W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dzieci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dzieci. Pokaż wszystkie posty

30 czerwca 2013

Truskawki w natraciu, dzieci w amoku, gość na dachu i pięciu w chałupie - czyli wciąż SIĘ DZIEJE :)

Oj dzieje...
Rąk mi pilnie trza dodatkowych.
Znowu nie wyrabiam na zakrętach. Dziś zerknęłam na komputer tylko dlatego że muszę na nim popracować, to i przy okazji skrobnę co nieco, dając znaka zaniepokojonym że mimo wszystko żyję i miewam się okresowo nieźle nawet :)
Pracuję zawodowo intensywnie. Już jest przygotowany plan wypoczynku wakacyjnego dla podopiecznych dziecisków. Stosowne rezerwacje poczynione, inne w trakcie realizacji. Znów będzie szaleństwo...Oj będzie :P
Wokół rodzinnego obejścia równie szaleńczo mknie czas.
Nacieszyliśmy się upałami, czekamy na dalsze - lato musi być gorące!
Basen wreszcie napełniony wodą jako bufor i nadzieja na odciągnięcie szalejącego ogrodniczo Janka od MOICH własnych upraw :)
Taaa, bo Janko odkrył uroki ogrodnictwa i z zapamiętaniem UPRAWIA :) Rzodkiewkę w piaskownicy - WZESZŁA, ale przesadzania już nie wytrzymała... Dynię pośród krzaków poziomek - wciąż jeszcze rośnie, cebulę wysianą pod siatką - pilnie obserwowaną i wyczekiwaną, pomidory w doniczkach - wzrastają ku radości pielęgnującego i buraki wraz z jakimiś "krzaczkami" w podarowanej przez matkę drewnianej skrzynce - wzeszły i rosną "na chłodnik" :))) Plany synu ma większe, ale chyba się matce udało przetłumaczyć żeby realizacja owych odbyła się za rok, ufff :)
Matka plany swoje (bo tyż takie ma), realizuje pomału.
Na ten przykład porządki z Osobistym działa wokół domowe, bo wstyd przed ludźmi okolicznymi i gośćmi przyjezdnymi. Zresztą, matka jak to matka pomysłów ma milion na minutę, szczęściem dla rodziny większość przelatuje jeno przez jej łeb nie zdążywszy się nawet umościć jak należy. TYYYYLE tego wszystkiego się chce, i trzeba, i należy! Ale jak już sobie przypomni... Oj :)
Przecież musi się wreszcie zacząć dziać, za długa ta przerwa była.
Matka wreszcie pozbyła się (liczy że na zawsze) choróbska które ją skutecznie odrywało od prac różnych. Prawie miesiąc trzymało ją wstrętne zapalenie gardła, pomógł dopiero drugi, znacznie silniejszy antybiotyk. Mankamentem jego spożycia było utrzymujące się przez kilka dni znaczne osłabienie, tym samym wspomniane prace różne  poszły mocno w zapomnienie. Za to teraz matka nadrabia, aż zad dymi i boli .
Truskawki przerobione, znaczna ich ilość również pochłonięta przez zachwyconą rodzinę. Matka mniej zachwycona, bo to ona przetwarzała. Matce jednak też się coś dostało, małe co nieco na naleweczkę :) Na zimę jak znalazł, bo chwilowo patrzeć na to małe czerwone już nie może. Ale za pół roku będzie w sam raz, wszelkie antypatie przejdą po pierwszym łyku :P
Letni AMOK dzieci osiągnął apogeum w ubiegłym tygodniu, kiedy to nadeszła całkowicie niespodziewana niespodzianka, mianowicie TRAMPOLINA :) teraz tylko matka musi się wykazać bystrością coby w porę zareagować na zakazane (choć niesłychanie emocjonujące) ewolucje. Biedne jest życie matki reagującej!

I GOŚCIE "tłumnie" nas nawiedzają... Tydzień temu jednego nocną porą gościliśmy na dachu. Niegrzeczny, bo się nie zapowiedział, więc nieprzygotowani byliśmy na TAKIEGO gościa. Niemniej emocji co niemiara :) Przespał noc całą, zasmarował dachówki i rankiem, skoro brzask pierwszy się pojawił poleciał gdzieś... dachówki może padający deszcz zmyje...


