W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zima. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zima. Pokaż wszystkie posty

9 lutego 2012

Zimno

jest mi notorycznie zimno:(
Wiem że nie jestem w tym odczuciu odosobniona. Nie mniej informuję jeno iż marznę, aczkolwiek dycham jeszcze ;)
Nic się u mnie nie dzieje ręczno-twórczego, z uwagi na powyżej wspomniane okoliczności. Maszyna zniesiona, czeka na rozłożenie i zasiąście do niej już od kilku dni, ale ja po powrocie ze szkoły spędzam czas na rozgrzaniu się. Zajęcia w świetlicy odwołane, szkole nie... a zimno pioruńsko:(
Obserwuję za to od kilkunastu dni skrzydlatego gościa. Nijak mi po drodze do atlasu ptaków, więc jeśli ktoś WIE, niech się wypowie:


 Ptaszyna (całkiem słusznych rozmiarów), odżywia się owockami winobluszczu porastającego nasz podcień.
Co więcej, nie boi się specjalnie naszego kota który bywa, że podczas pobytu na podwórku, przesiaduje sobie kilka chwil na parapecie okna kuchennego. Zwierzaki nie spuszczają z siebie wzroku,  ale zawarły chyba coś w rodzaju paktu. Myślę że nawet one rozumieją że w takich dniach, nawet naturalni wrogowie powinni się wspierać ;))))
Z dalszych obserwacji.
Panujące mrozy dzieciom nie straszne. Moje ciągle wychodzą na podwórko i korzystają z zaistniałych okoliczności przyrody do wypęku :) Jak nie sanki to nartki czy łyżwy. Typowe szaleństwo zimowe. Ciekawe czy tak im zostanie na zawsze...



A wieczorem, po takich zimowych swawolach, dzieciaki zażywają rozgrzewających kąpieli w pachnących pianach - w ilościach kosmicznych :)))



Muszę się wreszcie zmobilizować, i wracać do porzuconych prac ręcznych. Zainteresowana wie o co chodzi, a ja solennie obiecuję poprawę i zrealizowanie obiecanego, ciągle w połowie tylko ukończonego:P
Tymczasem żegnam miło, do następnego ;)

14 lutego 2011

KONIEC!

Ferie się skończyły!!
I SUPER!!!

Teraz odpocznę ;)

Wszystko na opak, prawda? A to tylko dlatego iż ferie dla mnie to czas niezwykle zintensyfikowanej pracy.
Niby pracuję codziennie, wyłączając urlop i weekendy, ale takie ferie zimowe, które dla niektórych (SZCZĘŚCIARZE!!!) są czasem laby i słodkiego nieróbstwa, dla mnie niestety  (albo stety...) są czasem niezwykle pracowitym. I choć teoretycznie pracy się nie boję, to ferie... Oj :)))
Sama wymyśliłam (albo prawie sama...), to miałam :)
A jeśli jeszcze nieopatrznie obieca się dzieciom prywatnym że w ferie pobędą sobie z mamą, również  w mamowej pracy, to miałam co chciałam :) SAJGON się to chiba nazywa:)
Się działo bowiem świetlicowo-rodzinnie sporo. Jak nie warsztaty z filcowania (dla prawie 60 osób), to warsztaty z broch szycia (i palenia :)), albo decu żeby było jeszcze ciekawiej - ciekawe że jakoś nie mam kiedy skończyć tego co zaczęłam decupażowo dla siebie, hmm.... I bal maskowy był, wszak karnawał w pełni, a jeszcze karaoke też było, jak wiadomo śpiewać naród lubi, dzieciaki gorsze nie są, ale po wysłuchaniu po raz dziesiąty kolejnej piosenki z repertuaru Dody... cóż, delikatnie mówiąc wymiękłam :). A na zakończenie kręgielnię ukochana dziatwa zaliczyła. I basta!
Właśnie zamierzam ułożyć prywatne dziaciaczki kochane do łóżeczek,a sama oddam się w kierunku różanej sofy w celu złapania oddechu :)
Tymczasem uraczę was kilkoma obrazkami, wykonanymi gdzieś w trakcie tych dwóch tygodni feriowych. Zupełnie nie miałam kiedy wpaść na blog wcześniej!









