W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





13 sierpnia 2010

Potwory

... O! Przetwory, przepraszam :P
Znowu narobiłam, i jeszcze dorabiać będę. Ale o tym "jeszcze" kiedy indziej, jak zrobię:)
Tą razą przedstawiam konfitury z owoców róży, co to już o nich pisałam. Teraz sobie leżą grzecznie w słoiczkach i na razie ... wyglądają:) A zapewniam, wyglądają apetycznie:)


Na zdjęciu wszystko co do wczoraj zrobiłam z owoców różanych. Czyli od lewej: syrop leczniczy (się sprawdzi czy pomocniczy w choróbskach:P); naleweczka - wg przepisu również lecznicza :D; i rzeczone konfitury:)
Przepisy? Służę, co mi tam, choć korzystałam, jak wspominałam już we wcześniejszych postach z niezwykłej strony, poświęconej właśnie przepisom na przetworzenie owoców róży w jej wszelakiej postaci, przypomnę: cuda z róży:).
Na konfiturę, przepis rodzinny juz podawałam:) Mogę tylko uzupełnić przepisem na ciasteczka z zastosowaniem tejże :D



SYROP Z OWOCÓW RÓŻY

1 kg owoców róży - juz bez nasion, 1 kg cukru, 6 szklanek wody.
Oczyszczone z pestek owoce opłukać, zmielić w mikserze. W garnku zagotować wodę, dodać cukier i zmielone owoce. Gotować na maleńkim ogniu ok. 30 minut. Przecedzić i jeszcze gorące przelać do butelek. Szczelnie zamknąć i chwilkę pasteryzować.

Działanie: jako lek wzmacniający, przywracający siły po chorobie, pomaga w leczeniu kaszlu, poprawia przyswajanie żelaza, w przemianie materii, wzmacnia wydolność nerek.

Ale! Co zrobić z pozostałymi z syropu zmielonymi owocami??? 
Wpadłam na taki pomysł: zalałam je wczoraj 2 litrami przegotowanej wody, i dziś mam schłodzony kompot różany:) Myślę że ugotowane owoce można też zmielić w malakserze dokładniej, i po dodaniu odrobiny cukru, doprawieniu sokiem z cytryny, można przełożyć do słoików - gorące. Otrzymamy doskonałą masa do przekładania wafli, ciast i na chlebek:) Tak myślę...

NALEWKA Z OWOCÓW RÓŻY

0,5 kg owoców róży, 1 szklanka cukru, 1 butelka wina czerwonego lub wódki - przelać/przełożyć do słoja.
Pozostawić w ciepłym miejscu przez ok. tydzień, po czym przelać do butelek.
Zastosowanie: pić 2 razy dziennie, po kieliszku przy anemii, awitaminozie, bezsenności (SIC! :DDD), nerwicach.
Hmmmm, no i zastosowanie kiepsko widzę... No bo niby jak to wprowadzić w czyn? Kiedy ten kieliszek golnąć, przed wyjazdem do pracy, w pracy? Jak tu funkcjonować "pod wpływem", policjant, nawet ten wyrozumiały, nie zrozumie przecież że to w calach leczniczych ten promil się w wydychanym pojawił... Taki dylemacik mnie gnębi, przecież na bezsenność, anemię i nerwicę zwolnień nie dają? A może ja o czymś nie wiem??? ;D

Przepraszam za jakość zdjęcia :P Nijak nie chciało ostre wyjść:P
To zapomniany mus truskawkowy z nutką różaną. Skoro post dziś wybitnie różany (znowu...), to przypomniałam sobie że podczas moich szleństw płatkowych zrobiłam taki oto musik.
Powstał z truskawek i płatków róży co to je gotowałam na potrzeby uczynienia soku truskawkowo - różanego (przepis też na tej magicznej, wspominanej wyżej stronie). Co się miały truskawy zmarnować? Za dużo było żeby tak na raz pochłonąć, choć rodzina możliwości posiada, nie powiem. Zawsze twierdziłam że skąpa jestem :P. Nie dałam na pożarcie bezpośrednie. Wstrzymali się nie bez bólu, ale teraz raczą się długodystansowo:D. A zadowoleni jacy ;DD