W poniedziałek trafił się kolejny gość, wróbel mały ale hardy. Sroki go chciały "zaopiekować", pies mój własny uraczyć niewybredną aczkolwiek żywiołową zabawą, cóż było robić, zabrałam go do domu i karmiłam pół nocy. Zaraz na drugi dzień, odwieźliśmy wróblika do odpowiedniejszego ośrodka, bo hardy niesłychanie i długo go trzeba było namawiać do konsumpcji. Ale pięknota z niego była niesłychana :) Bez fot, bo tak był roztrzęsiony że żal mi było pstrykać bidakowi po oczach, coby bardziej nie przerazić tej kupki nieszczęścia.
A piątek czterech kolejnych gości miałam...
Zaraz po zakończeniu roku szkolnego, tuż obok budynku szkoły zrobił się dziwny dziecięcy harmider.
Oczywiście dokładnie pośrodku całego zdarzenia znajdował się Janek. Jakże by inaczej :P
Po chwili podbiegł do mnie wciskając mi w dłonie malenkiego ptaszka, po drugiej chwili od pozostałych uczniów dowiedziałam się że jakaś szuja rozbiła jaskółcze gniazdo! W efekcie akcji ratunkowej w torebce prezentowej (wobec sytuacji upominek dla pani dany był z ręki - wybaczyła :), wylądowały CZTERY  młode jaskółki. I co, spytacie?
Ano ponownie pojechaliśmy do wyspecjalizowanego Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Ptaków Albatros w Bukwałdzie. I ponownie ptaszyny przygarnięto, wsadzono do INKUBATORA, nakarmiono i ogólnie zaopiekowano :)))


Musicie uwierzyć na słowo że TO są cztery jaskółki - zdjęcie wykonane przez rozemocjonowanego Janka, więc...

Przy okazji dowiedzieliśmy się że nasz hardy wróblik, do końca zachował charrrakterrrek, i gdy tylko nadarzyła się okazja, tuż przed zaobrączkowaniem NAWIAŁ - tupeciarz, wykarmił się, odchował i poooooszedł w świat bez skrupułów :)))
A potem podziwialiśmy, zwiedzaliśmy, KARMILIŚMY ptasich podopiecznych i zachwycaliśmy się bliskim spotkaniem z pierzastą ferajną :))) Sama radość i rewelacyjna lekcja. Aaaa, i jeszcze każde z dzieci po piórze bocianim zarobiło :)



Na zdjęciach głównie bociany, bo najbardziej dostępne - zresztą darzę je miłością i atencją OGROMNĄ :) A inne zdjęcia robił Jan, czarne mu wyszły, więc nie publikuję :P

A teraz proszę GORĄCO i z całego SERDUCHA o jakiekolwiek wsparcie dla Ośrodka. Wiemy, że potrzebują starych ręczników, pszenicy (ziarna dla ptaków), nawet suchej karmy psiej, która po namoczeniu idealnie nadaje się do karmienia niektórych ptaków - aktualnie dla sześciu młodych łabędzi i jednego dorosłego, zresztą nawet bociany "wsuwają" psie sucharki ! Kto jest z okolic niech dowozi, kto może niech wesprze wpłacając na ich konto symboliczną złotówkę - BARDZO, BARDZO PROSZĘ bo naprawdę WARTO, niezwykli ludzie dobro czynią tym braciom naszym najmniejszym :) 
Próbowałam zamieścić link do strony Fundacji, ale cosik ostatnio jest nieaktywny, więc w najbliższym czasie postaram się dowiedzieć co się dzieje, tymczasem skorzystajcie proszę z pomocy wujka google, i poczytajcie sobie o pracy dr Ewy Rumińskiej :)

Teraz matka czyni CZAS dla siebie. Matka bowiem urlop rozpoczęła - cały tydzień, ach! :P
Znaczy znowuż USIŁUJE zająć się tymi swoimi "pierdołami ręcznymi" które, ku żalowi będących w amoku, wcale nie powodują spowolnienia REAGOWANIA. Zresztą, pada, więc reagowanie przeniosło się na grunt domowy w zmienionej nieco formie, aczkolwiek równie upierdliwej dla WSZYSTKICH zainteresowanych, bo matka twarda jest ostatnio  :)))

Do następnego, wierzę że bardziej treściwego w owe pierdoły ręczne, i bardziej spokojnego w kwestii niespodziewanych gości :)

27 marca 2013

Przygotowując...

