ich młode rozpychające się w gniazdach.
Ale dla mnie to przede wszystkim czas zapachów.
Odurzające zapachy ziół wszelakich w ogrodzie i na łąkach pobliskich; te mięty, majeranki, rozmaryn, lubczyk, nawet polne maki czy rumianki...
Cudny zapach mokrej ziemi i igliwia w lesie po deszczu.Taki świeży, ciepły, parujący.
To domowe zapachy pieczonych buł i bułeczek, podjadanych jagód, truskawek, kalarepy.
I zapach lawendy, nieco ciężki, ale niezwykle silny, aromatyczny - ten zapach chyba najbardziej kojarzy mi się z letnimi upałami.
Zapachowo dziś będzie :)
Dziś pokazuję moje pierwsze, jeszcze nieforemne, niewprawionymi rękami czynione.
Ale z lawendy z własnego ogrodu, i pachnącej intensywnie tak bardzo że aż fioletowo przed oczyma :)
Moje wrzecionka maleńkie, pachnące odurzająco i słonecznie. Latem pachnące :)

Koślawe, ale podczas naszej eskapady podlaskiej w samochodzie na kolanach plecione.
Ich zapach towarzyszył nam podczas całej podróży, moje dłonie pachniały długo, miałam wrażenie że cała jestem osnuta zapachem lawendy :)
Takie małe wspomnienie lata zrobiłam, na nadchodzące długie zimowe wieczory.
Jeszcze nie raz wspomnę...
jeszcze nie raz westchnę, zatęsknię.

no to dalej...

2011-07-12T09:14:00.002-05:00

...dziś z kolei pokażę w jakich okolicznościach odbył się opisywany wcześniej piknik.
Tak jak obiecywałam:)
Co więcej udaje mi się chyba nawet zachować jako tako chronologię wydarzeń ;)
Dodać muszę koniecznie że plan wycieczki nie istniał. Prawie wszystkie miejsca odwiedziliśmy całkowicie spontanicznie. Celem głównym była rzeka Hańcza i Augustów. Frajdę miałam ogromną, bo udało nam się pokazać dzieciakom (i młodzieży) miejsca które dla mnie i Osobistego mają znaczenie sentymentalne,dla nas to była podróż w czasie, dla dzieci atrakcja i świetna zabawa:) Ja zrealizowałam swoje pasje turystyczne, odnalazłam miejsca których jeszcze nie znałam, a bardzo mi się spodobały. I bardzo się cieszę że nasze dzieciaki też złapały turystycznego bakcyla:)
Wyjaśnię tylko szybko, iż ta nowa osoba przemykająca na niektórych zdjęciach, to moja siostra cioteczna Agata. To TA siostra wspominana w poście o mojej Babci. Od kilku lat spędza z nami przynajmniej miesiąc wakacji. Jest z nami również teraz :)
No to pokazuję :D
Najpierw zapakowaliśmy się do auta. Każdy siedział w pozycji wygodnej dla niego, ale niekoniecznie dogodnej dla sąsiada :> Przez co wyglądało to mniej więcej tak:

Pierwszym postojem były Mikołajki. Dawno tam nie byłam, dziś miasteczko wypiękniało, zrobiło się przestronne, zadbane, ale nic nie straciło ze swojego wcześniejszego klimatu:) No i Król Sielaw nie zniknął!

Następnym punktem, był Augustów, a dokładniej Studzienniczna.

Zmierzając do kolejnego miejsca natrafiliśmy na:

Potem zupełnie spontanicznie wpadliśmy do Dowspudy :) A tam ujrzeliśmy:

To pałac Paca, tak, tak z tego powiedzonka o Pacu i jego pałacu :)

Imć Pac wybudował piękny pałac, nie nacieszył się nim jednak długo bowiem za swój udział w Powstaniu Listopadowym został ukarany przez cara wywłaszczeniem. Kolejni dzierżawcy rozgrabili dobra, a ostatni z nich rozebrał cegła po cegle. Te cegły posłużyły do budowanych w tamtym czasie koszar wojskowych w Suwałkach. To co widzicie to jedyny, zachowany do dziś fragment owego pałacu, szkoda, bo był naprawdę niezwykle piękny...
Potem było to co zaplanowane, i tak naprawdę cel całej naszej eskapady czyli:

HAŃCZA

Piknik opisywałam we wcześniejszym poście, więc dziś się już zlituję:)
I ostatnim punktem wycieczki były Wigry, dokładnie Klasztor pokamedulski:) Jego położenie, ten klimat, jego dostojność... przepiękne miejsce, które podobnie jak nas kilka lat wcześniej, dziś zachwyciło również dzieci (i młodzież :))

By po trudach dnia trochę odpocząć bo potem wyruszyliśmy w drogę powrotną, w bardzo dłuuuuuuugą podróż powrotną ...