 To zdjęcia sprzed tygodnia. Miniony tydzień upłynął pod znakiem pluchy odwilżowej oraz wichur okropnych. Dziś za oknem biało (i twardo pod stopami - nareszcie), i mrozek nawet nie mały :). Oby do wiosny, bardzo już za nią tęsknię :)
Dziękuję za wszystkie sygnały pamięci i zapytania w stylu: "żyjesz?" :) Donoszę wszystkim zainteresowanym iż żyję, nieźle nawet ,na co przedstawiam dowód w postaci niniejszego posta: zaległego, oraz "świerzynki", czyli wpisu dzisiejszego.
Nie będę przepraszać za nieobecność, powyższy wpis nieco wyjaśnia, ponadto intensywnie wciąż było, i tak jakoś się stało że nie wpadałam na blog... tak wyszło... samo!
Od dziś już jestem :) Mam nadzieję że systematycznie, a to za prawą MOTYWATORA w postaci SZCZĘŚCIA:)))
Spotkała mnie dziś ranną porą RADOŚĆ wielka, mianowicie Iwonka z Niecodziennego Zakątka obdarowała mnie takimi oto ślicznościami:


Prawda że śliczne tkaninki dostałam:)) Obśliniłam się na ich widok,nie szczędząc Iwonie ciepłych słów i myśli w typie: "wariatka"!!! Widzicie tę tkaninę ze słonecznikiem? Ona jest wiejska - sielska, w kury,  gęsi, krowiny i stodoły... PIĘKNA! I ta w wisienki, albo w malwy... Matko, szkoda ciąć, tylko w ramki: Zgłupiałam zupełnie, i nie wiem co z nich zrobić, ale że COŚ zrobię to pewne. Na razie musze ochłonąć z radości, bom niepoczytalna lekko, i jeszcze tyle dobra zmarnuję :)))

IWONKO!!! DZIĘKUJĘ OGROMNIE!!!

Skoro w temacie materialnym pozostaję, donieść zamierzam że dokonałam także samodzielnych zakupów tkaninowych, w jednym z najbardziej znanych sklepów w stylu "mydło i powidło", czyli IKEA wkracza na szpalty mojego bloga :). Odwiedziłam ją w miniona sobotę (o czym wiedzą nieliczni :)), w pędzie i z rozwagą.
Rozwaga spowodowana była czasem i obecnością Osobistego, który zakupów nie znosi. Przeginać nie chciałam bowiem wcześniej spędziliśmy razem całą godzinę i dwadzieścia minut w sklepie gdzie nogi naszej rodziny zostały obute, a szczęście moje sięgnęło wyżyn bowiem mam TO:



NARESZCIE! Teraz roztopy mi niestraszne, deszcz i błocko też, bo mam  KALOSZE :)
Kolor? No oczywiście że różowy! Czemu ??? Bo za oknem buro i ponuro, a w ogóle to, kilka osób ostatnio mi zarzuciło że jestem nudna kolorystycznie... więc na przełamanie nudy mam kaloszki w kolorze różu:) Pudrowego żeby nie było, jednak taki odcień jest nadal "bezpieczniejszy" dla mojej duszy i oka :))
I nie wiem doprawdy czy mam dziękować mojej "upartej kolorystycznie" córce - wszak to jej "wina" ten róż...
Aaaaa, a w Ikea zakupów dokonała karta płatnicza Osobistego, miał chłopak gest, dzięki czemu zaposiadłam:
Nożyczki z tego najfajniejsze - nareszcie mam "zębate potwory" :)
Nooo, kupiłam jeszcze troszku szkiełek, o tym wkrótce, a teraz żałuję że tych tkanin nie wzięłam więcej...
Moja zachłanność nie zna jednak granic :). Wizyta w owym sklepie zajęła nam ok 2 godzin, z czego 45 min to był obiad i toaleta - naprawdę starałam się oszczędzać Osobistego, i chyba to docenił, bo kartą machnął przy kasie, bez zmrużenia :))) Wyprawa szybka, miła, bez przygód - znaczy bezpieczna :)
A teraz... znowu spojrzałam na tkaniny od Iwony... Jakie śliczne! :)))