Dziś o przygotowaniach będzie.
Przygotowaliśmy już siebie, teraz przygotowujemy również dom na nadchodzące wielkimi już krokami święta. Doczekać się nie możemy :) Sporo zmian wprowadziłam w salonie, nie są może bardzo spektakularne, jednak mnie bardzo cieszą, bowiem jak wiadomo, w prostocie siła. O tym niestety następnym razem, bo muszę popracować nad zdjęciami.
Tymczasem moje pierwsze stroiki mające nieco udekorować nasz dom na święta. Proste, stosunkowo szybkie, i efektowne - nic więcej nie potrzeba :)





Wszystko w bielach i pastelach, chyba dostosowuję się do tego co za oknem  :P
Powstały jeszcze wianki, zainspirowane pracami z bloga http://zastygla-natura.blogspot.com
Również w bielach, kremach  i pastelach, ot, taki nastrój :)


I tyle, w planach jeszcze jedna szybka dekoracja nad stół, ale o tym już następnym razem :)
Bo dziś szybciorem chciałam jeszcze pochwalić się rękoczynami dzieci społecznych. Sporo się nadziało w ostatnim czasie, sporo dziać jeszcze będzie do czwartku. Dziś organizuję przedświąteczne warsztaty stroikowe - coś co wpisało się już w tradycję mojej świetlicy, co mnie osobiście ogromnie cieszy :) W takich zajęciach uczestniczą mamy wraz ze swoimi dziećmi, i choć dzieciaki szybko "odpadają" z prac, ich mamy zawsze wytrwale dopracowują swoje dzieła, by móc nimi pięknie udekorować świąteczny dom.
W tym roku będziemy "działać" drzewka (jak te powyżej), postaram się później zamieścić fotorelację, a przynajmniej pokazać dzieła koleżanek :)
Dawno też nie chwaliłam się wyczynami moich dzieciaków społecznych, dziś to naprawiam, oto niektóre z ich prac, które powstały podczas naszych świetlicowych popołudni.



 Inspiracja "Stylowi"


Od wczoraj działamy jeszcze kurczakową girlandę - fajna praca z papieru i piórek, prosta a efektowna :)
Na koniec sposób na ujarzmienie chorego siedmiolatka, który ma wielki problem z usiedzeniem w miejscu :P
Sposób, który wykorzystałam już kilka razy w ciągu minionych lat, a który dzięki FB został ponownie odkurzony i wykorzystany - polecam, RZECZYWISTE DWIE GODZINY WZGLĘDNEGO SPOKOJU :)))

Wystarczy ogromna płachta papieru - jak dobrze móc takie zachomikować!, a potem kredki i odpowiednia zachęta motywująca dziecko do działania, i włala, całe miasteczko powstaje wciąż jeszcze, od minionego piątku :))) Rewelacyjna sprawa :)

Pozdrawiam ciepło, nadzieją na cieplejsze :)

25 lutego 2013

Głupoty

Podczas ostatniej wizyty u lekarza Janek usłyszał (ponownie), o konieczności ograniczenia spożywanej ilości słodyczy. Bo ma z tym synu problem.
Lubi Jasio słodkości niezmiernie, szczęściem zagryza je także owocami. Nie je może ilości potwornych, bowiem rodzice jego jak cerbery jakie pilnują, wydzielają i chowają po kątach słodkie pokusy. Nie mniej nie stroni Janko od słodyczków, nic a nic, a wręcz jakby je przyciągał nawet.
Podczas całej wspomnianej wizyty Jaśko siedział niewzruszony i milczący, kiwając jedynie przecząco zgrabną łepetyną.
Po wyjściu z gabinetu usłyszałam, ironiczne acz spokojne i dobitne:
- Mama, i po co ty słuchasz takich GŁUPOT ?!

Szczerze mówiąc, już sama nie wiem ;P

Tosia jest inna. Słodycze nie są jej do szczęścia potrzebne. Nic a nic.
Potrafi zjeść cuksa, a dziesięć innych odłożyć i zapomnieć o nich.
NA ZAWSZE!
Dziwne.
Ja natomiast zdziwiłam się gdy córka oznajmiła, że na okres wielkiego postu podejmuje zobowiązanie.
I wcale nie zdziwił mnie fakt podjęcia przez Tosię samego zobowiązania, co to to nie. Bardziej zadziwiła mnie forma umartwienia się, bowiem umyśliło sobie dziewczę że zrezygnuje...
ze spożywania słodyczy...
Niby nic dziwnego, wręcz można by powiedzieć że chwalebnie dziecko poczyna sobie.
Ale co z tego, skoro żadne to dla niej wyrzeczenie  ?!