Przepis na zaś: Pozostałe po ugotowaniu w płatkach róży owoce truskawek, zmiksować, dodać odrobinę cukru, jeszcze gorące wkładać do słoików. Spasteryzować. Smacznego, a uwierzcie że fajnie czuć róże:)


A to już śliwki w czekoladzie. Przepis zaczerpnięty z najnowszej Werandy Country. Smaczne, bardzo polecam. Troszkę "zmodyfikowałam" przepis, dodając na koniec smażenia tej czekoladowej konfitury (tak, tak, nie pomyliłam się - CZEKOLADOWEJ!), prawdziwej, starkowanej czekolady:D Główni degustatorzy orzekli: PYSZNOŚCI :D. Warto się starać, szczególnie że to doskonały sposób na zastąpienie znanej wszystkim mamom, przeraźliwie słodkiej nutelli:) 

 

I na koniec najnowszy rękoczyn. Wdzięcznie pozujący na zdjęciach od początku dzisiejszego postu:D
Wianek z owoców jarząbu.Jarząb czyli popularna jarzębina :D, owocuje sobie wdzięcznie, wcale nie słysząc mojego cichutkiego zaklinania: poczekaj, jeszcze zbyt wcześnie na jesień, poczekaj...
 

Jak widać, zaklinanie nie pomaga, i nie mogłam się oprzeć urodzie tych czerwono - pomarańczowych korali.
Wianek sobie uplotłam, na ożywienie bieli panującej gdzieniegdzie w moim domu.
Tym sposobem doszłam do wyjaśnień i tłumaczenia się:P. Nie pokazuję wciąż obiecanych, niejednokrotnie już, zdjęć z wykańczanych podczas urlopu łazienki i sypialni. Przypomniało mi się kilka drobiazgów które muszę dodać zanim nastąpi ostateczne POKAZANIE. Wybaczcie i mocno proszę o cierpliwość.
Tymczasem żegnam się miło i ciepło, korzystając z sierpniowych, ciągle gorących promieni słonecznych.

Papapa


11 sierpnia 2010

Urlopowe działania - część I

Zacznę od tego co sprawiło najmniej kłopotu. Robiłam to z prawdziwą przyjemnością i radością:)



Ławeczka którą dostałam jako prezent urodzinowy:), ławeczka którą sobie pomalowałam i uszyłam na nią poduchę. Ławeczka o której marzyłam lat co najmniej osiem, o której wiedziałam że jak już będzie, to sobie stanie w jedynym miejscu w którym miała stanąć od samego początku - przedpokoju, szumnie zwanym holem:))) I choć ściana ciągle jeszcze niepomalowana, choć to co za jej plecami (metalowe drzwiczki) jeszcze nie ukryte, to JEST i cieszy me oko:))))
Poducha z gąbki, obszyta materiałem którego o mały włos bym nie kupiła. Tkanina owa zakupiona bowiem została w sklepie "wysokospecjalistycznym":), a występowała jako narzuta. Kupiłam, nie żałuję, szczególnie że jeszcze metka na niej dyndała radośnie! Znaczy recykling po nowemu:)))

Po drugie, również uszyte:


Bieżnik z... dziurką:))) Dziurka na dziurkę w stole, a ona na parasol ogrodowy:)
Tak patrzę na to zdjęcie i stwierdzam że mało widać, szczególnie ta dziurka zaginęła... Jutro postaram się naprawić to straszliwe niedopatrzenie...