Mam nadzieję że dzisiejszym postem zrehabilitowałam się, i moja nieobecność zostanie wybaczona.
Tymczasem żegnam miło, i zmykam do dalszego napawania się cudami sprezentowanymi przez Iwonkę, aaa, i do pracy czas się szykować !

Papapa:)

13 grudnia 2010

Łatanie

Łatać można wiele. Każdy to wie.
Na przykład ścianę można łatać.
To znaczy dziurę w ścianie, nawet sama nie jedną łatałam przed wprowadzeniem się do naszego domu, trudne to nie jest. Czasochłonne owszem ;)
Łatać można budżet domowy, czasem myślę że mam w tej kwestii niezbywalny talent. A gdy coś nie wychodzi, mówię trudno, jakoś to będzie, i co ciekawe rzeczywiście JEST! Wbrew przewidywaniom pesymistycznie nastawionego w takich sytuacjach Osobistego. Grunt to pozytywne myślenie, jak u Scarlett prawie :)
Gdyby tak się dłużej zastanowić załatać można naprawdę wiele...
Cóż, ja ostatnio jestem na fali łatania. Łatam bowiem odzież:)
Odzież mojej córki sześcioletniej która właśnie dość intensywnie "wspomina" okres niemowlęcy, który to jak wiadomo, w dużej mierze powiązany jest z raczkowaniem...
Moja Tosia raczkuje...
I dziurawi tym samym spodnie...
Dżinsowe dodam tylko.
Załatałam na razie pierwsze, mam jeszcze 2 pary kolejnych.
Oto te pierwsze. Nie chciałam żeby łaty były "łatowe", takie proste w wyglądzie.
Nie miałam też czasu i pamięci (tego ostatniego chyba najmniej) żeby zaopatrzyć się w gotowe aplikacje, toteż wymyśliłam, łaty jedyne w swoim rodzaju.
Jedyne bo moje :)))



A tak wyglądały...


Na koniec, inne, zmagania z "materią" :))
Prawie cała rodzina zaangażowała się w ulepienie Bałwana.
Oto krótka relacja z DZIAŁAŃ na naprawdę ogromną skalę, szczególnie powierzchniowo :)






Muszę dodać wyjaśnienie.
W trakcie prac, uchwałą ogółu podjęto decyzję o zmianie płci Bałwana :)
I tak mamy przed płotem PANIĄ Bałwanicę:))
Posiada atrybuty niezbędne dla określenia jej płci, czyli: wydatny biust i zgrabne pośladki.
Ponadto oczy ma koloru zalotnie zielonego (KIWI!), wydatny nos świadczący o niezwykłej inteligencji (POR!), oraz super modny toczek na głowie przykrywający wykwintną fryzurę, nieco wymykającą się spod niego w postaci zielonej grzywki :))))
Na razie, Nasza Dama ciągle jeszcze wygląda na zadowoloną. Przyszłość pokaże co będzie dalej :)

Pozdrawiam cieplutko :D

11 grudnia 2010

Ja pierniczę :)

Pamiętacie reklamę pierników sprzed kilku lat ???
Ja pierniczę, ty pierniczysz, oni pierniczą... :)
Dziś MY pierniczyliśmy. Z Jankiem sobie miło pierniczyliśmy. Popołudniową porą zabraliśmy się za wypiek pierniczków świątecznych.
Zapierniczyliśmy się aż miło :)))
 