I takie dylematy dosięgły mnie za sprawą dziatwy własnej.
Z jednej strony sprawy poważne, i wagi wielkiej.
Z drugiej... GŁUPOTY ;)))

Inne głupoty dzieją się w ręcach mych. Opornie tym razem i w spowolnieniu pewnym.
Chyba i mnie udzielił się spokój dni wielkiego postu, wszak trza się przygotować przede wszystkim duchowo ;)

Pozdrawiam ciepło wszystkich zaglądających, wyciszenia życząc ;)

17 lutego 2013

Niedzielnie

Dzisiejsza dziecięca Msza Święta. Temat niezwykle aktualny: postanowienia wielkopostne.

Dzieci zostały zapytane z czego mogłyby zrezygnować na czas postu, jakie postanowienia podjęły, by godnie przygotować się na przyjście Pana.
Padały różne propozycje.
Wreszcie odpowiedział Janek: można przestać grać na komputerze w "zabijanki" (sic!), albo w "nawożenie ziemniaków"  ;)... i można nie jeść słodyczy i jeszcze nie oglądać bajek...

Ciekawe, bowiem mój Janek nie grywa w zabijanki, a ziemniaki wirtualnie "nawozi" owszem, w ściśle określonych dniach i godzinach. Przyciśnięty obiecał, że na kompie przestanie grać, i bajek nie będzie oglądał. Ze słodyczy nie zrezygnuje. Bo zwyczajnie nie da rady.
Po powrocie do domu usłyszałam: ale babcia mówiła że postu nie ma od 12.00 w sobotę do 17.00 w niedzielę, możesz włączyć bajki....
Ot, co czyni prawdziwe uzależnienie ;)))

Chwilę później.
Dzieci ponownie zapytane z czego tym razem, ich zdaniem, mogą zrezygnować dorośli na czas postu...
Oczywiście zgłasza się Janek.
jak zwykle gorliwie i ochoczo :P
- RODZICE mogą zrezygnować z picia ALKOHOLU, piwa i kawy!!!
...
Cóż... Ja się popłakałam. Ze śmiechu rzecz jasna :)
Choć konkluzja przychodzi do głowy wcale nie śmieszna: patologia normalnie ;)))

Inna msza, gdzieś w październiku. Dzieci długo usiłowały "odgadnąć" w którym to roku Ojciec Święty Jan Paweł II został ogłoszony błogosławionym.
Padały różnorodne propozycje, naprawdę wiele dat i mnóstwo odpowiedzi. Janek zabił wszystkich, bowiem usłyszeliśmy wypowiedziane zachrypniętym, donośnym głosem Janka:  W 2026!!!
Płakało pół kościoła, z księdzem na czele ;)))

Innym razem, w okresie przygotowań do świąt Bożego Narodzenia, ksiądz opowiadał o ludziach którzy obecnie są traktowani przez Kościół jako osoby Święte.
Tuż przed rozpoczęciem mszy słyszę: mama, kto to jest TO białe, papież?!
Przyjrzałam się plakatowi: Nie synku, to Matka Teresa z Kalkuty.
-Acha...
Po chwili słyszę; mama, kto to był? Czyja matka?
Na moją propozycję wyjaśnienia po mszy, usłyszałam:
- ale co ja powiem jak mnie ksiądz zapyta kto to?! Mów teraz, ja SZYBKO zapamiętam ;)))
Fakt, zapamiętał, zapytał tylko trzy razy... ;))

Janek zawsze bardzo czeka na co niedzielną mszę dziecięcą, pilnie słucha Ewangelii, pilnie słucha pytań zadawanych przez księdza, po czym niezwykle elokwentnie się wypowiada.
Czasem aż nazbyt jak widać :))

Tosia nie lubi się wypowiadać publicznie. Ostatnio zwierzyła mi się:
- Bo wiesz mama, jak wiem że Janek zawsze i tak odpowie to ja nie muszę nic mówić, przecież wiadomo że to MÓJ brat :)))

Od jakiegoś czasu zastanawiam się czy nie zacząć regularnie chodzić na msze dla dorosłych.