Do kompletu bieżnikowego uszyłam 4 podkładki na stół, na ocieplince (pojedynczej), i przepikowanej po wzorach z tkaniny. Z tej samej tkaniny co obszycie poduszki ławkowej:))) TAAAAKI recykling mi się trafił:)))



Tkaninę jeszcze mam, zostało jej sporo - to była duża narzuta:) Chyba uszyję jeszcze pokrowce na poduchy na krzesła ogrodowe. I będzie ładny komplecik:)))

Przy okazji urlopu, i dzięki obecności Osobistego, któremu bez obaw i żadnej kozery powierzyć mogłam potomstwo, udałam się na malutkie zakupy:)))
Efektem owej wyprawy była prezentowana tkanina min. na bieżnik, ale także ten cudny mini komplet kawowy. Mini, bo skompletowałam sobie cztery filiżanki, do nich talerzyki, 2 duże płytkie talerze na przystawki, oraz cukiernicę i dzbanuszek na mleko. I co, ładny??? Chyba dokupię jeszcze komplet 2 filiżanek z przynależnymi im talerzykami:)))


Komplet ów zakupiony został z myślą o kawkach ogrodowych. Jak widać:)
Tu jeszcze raz chwalę się przepisem zamieszczonym w WC. No bo świetnie pasuje ten chutney do serwisu ogrodowego, przyznajcie sami:)))
Pomyślcie: letni (jeszcze) wieczór, miłe towarzystwo, dzieci pochrapujące w łóżeczkach, winko (dla aromatu), herbatka z różą w ślicznej filiżance, i ... krakersy z roztopionym żółtym serem, pomaziane chutneyem dyniowym, zagryzione świeżym pomidorkiem z własnej uprawy:))) Uwierzcie, smakowite:D I błyskawiczne!
Wyobraźcie sobie jeszcze że komarów też tam nie ma :>


No dobra, trochę oszukana ta sesja. Kawki w filiżankach brak... winka nie zapodałam - zapomniałam:>
Ale krakersiki z chutneyem... pycha. Choć przyznać muszę że sam chutney zbyt wytrawny w smaku. Za to na serach i krakersach - pychota.

Cóż, to prezentacja pierwszej części moich działań urlopowych, ta najprzyjemniejsza. Stanowiła dla mnie odskocznię od prac bardziej uciążliwych, acz niezmiernie przeze mnie pożądanych.
O tym niedługo:D
Tymczasem żegnam się ciepło i miło:)
Papapa

10 sierpnia 2010

Jeszcze

chwilka, zanim opiszę swoje remonty:>
Darujcie, ale jednak dużo się działo w tym wspominanym "międzyczasie" urlopowym. Na śmierć zapomniałam, ale aparat nie...
No to wspomnień urlopowych międzyremontowych ciąg dalszy:D

Miniony wtorek. Niebo się rozzłościło, spadł grad , ogromne kulki lodu wściekle, z niesamowitą siłą uderzały o ziemię. Osobisty martwił się o szyby w domu. Ja o roślinki. Udało się: szyby całe, roślinki też. Tych drugich jest po prostu jeszcze ciągle zbyt mało żeby coś im się mogło stać :>






Życzenie dzieci: mama, rób nam zdjęcia w chmurach!!! Takie slicne dziś są:)))



Dziś.
Sejm się zlatuje. Szykują się boćki do drogi:(  Nad naszą wsią ogromne stado bocianów szybowało, klekocząc, stale zmieniając kierunek lotu. Ciekawe co uradziły...



Tylko takie zbliżenie udało mi się zrobić - musicie uwierzyć na słowo, wiela ich tam było.
No i nasze wioskowe dwa młode boćki.

 Wkrótce odlecą. Nadchodzi jesień.