Oto efekty naszych dzisiejszych zmagań z pierniczeniem :))) Teraz ciacha sobie leżakują w metalowym pudełeczku. I czekają. Na święta. A my z nimi, przytupując od czasu do czasu z niecierpliwością :)))
Dodam dla wyjaśnienia - pierniczki są z dodatkiem kakao, dlatego takie ciemne, żeby nie było że spalone, czy coś... :)

Po południu, korzystając z obecnie panującej aury zorganizowaliśmy dzieciom KULIG.
Nietypowy, za autem, ale dzieci przeszczęśliwe, a to najważniejsze :)
Bo wiadomo, skoro dzieci szczęśliwe, to dorośli szczęśliwi jeszcze bardziej :)

 Ruszamy!
 Ups, zaspa...

 Ups... zaspa... na twarzy Tosi :)))
Ups... pługi...
Zdjęcie z samochodu, wiec kiepskie nieco, sorki :>
Fajowo!!! U nas też odśnieżyli :)))
LUKSUS NORMALNIE :))

I tym optymistycznym akcentem, kończę dzisiejsze blablanie. Pozdrawiam cieplutko, spod śniegowej kołderki - ciągle nam jej przybywa :)

10 grudnia 2010

Biało :)

Biało, biało wszędzie zwariowały, oszalały moje ręce...
Mogłabym tak śpiewać, ale jakoś mi się nie chce.
Te ręce mnie bolą.

Bowiem wczorajszy wieczór spędziłam na upojnym odgrzebywaniu mojej posesji spod zwałów białego puchu, śniegiem zwanego. Upojnie... :P
W sumie nie jest to jakaś straszliwa, fizyczna praca. Udało mi się w przeciągu 1,45 minut dokopać do furtki, bramy wjazdowej, odkopać nawiany śnieg sprzed drzwi wejściowych i bramy garażowej. Dużo tego było.
Po czym, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, i w oczekiwaniu na powrót rodziny - dla nich wszak wykonałam całą tę robotę, żeby mogli pod dom własny dojechać - udałam się do domu. Mała kolacyjka, i fru do łózia.
Ranek.
Mogłam nie otwierać okiennic. Przeczucie mi podpowiadało żeby tego nie robić.
Zignorowałam je jednak (jak zwykle...), i oczom mym  ukazało się bezkresne pole w kolorze white.
Cała moja wczorajsza robota na nic.
Dziś, Osobisty żeby wyjechać spędził 45 minut na odkopywaniu samochodu spod śniegu, mocowaniu się z zapartą bramą wjazdową. Pojechał jednak... Udało się !
A ja po zapodaniu śniadanka dziatwie której obiecałam dzisiejszy dzień spędzony w domowych pieleszach - w sumie dobrze wyszło -  i po wypiciu porannej kawki w towarzystwie zachwyconej zimą sąsiadki (dziwne), udałam się po kolejną porcję chwil upojnych...
Odśnieżanie - to moje drugie JA :)))
Odśnieżyłam, początkowo z pomocą dzieci posiadających własne łopaty do odśnieżania. Dzieci jednak wkrótce, po dzielnej pracy, udały się na odpoczynek - na łonie natury... choć bardziej pasuje na polu śniegu... w tej sytuacji...
Odśnieżałam zatem solo. I ponownie,  pełna dumy z wykonanej pracy, po zwerbowaniu mokrych dzieci do domu, udałam się na krótki odpoczynek.
Godzinkę jeno zdrzemnęłam się z dzieciami swymi. Godzinkę... Musiałam, choć wcale nie planowałam, ale to odśnieżanie takie mulące w efekcie jest... Wstałam, w lepszym nastroju i w pełni sił witalnych. Dzieci spały słodko pochrapując, cicho bącząc pod kołderkami - pewnie po wysiłku :)
I znowu nieopatrznie wyjrzałam przez okno.
A tam...
 Widok z okna sypialni , cała dzisiejsza praca...
Dojście do bramki, i bramy... Pośrodku wiśnia japońska i zakopana latarenka.