9 listopada 2012

Zaczynam pękać

Pękać w dosłownym znaczeniu ;)
Pękam, bo rozpiera mnie radość i duma - nie mieści się to wszystko we mnie :)
Rozpiera mnie radość, i zaczynam się bać czy najbliższe wolne dni przetrwam w jednym kawałku.

Miniony czwartek był szkolnym dniem zebraniowym. Zebrali się rodzice, i słuchali jak mądrzy gadali ;)
Poszłam posłuchać i ja. Z duszą na ramieniu.
Tego nauczył mnie ubiegły rok. Bo ubiegły rok szkolny nie należał do łatwych, oj nie :>
Janko był delikatnie mówiąc trudny w pożyciu i obyciu. Co skutkowało wzajemną niską tolerancją w relacjach wszelakich, najczęściej: Janko - rodzina - szkoła.
Tosia, równie delikatnie, aczkolwiek niezwykle niezłomnie i konsekwentnie, jak na dziewuszkę obdarzoną subtelnością i delikatnością kwiatu wonnego, odmawiała jakiejkolwiek współpracy podczas przyjmowania nauk wszelakich, a jak wiadomo ogółowi, obowiązkowych.
Było ciężko. Momentami bardzo nawet.
Mniej więcej od maja, maleńkimi kroczkami zaczęliśmy docierać do różnorodnych źródeł powodujących owe problemy. Pytania które długo pozostawały bez szans na jakiekolwiek odpowiedzi, wreszcie je zyskały. Wyjaśnieniu uległy bardzo ważne dla dzieci kwestie, powodujące niemałe zamieszanie i najzwyczajniejszy  ból i cierpienie. Ostatecznie czerwiec przyniósł długo oczekiwane zmiany, dzięki czemu dziś z wielką radością możemy powiedzieć że wychodzimy na prostą ;)))
Jest lepiej, a przede wszystkim są perspektywy na jeszcze lepsze ;)
A moje serducho, do niedawna strwożone i znękane powoli zaczyna bić w zwykłym sobie znanym rytmie:)
Jest dobrze. I oby się tak utrzymało ;)

Czwartek. Zebranie u Janka.
Najpierw tradycyjna, ogólna pogawędka w stylu: miło mi, dzieci są fajne, radzą sobie dobrze i wreszcie podział na osobowości konkretne ;)
I co? I pstro:) Bowiem mój Janko wzbudza w wychowawczyni zdziwienie faktem przebywania w klasie zerowej, albowiem tak naprawdę winien (wg niej) być już w pierwszej :) Spuchłam, normalnie spuchłam :)))) Lico me zaróżowione zalotnie zyskało wielkiego rogala, który długo zejść z niego jeszcze nie mógł :)))))
Janek jest jednym z najlepiej rozwijających się i rokujących dzieciaczków w grupie.
Wiem że to dopiero zerówka, wiem. Tak samo jak wiem, że Jaś zawsze miał ogromną wiedzę i równie wielką potrzebę jej zdobywania i odkrywania. Jednak ubiegły rok był dla niego bardzo trudny, i wcale nie dlatego że poszedł wcześniej do szkoły, bo jak wspomniałam problemy były znacznie głębsze. Dlatego tak bardzo się cieszę z postępów jakie dziś robi moje dziecko. Wreszcie "wrócił" Janek którego ja zawsze znałam, jakim był przed ubiegłym rokiem szkolnym :) I wreszcie to, co ja dostrzegałam od lat, dostrzegli inni!