Dzisiejszy spacer, krótki, ale miły:)




















A oto efekt dzisiejszego spaceru:


Na obiad zrobiłam risotto:)

RISOTTO

Na rozgrzaną patelnię z oliwą wrzucić pokrojone grzyby ( dużo, mogą być pieczarki, ale najlepsze leśne), dodać pokrojoną w kostkę lub piórka cebulę - dużą. Udusić do miękkości. Można dodać pokrojoną w kostkę szynkę. Delikatnie przyprawić do smaku: sól, pieprz, troszkę vegety.
Gdy wszystko jest już miękkie dosypać suchy ryż (zwykły), nie może go być zbyt dużo, tak żeby nie przeważał pośród głównego dodatku. Trudno jest mi określić ile, po prostu trzeba pamiętać że ryż podwaja swoja objętość, i sypać rozważnie. W dużym naczyniu rozpuścić 2 kostki rosołowe (wrzątkiem), zalać tym bulionem ryż z dodatkami, dusić na malutkim ogniu póki ryż nie podwoi objętości i nie zmięknie (oczywiście najlepiej zamiast bulionu z kostki mamy taki prawdziwy, kurzęcy:)). Często mieszać. Gdy jest już miękki (ale nie na paćkę!) posypać starkowanym żółtym serem, przykryć pokrywą i jeszcze chwilkę dusić póki ser się nie roztopi - na maleńkim ogniu aby się nie przypaliło. Gotowe.
Podawać z surówkami z sałaty, pomidorem, świeżymi ogórkami. Można polać ketchupem - niekoniecznie.
Smacznego życzę i polecam - danie błyskawiczne:D

Pozdrawiam

9 sierpnia 2010

Koniec

ależ mi smutno:((((
Koniec urlopu:((((
KONIEC!!!!
Urlop choć nie urlopowy, czyli NIE - leniwy, ospały, powolny i ciągnący się jakby nigdy miał się nie skończyć.
Urlop tegoroczny w wydaniu mojej rodziny to urlop domowy. Znaczy remontowo - wykończeniowy.
Znaczy pracowity. A to znaczy też nadrabiający wszystkie prace do nadrobienia. Prace konieczne i niezbędne. Żebym miała lepsze samopoczucie że coś się w naszym domku rusza. Ja żebym miała, nie Osobisty. Osobisty wcale takiego planu urlopowego nie miał. I starał się biedaczek jak mógł WŁASNY plan zrealizować. Alem i tak chwilami Osobistego dopadała, bo czemu nie??? Przecież też mieszka w NASZYM domeczku, co nie? :)))
Takie życie, co poradzić, było nie brać TAKIEJ żony, co to do łopaty i wiertary pędza:>
Choć z  wiertarą to ja się muszę wreszcie zaprzyjaźnić i dogadać. Mańkutna nie jestem, raczki mam jeszcze obie, sprawne nawet, więc się naumiem, głupia wszak nie jestem, tak zupełnie ... Niemało się w życiu naumiałam. Ale jakoś do wiertary dotąd mnie nie ciągnęło. Osobisty zawsze był pod ręką...
Teraz coś się mi Osobisty zawiesza, okresowo późno w domku bywa, i tak wiertara niedzielną porą musi pracować, a Osobisty się biesi. Dzień święty święcić trzeba, tak napisali, a jak się już umie czytać to  nie ma mocnych... przestrzegać przepisu napisanego drzewiej też trzeba... I tak się krążek zatacza...
I urlop się skończył, a dziur jeszcze kilka by się przydało. Niektóre to nawet takie fikuśne by były...
Ale co tam. Naumiem się... Kiedyś...


Tymczasem żeby tak całkowicie dziwacznym rozmyślaniom się nie dać, relację zdam z ostatniego dnia urlopu.
Bo namiastkę urlopu okresowo rodzinie też fundowałam. potworem zupełnym nie jestem:>
Nad jeziorko pobliskie jeździliśmy, na kurki chodziliśmy ( i jagody co to same do buziaków wpadały...), i biwak w ogrodzie robiliśmy, i w basenie ogromniastym się pławiliśmy i ze znajomkami się widywaliśmy. Tragicznie nie było, nie nie. Ale żeby pożegnać się z "urlopem" milej, pojechali my nad "wielką wodę":))).
Nad zatokę uściślając. Ze znajomkami świetnie się wybawiwszy, rybki posmakowawszy (niektórzy piachem nawet zagryźli - Jaś:)), do dom nocną porą wróciwszy, w łoża legliwszy (???), z  bladym uśmiechem na zmęczonych licach. Było fajnie:)))) Fotorelacja, z zaznaczeniem, podobnych dzieciowych ujęć mam kilkanaście - ciężko takie rozbawione, uchachane towarzystwo do pionu doprowadzić i "rameczkowe" zdjęcie wykonać, oj ciężko:>
Najsampierw plażowaliśmy...