 Ogród

 To jest odśnieżony wjazd do garażu, częściowo ponownie już zasypany...

Tu już zdjęcie z podcienia, do domu prowadzą 3 stopnie...

Nie narzekam, nawet fajnie się odśnieża.
Tylko czy efekt mojej pracy nie może być widoczny troszkę dłużej??? Ociupinkę może ?
Do pracy nie poszłam, "klęskę żywiołów" mamy. Gimbusy do szkoły nie dojechały, zajęcia odwołane. Moje też. Tak więc wyżywam się w domu, z dziećmi. Dziś masa solna, i ozdoby do pokoju. Wkrótce pokażę efekty naszych działań.
I dodam, jest pięknie, naprawdę, ja jednak nadal pozostaję wierną wielbicielką lata.
A jutro? Może... zawieje i ... ZAMIECIE ??? 

Na koniec pochwalę się. Nie mogłam się pohamować i zakupiłam kilka ozdóbek.
Wiszą sobie teraz w oknie mojej sypialni. Wiszą i zdobią:





I czekam na inne, z cała pewnością piękniejsze gwiazdeczki, bowiem umówiłam się na małą wymiankę z dziergającą koleżanką. Cuda robi swoim szydełkiem, cuda, ale bloga nie chce założyć.
Kolejna zaparta :) Wkrótce się będę chwalić - właściwie JĄ, bo ja TAK nie umiem, ot co :)

I tyle w temacie bieli.
Żegnam ciepło, z nadzieją na odśnieżenie przy użyciu maszyn wymyślonych w TYM celu :)

13 lutego 2010

Zima, zima, zima... - post zapomniany.

piękna jest, szczególnie na naszej wsi. Wszystko śnieżnobiałe, pokryte puchowymi czapami wygląda bajkowo. A do tego słonko, które przebiło się wreszcie przez chmury i pokryło wszystko diamentowym pyłem. I jak mogę mówić ze nie lubię zimy, skoro jest tak pięknie?!
Sobota upłynęła pod znakiem zbałwanienia:) Twór ten ulepiony został przy czynnym udziale całej rodziny - dzieci nareszcie miały pretekst do wytarzania sie w śniegu.


Poniżej,dzisiejszy (niedzielny) spacer. Po raz pierwszy tej zimy odwiedziliśmy konie z pobliskiej stadniny, Świetny, pełen słońca (sic!) spacer.

 
Z moją mamą i bratnicą


 drabina do...(?)


A to juz ja z dzieciakami


 Tęsknię za zielenią - jak się dobrze przyjrzycie to zobaczycie:)

zielonej tęsknoty ciąg dalszy



 

rzeczone koń(ie) było ich dużo, ale nie bardzo chciały grupowo pozować:)



Naprawdę tęsknię...

 

Gwieździście



To zapomniany post sprzed 2 tygodni. Żeby nie było ze tak zupełnie czasu dla rodziny nie mam to publikuję go na dowód że rodzinę posiadam, szanuję i jednak obdarzam tym czasem (od czasu do czasu:)) .
Dziś po tym dwudniowym szaleństwie sniegowym wszyscy sie kurujemy (szczególnie po sobotnim zbałwanieniu).

Dziś bałwan wygląda tak, trudno mi znaleźć tutuł do tego zdjecia, zastanawiałam sie nad: "Trans", " W stronę słońca", "Cwiczę"...
A sniegu w ostatnich dniach przybyło, juz bardzo chcę żeby się to skończyło, ze zgrozą myślę że jak to wszystko puści... No, raczej nas nie zaleje, ale to błoto będzie koszmarne.