Zebranie u Tosi - też obskoczyłam a co :)
Wcześniej droczyłam się z córą że wcale, ale to wcale nie zamierzam pójść na żadne zebranie, bowiem obawiam sie tego co usłyszeć na nim mogę ;)))
Co zrobiła Tosia? Dopilnowała bym na zebranie poszła, osobiście poświęcając możliwość wyjazdu popołudniowego do uwielbianych dziadków!!!
Przyszła do mnie do pracy, i upominała z częstotliwością co 3 minuty (jakie to perfidne i upierdliwe!), o konieczności przejścia do dalszych pomieszczeń szkolnych celem wiadomym ;)
No poszłam, poszłam, a jak już doszłam to i posłuchałam. W efekcie po pierwszym rogalu na licu, pojawił się rogal do kwadratu :)
Bo Tosia załapała bakcyla naukowego :) Nawet jeśli gada na lekcji to najczęściej jej tematy oscylują w okolicach nauk ścisłych i niezbędnych :) Co więcej, zaraziła swoją sumiennością i chęcią zdobywania wiedzy kolegę z ławki! Wychowawczyni pozostaje jedynie obserwatorem licznych "rozmów" Tosino - koleżeńskich, czasem jedynie prostując tok rozumowania, albowiem dzieci DYSKUTUJĄ na TEMAT w dodatku NAUKOWY! O!!!
Nawet klasówki (bo już się pojawiają) są na bardzo dobrym, piątkowym poziomie !
Prace domowe odrabiane są chętnie i ze zrozumieniem,a przede wszystkim bez przymusu ;)
Czyli puchnę dalej ;)))
Oj, normalnie duma mnie rozpiera od środka i zewnętrza też, co widać, słychać i czuć :)))
Zaznaczam - wcale nie staram się wychowywać dzieci na noblistów, nie zarzucam nadprogramową wiedzą, chyba że same potrzebują rozwinąć swoje wiadomości. Nie oczekuję również by spełniały wszystkie moje oczekiwania, nie planuję już dziś ich przyszłości. Będą kim będą, nie roztrząsam tego, ani nie spędza mi to snu z powiek ;)
Myślę że jedyne co mogę dziś zrobić to starać się towarzyszyć im w ich naturalnym rozwoju, wspierać je, i naprowadzać na tory prowadzące do celu - co z tym zrobią, nie mam pojęcia, mogę mieć tylko nadzieję że będą umiały to w odpowiednim momencie wykorzystać i żyć pełną piersią, w poczuciu szczęścia.
Jako matka ciągle łapię się że czasu który mam dla nich wciąż jest za mało, że gdybym tylko chciała mogłabym jeszcze bardziej im pomóc poznać otaczający świat.  Wciąż mam poczucie że robię za mało, i tak naprawdę nie jest moją żadną zasługą to jakie są dziś. Dlatego tak bardzo jestem dziś dumna z każdego, najdrobniejszego nawet osiągnięcia moich dzieci. I dlatego jestem bardzo szczęśliwa że mimo różnych zaniedbań z mojej strony, moje dzieci są tak bardzo WSPANIAŁE :)
Ach, i szczęściem wielkim jest czas jaki dzieci spędzają teraz z dziadkami. To dzięki nim świat widziany oczyma moich dzieci staje się jeszcze bardziej zrozumiały i czytelny.


A ja pękam z dumy, bo mam wyjątkowe, najlepsze i najwspanialsze dzieci - MOJE DZIECI  ;)))

Mam nadzieję że nadchodzący weekend nie spowoduje dalszych spustoszeń na mojej twarzy - kwadratowy rogal wywołuje niesamowite zmarszczki, muszę zatem koniecznie ujędrnić skórę... na (oby) kwadratową przyszłość ;)))

26 września 2012

Antystres

Odstersowywacz SOBIE wynalazłam :)
Niestety, odstresowywacz ów posiada mankament maleńki - wciąga i uzależnia :P

Odkryłam GO już jakiś czas temu, zachwyciłam się, ale czasu brakło by technicznie się wdrożyć i zaprzyjaźnić...
Jednakowoż dzieciaki społeczne mobilizują mnie skutecznie i stale, serca normalnie nie mają, ciągle słyszę: co dziś robić będziemy, a kiedy coś nowego, a może takie coś zrobimy... i tak często w ten deseń...
Wciąż w pełnej gotowości muszę być :)
No i wymyśliłam.
Choć TO, to akurat bardziej babskie zajątko. Alternatywa dla chłopaków też się znalazła na szczęście, mianowicie tradycyjna i ponadczasowa piłka nożna ;))
TO czym zamierzam zarażać moje młode babeczki wygląda tak:





Pozostaje mieć nadzieję że dzieciaki załapią bakcyla, i tak sobie miło smyrać szydełkiem będziemy wespół zespół świetlicowo :)))
Poza tym, skoro dziś w temacie społecznikowskim się wymądrzam, to robimy jeszcze takie cuda:)