Potem spacerowaliśmy...







I podziwialiśmy...

Międzyczasem nie będę nikogo katować:) Międzyczas spędzony był gnuśnie, leniwie, ospale i powolnie... Prawdziwie urlopowo znaczy. Jak trzeba:)))
I do domu szczęśliwie wróciliśmy:)))

Kończę, jutro mejbi zamieszczę relację z prac przeprowadzonych w domku podczas wspomnianego "urlopu".

Bardziej dociekliwych i zmartwionych z powodu mła i urlopu zapewniam - zadowolona jestem, urlop pracowity, i owszem, męczący nieco, tak, tak, ale nie żałuję. ZADOWOLONA jestem NAPRAWDĘ. Nareszcie zaczyna wyglądać (POWOLI!) tak jak chciałam:))))
Więc wszystkich zaniepokojonych (potencjalnie) uspokajam i na wszelki wypadek za wszelkie przejawy troski pięknie dziękuję:))))))))

Buziaki:)

3 sierpnia 2010

Skrojone

Skrojone owoce róży właśnie pyrkoczą sobie na małym "ogniu", choć ciężko mówić o ogniu w sytuacji gdy pyrkocze na polu grzewczym kuchni elektrycznej:)

Dzisiejszy wpis będzie wybitnie kulinarny, ostrzegam tych zaglądających którzy za kuchnią nie przepadają.

Po pierwsze, konfitury się robią i robić będą przez co najmniej najbliższe dwa dni.
Przepis zapodaję:



Owoce róży wypestkować - i tu drobna rada, pestki róży są nieco... gryzące:> Ich "igiełki" są makrowielkości i wbijają się w palce. Efekt? Niemiły, szczególnie jeśli w trakcie pracy zaswędzi nos, albo ucho, albo łydka, albo szyja... wymieniać dalej nie będę, niemniej po chwili swędzi wszystko:> Moja rada: STARAJCIE SIĘ NIE MIZIAĆ w trakcie pracy z różą:))) Jeśli jednak to nastąpiło, a swędzenie jest mocno upierdliwe zdejmijcie ubranko, wejdźcie pod prysznic, a po kąpieli załóżcie CZYSTĄ odzież:))) Albo zwyczajnie UWAŻAJCIE:)))
Dla pomysłowych - rękawice niewiele pomagają, chronią dłonie, a igiełki i tak pozostają na ubraniu, a efekt już znacie:)
Jednak nie zrażajcie się, tak naprawdę niemiło jest tylko za pierwszym razem. Za rok będzie lepiej, a konfitura warta jest tej UWAGI:)


Tak więc, skoro już wypestkowałyście owoce róży, to teraz należy ją obmyć. Ja jeszcze kroję połówki na mniejsze plasterki.  Następnie przełożyć do szerokiego garnka i dodać niewielką ilość wody. Tyle, żeby nie przykryła owoców, ale jednocześnie żeby pozwoliła na jej ugotowanie. Dodajecie cukier - nie powiem ile, robię to na oko. Ja teraz zerwałam pełną łubiankę owoców (taką jak od truskawek), zasypałam na razie kilogramem cukru, no i pyrkoce sobie na maleńkim  ogniu (może cukru dosypię potem, a może juz nie, sprawdzę i zdecyduję później). Cały "pies jest pogrzebany" w czasie gotowania owoców. Dlaczego? Nie można róży gotować szybko i na pełnym gazie ponieważ owoce stwardnieją, a nie o to nam chodzi. Dlatego zagotujcie, niech pyrkocą sobie nasze konfitury przez dziesięć - piętnaście minut. Po tym czasie odstawcie je z ognia, czynność powtórzcie jeszcze następnego dnia, i kolejnego, i jeszcze jednego.
Konfitura ma być krystaliczna, "szklana" i gęsta z lekko rozgotowanymi owocami. Jeśli jest zbyt rzadka, przecedźcie ją, uzyskacie wówczas syrop I konfiturę:) Gorącą konfiturę przekładać do wyparzonych słoiczków, zakręcić i chwilkę pasteryzować. I koniec.


