W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pomoc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pomoc. Pokaż wszystkie posty

28 grudnia 2010

Wojtek

To opowieść o Wojtku, naszym małym przyjacielu. Wojtuś ma cztery lata, brata Rysia, 2 kozy, mnóstwo pszczół. Wojtuś ma też upośledzenie umysłowe nazywane Zespołem Williamsa. Jest uroczym małym chłopcem. Rozwija się wolniej niż rówieśnicy, ale jest praktycznie ciągle uśmiechnięty, i strasznie ufny. Wojtek dzięki uczęszczaniu do przedszkola specjalnego ma zapewnioną nie tylko dobrą opiekę, ale przede wszystkim doskonałe warunki do dalszego rozwoju.  Proszę w jego imieniu o pomoc, podzielcie się swoim procentem, proszę.
Przeczytajcie list Wojtusia i jego mamy. Mamy co cudne gwiazdki robi, i serwetki też :)



"Cześć! Co słychać? Jak się masz? Co powiesz? 

     Ja mam na imię Wojtek, mam cztery lata i Zespół Williamsa. Wcześniej miałem trzy lata, ale mama mi zmieniła na cztery i w nagrodę pozwoliła mi zdmuchnąć świeczki, a potem kazała jeść ciasto, ale ja wolę wafelki.
     A mama mówi, że jestem gadułą i że miałem poprosić o pieniążki na przedszkole. To poproszę. Ale wcale nie trzeba dawać mi pieniążków, bo je da Urząd Skarbowy, tylko na takiej dużej kartce (roczne zeznanie podatkowe – przyp. mama) trzeba napisać w takim okienku (odpowiednia rubryka) to, co jest napisane pod spodem.
     I jeszcze mama powiedziała, żebym powiedział, że przedszkole jest fajne. Przedszkole jest bardzo SUPER!!! Pani w przedszkolu uczy mnie dużo piosenek, bo ja bardzo lubię śpiewać. I lubię tańczyć. I lubię wafelki. A Dziadek gwiżdże.
     A teraz już sobie idę, bo muszę uciekać od Rysia, bo Rysio głośno krzyczy. Pa pa"
 


 
Polskie  Stowarzyszenie  na  Rzecz  Osób 
z  Upośledzeniem  Umysłowym  Koło  w  Ostródzie 
Nr  KRS  0000007981 
W rubryce „Inne informacje”:
Koło  Terenowe  PSOUU  w  Ostródzie

SERDECZNIE DZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE :)

24 maja 2010

I tak...

się życie toczy...
Mało mnie było - nietypowo;> jak na mnie.
Ostatnie dni niestety spędziliśmy w podróży. Niestety, bo okazja do podróżowania przykra raczej była.
Pożegnaliśmy już na zawsze Ciocię mojego męża.
Jak zwykle, szalenie smutna uroczystość przeplatała się z radością ze spotkania z rodziną.
Trudno w aspekcie głównego wydarzenia napisać że "miło było".
W takich chwilach z całą wyrazistością dociera do mnie potęga czasu.
Czasu biegnącego, przemijającego nieubłaganie. Dopiero co miałam 18 lat...
Dziś jest już 20 lat później.
Pamiętam Ciocię na naszym weselu, prawie 13 lat temu. To przecież tak niedawno było.

Niedziela już w domu, pracowita. Nadganiałam czas.
Nadal działam ogrodniczo-warzywniczo;). Konsekwentnie nie powiem jeszcze dokładnie co robię.
Dużo się dzieje, na chwilę obecną materiał mi się skończył i muszę poszukać, donieść względnie dowieźć.
Nic więcej nie powiem;))
Na koniec kilka wiosennych zdjątek. W klimacie yelow:)


 Będzie miód:))
Widoczny na zdjęciu krzew to karagana syberyjska, roślina miododajna.
Wyobraźcie sobie jak te krzewy teraz brzęczą:))

Inni "fani" karagany.
Ci nie brzęcżą, siedzą sobie cichutko.
Miodu też nie zbierają raczej, wspięli się za to wysoko -
czyżby przez umiłowanie do sportów ekstremalnych? :-D


To samo, w trochę innym zestawieniu:)

To już z trasy - wszędzie ogromne pola rzepakowe.
Widok piękny, choć woń dusząca:)


Brama do nieba:))

Jechałam z naszej północy na zachód. Jechałam i podziwiałam.
I wiecie co??? Piękna jest nasza Polska.
Ma w sobie tyle urody, tyle bogactwa. Szkoda że tak rzadko wszyscy to dostrzegamy.
Jak nieczęsto szanujemy i doceniamy.


POMOC
Wszystkich zaglądających proszę o wsparcie wszelkich akcji charytatywnych na rzecz powodzian.
Wiele dobrego czynią przeróżne fundacje, kościół,  nawet osoby prywatne.
Wesprzyjmy te działania. Nie wiadomo przecież czy i my - dziś bezpieczni, nie będziemy potrzebowali kiedyś pomocy.
Podaję link do Caritas Pomoc dla powodzian.
Jeśli znacie inne fundacje zamieśćcie linki u siebie.
Pomóżmy.