Modelinowe magnesy, a że magnesy się skończyły, wydumałam:









Modelinowe kolczyki:))) Kwiatowo-kulinarno-zwierzęce:)
Jak wspominałam, głównie babeczkowe towarzystwo mam w pracy :)))

I tak pracowicie upływa nam czas.
Na dziś mam chytry plan niespodziankowy :)))
Pójdziemy do lasu, dość dłubanek, pogoda piękna i ciepła (w przeciwieństwie do świetlicy), trzeba z plenerów pokorzystać:))) Wcześniej jednak do si gminnej skoczyć muszę, po gips...
Też do pracy, a jakże ;)))

To tymczasem:)

Papapa


26 sierpnia 2012

Gwiazdorsko

Skończyłam latem co wiosną zaczęłam :P

Jakiś czas temu spodobały mi się prezentowane tu i ówdzie naszyjniki kaboszonowe.
Zapragnęłam takowy naszyjnik zaposiąść na własność.
I mam.
Sama sobie zrobiłam, i to cztery, na różne okoliczności i własne humorki ;)))
Są jeszcze kolczyki ale się wzięły i schowały - a bardzo ich już szukam bo ładne...

Chciałam by owe ozdobniki naszyjne były nieco gwiazdorskie, nie to żeby mnie czegoś brakowało, ale fajnie jest jak gwiazda prawdziwa na szyi własnej dynda, i zdobi w dodatku :)
No to mam, same gwiazdy przez duże G...
Choć w tej sytuacji lepiej przez duże S... jak STARS -  stanowczo TAK lepiej ;))))

Oto pierwsza z GWIAZD, moja ulubiona, pełna temperamentu, o cudnych złotych włosach, uwodzicielska i ekscytująca do końca:

Rita

Następną również cenię, pełna uroku, subtelna i dystyngowana, o wielkim sercu:
 

Audrey

I ostatnia, nieco frywolna i kokieteryjna, lecz pełna seksapilu:
 
 Marylin
 
I jeszcze jeden ozdobnik, tym razem arabeska:

 I wszystkie razem:


Muszę przyznać że niezwykle elegancko i kobieco się  owe ozdobniki prezentują.
Na koniec pokazuję ostatni i najpiękniejszy ozdobnik. Tym razem rączkami Jaśkowymi zrobiony:)
Synu prezent urodzinowy dla małej solenizantki sam wymyślił i zrobił, a prezentuje się ów tak:


Kolorowo jak widać :))))

Mało mnie ostatnio na blogu, a to za sprawą rozlicznych obowiązków. 
Zawodowo odpoczywam od tygodnia. Ale mnóstwo się dzieje i tak naprawdę ledwo wyrabiam z czasem.
Od początku sierpnia rodzina przebywa u nas na wczasach. Zaliczyliśmy także wesele, a gdzieś w międzyczasie staram się także pokończyć co zaczęłam wiosenną porą - a jest tego sporo. 
Po wczorajszym nadrabianiu tych wielomiesięcznych zaległości na plecy "zapadłam" i ledwo chodzę, mam nadzieję że do jutra wydobrzeję, bo MUSZĘ koniecznie skończyć to co wczoraj zaczęłam, szczególnie że tak mało już mi zostało. A potem będę prezentować. A co ;))))
Bo u nas bywa ostatnio tak:
 
 
Jak widać, również GWIAZDORSKO ;)))
 
 Pozdrawiam miło, i do następnego ;)

9 sierpnia 2012

Maszeruje wojsko ;)))

Jak wcześniej wspominałam wojsko mieliśmy, NAJPRAWDZIWSZE!!!
W dodatku był to Patrol Saperski - szczyt szczęścia i radości :)))
Dla mnie dodatkowy plus - pogadanka na temat wszelkiego "złomu" powojennego jaki można znaleźć tak naprawdę wszędzie: w lesie, na polach,w stawach, podczas różnych prac budowlanych...
Szok wywołało we mnie zdjęcie OGROMNYCH hałd niewybuchów zebranych podczas budowy jakiejś szosy gdzieś w naszym regionie - szczyt bezmyślności jakim wykazali się robotnicy i ich zwierzchnicy, którzy składowali te stare bomby na wielkich kupach, jest dla mnie nie do pojęcia!!! Uwierzcie mi, było tej zardzewiałej amunicji TYSIĄCE!
Mam wielką nadzieję że dzieci pojęły jak wielkim zagrożeniem są takie znaleziska, a zdobyta nauka nie pójdzie w las.