Mocno opisowy przepis, ale inaczej w przypadku róży się nie da. Tak to już jest, że aby osiągnąć "doskonałość" smaku należy najpierw się nagadać, narazić, narobić, i naczekać. Taka właśnie jest róża, kapryśna, wymagająca i...  powalająca aromatem, zapachem i smakiem:)))
I pomyśleć że jeszcze niedawno nie przepadałam za różą:> Szczególnie ogrodową. Ale tylko pewne zwierza zdania nie zmieniają:> Właśnie się przełamuję, choć przetwory różane uwielbiam.
Ten przepis mam od mojej Teściowej, która z kolei posiada go od swej mamy. I tak, przepis jest nie tylko aromatyczny ale i posiada rys... historyczny:)))


Po drugie - pochwalę się. Zakładając bloga nie przypuszczałam że wiele wpisów opierać się będzie na przechwalaniu się:) Ale cóż,  na telefony wydałabym krocie, po degustacjach... pusta spiżarnia..., a tak, proszę bardzo, własne ego podbudowane, i spiżarnia pełna:))) Same zalety takiego blogowego chwalenia się:)))
Chwalę się zatem tym:

Już się domyślacie? Kwartalnik "Weranda Country" opublikował mój przepis na "Chutnej dyniowo - gruszkowy". Ciekawy sos do przegryzek, można go podać do krakersów i schłodzonego piwka, można też bardziej elegancko do serów żółtych i pleśniowych i winka, doskonale smakuje też z chlebem, najlepiej tostowym:)
Przepis mam, nie wiem skąd. Mam, wykorzystałam i... został doceniony:))) Miłe niezwykle wyróżnienie:)))




  Chutney wygląda niezwykle apetycznie i słonecznie. Jest lekko kwaśny, orzeźwiający, dzięki czemu doskonale komponuje się z krakersami i serami:) Tak wygląda na zdjęciu:


To na pierwszym planie z chlebkiem to jest dżem dyniowy, obok to właśnie chutney:)
Dla zainteresowanych a nie posiadających "WC" ( fajny skrót, nieprawdaż),  przepisy wkrótce:)
I jeszcze jedno, na dwóch prezentowanych dziś zdjęciach pojawiło się coś NOWEGO. COŚ co niezmiernie mi się spodobało i musiałam TO mieć:)))
Pełniejsza, bardziej dokładna relacja wkrótce:)

I chwaleniem się kończę dzisiejszego posta.
Co wcale nie zmienia faktu iż żegnam Was miło i cieplutko:)))

Papapa

1 sierpnia 2010

Się kroi:)

smakowicie będzie wkrótce.
Na razie czeka i wygląda:)


Owoców róży narwałam, na razie to pierwsza partia. Smaczne konfiturki różane będą, aczkolwiek w obróbce cokolwiek uciążliwie. Ale kto powiedział że smaczne znaczy proste??? Ja nie:))

Poza tym się kroi jeszcze i to...