Wyprawa warta była całego wysiłku, szczególnie że miasto przywitało nas niezwykle malowniczo :)

To tyle, długo, ale to prawie same zdjęcia.
A zamieszczam dla zachęty, jeśli macie tylko okazję, lub brak Wam pomysłu na spędzenie czasu wolnego, koniecznie odwiedźcie Podlasie.
Pokazuję Wam tylko jego fragment, i to ten najbardziej znany i popularny. Ale zapewniam, Podlasie to wiele miejsc cichych spokojnych i pełnych uroku, zatem zachęcam:) No i te przepyszne sery i kiełbasy!!!

Pozdrawiam ciepło :)

Kolejność

2011-07-10T15:56:00.000-05:00

mam dziś z nią mały problem ... Tyle się działo, że naprawdę nie wiem od czego mam zacząć, chyba jednak spróbuję po kolei, może się uda :)
Zaczęło się jak to zwykle bywa od planów. Tych wakacyjno-urlopowych.
Planujemy krótki urlop. Żeby jednak uatrakcyjnić ten krótki czas jaki mamy spędzić rodzinnie, padło (WRESZCIE!!!!) na "sporty wodne" ;) Wybieramy się bowiem na spływ kajakowy Hańczą ! Doczekać się już nie mogę, a od dziś niecierpliwią się również dzieci. Dziś, chcąc sprawdzić firmę z której zamierzamy wypożyczyć kajaki, wyruszyliśmy w niesamowitą podróż.
I właśnie w tym momencie zaczyna się ten mój problem z kolejnością... Mam tyle do pokazania i opowiedzenia że naprawdę nie wiem od czego by tu zacząć...
Może jednak dziś będzie krótko, bo późna pora już, dzieci padnięte, śpią. Pies szczęśliwy też śpi, czule tuląc się do moich stóp :). moje stopy jednak tez padają... Więc, krótko ale "treściwie"...
Wiadomo że każda porządna wyprawa wymaga przygotowania porządnej wałówki. I przygotowałam, a jakże ;)
Najsampierw focaccia, inspiracja pochodzi z bloga Beaty Lipov "Lawendowy dom", która polecała focaccię porzeczkową.
Cóż, jako że ze słodkości zaplanowane było co innego, upiekłam focaccię z tego co akurat miałam w domu, czyli z szynką, cebulką i serami: mocarellą i ementalerem, znaczy konkretnie, aczkolwiek bez przesady :). I powiem tylko PYCHA! Polecam, robi się łatwo, szybko i przyjemnie, jeszcze przyjemniej pachnie, rewelacyjnie wygląda a przede wszystkim doskonale smakuje!

Polecam :)

Dla największych głodomorów (a zaręczam nie byli nimi dorośli...), przygotowałam jeszcze bułeczki pszenne:) Rewelacyjne w smaku, takie jak te tradycyjne sprzed co najmniej dwudziestu lat. Przepis tez wygrzebany gdzieś w necie (nie pamiętam niestety gdzie dokładnie). Niezwykle smaczne, doskonałe w podróż, nie schną, i doskonale pasują do różnych "farszy". Ja podałam je z tegorocznym dżemem rabarbarowo-truskawkowym.

Na deser upiekłam muffiny z jagodami, uzbieranymi w sobotę podczas zbierania kurek ( o tym innym razem, spokojnie ;)) Przepis posiadam od lat, podlega różnorodnym modyfikacjom, nie mniej muffiny, za każdym razem są wyśmienite :)

Podczas wizytowania jednego z odwiedzanych dziś miejsc Osobisty skusił się na zakup swojskiej kiełbaski z kramu, a ja dostałam moje ukochane sery (chyba z Korycina??? zapomniałam skąd dokładnie pochodzą, jeśli ktoś się domyśla poproszę o poprawienie). Znam i uwielbiam sery z Wiżajn, te dzisiejsze są bardzo podobne smakowo, doskonale też, te swojskie specjały wpisały się w nasz stół piknikowy :)))

Kawka też była, a jakże :))) I ogórków DUŻO więcej, ale pewne łapki szybciorem poradziły sobie z ilością, choć wcześniej zarzekły się że TEGO to na pewno nie tkną ;P Zniknęło wszystko, i focaccia, i buły, i ser i kiełbasa i ogórasy małosolne... Tylko muffiny ostały się na kolejny postój w podróży, taka ciekawostka...

Wycieczka niezwykle udana, zarówno pod względem krajoznawczym jak i kulinarnym :D

A wkrótce dokładniej POKAŻĘ gdzie byliśmy, bo tymczasem idę ukoić stopy :)

Pozdrawiam ciepło :)