Nie mniejszą atrakcją były późniejsze zajęcia, podczas których dzieciaki dostąpiły niewątpliwego "zaszczytu" przymierzenia kamizelki saperskiej wraz z hełmem wojskowym, a także możliwość zabawy wykrywaczem metali:))) Najlepsza jest lekcja poglądowa połączona z ćwiczeniami praktycznymi :)))
Poniżej żołnierz w pełnym rynsztunku saperskim - miny dzieciaków bezcenne :)))
Mina moja i innych obecnych wychowawczyń również - takie ciacho :)))


Janko w trakcie przeszkolenia z zakresu użytkowania specjalistycznego sprzętu wykrywającego:)

Janko wykrywający... z przejęciem ;)))

Janko poszukujący... z nie mniejszym przejęciem ;)))

wciąż poszukujący ... i ciągle przejęty :)))

I... nareszcie Tosia w pełnym rynsztunku bojowym:)))
udało mi się córę namówić na przebieranki...

 Janko też się złamał i przymierzył, choć trudno było go oderwać od poszukiwań ;))))

Fajne zajęcia, super wrażenia, i wierzę że nauka na przyszłość :))) Aaaa, i kilku nastoletnich potencjalnych poborowych:))))

Żegnam miło - do następnego ;))

16 lipca 2012

Ostatnie

Ostatnie chwile z Iwonną spędziliśmy nad morzem.
Trza było wyrównać intensywność opalenizny na tylnej części ciała... :)))
Bo jak łatwo się domyślić, w kajaku siedzi się dziobem do góry, tak więc rufa bladawa nieco zostaje;)
Przy okazji Iwonka, wraz z mła  miała przyjemność ponapawać się urokami nadmorskich plaż, dzieci wychlapać w wodzie i wytaplać w piachu, a panowie stwierdzić w zadumie że... wolą spokój Hańczańskich trzcin ;)))
Było gorąco, leniwie i znowu (sic!) sympatycznie ;)))








Był też Olsztyn oglądany KURCGALOPKIEM ze względu na panujący wówczas UPAŁ, i zakupiki w moim ulubionym sklepie - coś co kobiety lubią naj naj, a na co umawiałyśmy się z Iwoną od dawna:))
Fotorelacji z zakupów nie ma, ale za to przedstawiam BABY ;))


Nasze pruskie w stylizacji i bez i jeszcze jedną, tę najważniejszą kapelutkową - małopolską:)))

I to już koniec wspomnień urlopowych. Z premedytacją nie piszę wakacyjnych, bo te jeszcze trwają, i choć jestem ograniczona wyznaczonym terminem urlopu, wciąż snuję różnorodne plany wakacyjnych wojaży, spotkań i ciekawych imprez :)))
Miniony weekend był z takich właśnie snutych, i dzieciowo przyobiecanych:)
Pojechaliśmy rodzinnie na prawdziwy camping. Nad morze - w miejsce od lat nam znane i niezbyt odległe:)
Rozbiliśmy NAMIOT, i poszliśmy w plenery:) I choć pogoda nas nie rozpieszczała, atrakcji i zabawy była moc, w tym najważniejsza - SPANIE W NAMIOCIE!
Dzieci spisały się rewelacyjnie, a my (czyt. starocie), ponownie zapałaliśmy potrzebą spędzania w TEN właśnie sposób urlopu. Uwielbiam camping! Jak fajnie że dzieci mamy takie "dorosłe" ;)))
Pogoda niespecjalnie sprzyjała cykaniu fotek, więc zdjęć brak, poza kilkoma plażowymi. Zresztą zrobionymi na okoliczność pewnego niespodziewanego spotkania:)

 Jasiek ze swoim prywatnym dołem
 Tosi kłoda...
jakie szczęście że się nie zmieściła do auta ;)))
kłoda, oczywiście.
 NASZE DZIECI I MORZE :)))
I niespodziewane spotkanie, Mrówa z akcesoriami w pożyczonym DOLE ;)))

I to by było na tyle. Może wreszcie zbiorę się i wkrótce pokażę coś z dziedziny robótkowej :)))

Pozdrawiam ciepło:)