Pierwsze zdjęcie z cyklu: "wykańczanie". Reszta w krótkim wkrótce:)))
No i jeszcze i to:

Pamiętacie? Pisałam o TYM kilka postów temu nazad. Mówiłam że: "wkrótce, niedługo i takie tam blablabla...". No i tak wkrótce (choć wcale nie wkrótce:>) nastąpiło, et voila, odkrywam rąbeczka tajemnicy:)
Przedstawiam, tadadam: swoją ŁAZIENKĘ.
Dla mniej wtajemniczonych.  Tematem remontu łazienki, i panem Zdzisiem, co to działa "przysłowiowe cuda na kiju", właściwie rozpoczęłam swoje blogowanie. Można by rzec że to już roczek mija. Łazieneczkę ową skończyliśmy na tydzień przed świętami. Tak, tymi bożonarodzeniowymi :> .W międzyczasie pokazywałam maleńkie jej zajawki, a właściwie małe upiększacze które to do niej poczyniłam (zainteresowanych odsyłam do wcześniejszych postów). Dziś  wreszcie mogę się pochwalić większym jej fragmentem. Zaznaczam że wolnym kroczkiem, acz ciągle i niezmiennie realizuję swoje marzenia. Osobistego chyba też, choć nie zawsze ma przekonanie do moich pomysłów, jednak realizujemy je wespół zespół. Efekt? Zadowalający nas oboje:). Reszta zdjątek mojej cudnej, wymarzonej, ciągle upiększanej łazieneczki w "szybkim wkrótce":))) Miłego oglądania:)

 Żyrandola brak:> Poszukiwania trwają:)


Zwróćcie proszę uwagę na okiennice! Miałam chwilowy kryzys po ich zakupie.
Spanikowałam troszkę myśląc: czy aby nie przesadzam?
Dziś nie żałuję:)))))
Okiennice sprawdzają się, takie same zamontowałam w sypialni. 
Kilka lat temu zaplanowałam je sobie jeszcze w salonie, nad tym pomysłem ciągle myślę:)
Ach, tak naprawdę są to drzwiczki ażurowe do zakupienia w marketach budowlanych:)


Zbliżenie na OKIENNICE:)))

Przepraszam za jakość zdjęć. Robiłam je późnym popołudniem więc są nieco niewyraźne. Pewnie niedługo pokażę resztę łazienki, więc jest szansa na poprawę jakości prezentowanych dziś zdjęć:)))

I na koniec to co skończone. Choć też niezupełnie. Pozostaje jeszcze jeden, najważniejszy element. Niestety niewykonany albowiem w celu dokończenia "dzieła" muszę udać się do miasta i uzupełnić zapasy materiałowe. Tymczasem voila:)


Dzięki uprzejmości oraz wiedzy Anity co się wiecznie nudzi, stałam się dumną właścicielką tej ławeczki.
Na zdjęciu pozuje na tle mojego stale powstającego ogrodu, lecz tak naprawdę stoi w domu, w miejscu przeznaczonym JEJ lat temu osiem:))) Moje marzenie. Kolejne:) Zrealizowane:) No, to jeszcze tylko poducha - siedzisko i pokażę gdzie sobie stoi to moje wymarzone marzenie:))
Kolor taki sobie? Inny tam nie pasuje. Nie mam całej chałupki w kolorach bieli i szarości. Nigdy nawet tego specjalnie nie planowałam. Taka miała być łazienka i nasza sypialnia - od samego początku wiedziałam że takie kolory w tych pomieszczeniach będą dominowały. Choć moda wówczas (te osiem lat temu) była zupełnie inna. Hmmmm, gdybym wtedy miała "piniądz", dziś byłabym prawie prekursorką tak modnych obecnie aranżacji. CHYBA, bo nie chcę nikomu się narazić, aż tak bardzo nie śledziłam tematu, wiedziałam co mi się podoba, no i tak zostało:)))) Nie pędzę ślepo za modą, jestem wierna temu co sobie wymyślę. Choć bywa to szalenie uciążliwe...
Szczególnie Osobisty czasem narzeka...;)
Dobra, kończę bo coś zaczynam się tłumaczyć chyba...:>>>

Pozdrawiam niezmiennie, ciepło i miło:))