W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





6 kwietnia 2010

"Siedzę i siędzę

 myślę i myślę" czego naprawdę mi brak???
Święta minęły, zniknęła gdzieś towarzysząca im cudna pogoda. Dzieciaki dzielnie wstały o godz. 5.10 na Rezurekcję:). Dla nas niedziela wielkanocna to dzień zemsty. Zemsty za te wszystkie wczesnoporanne pobudki. Wszyscy rodzice doskonale wiedzą (i czują;), że wolny dzień, który teoretycznie można by spędzić w łóziu do przynajmniej 8.30, dzieci wolą spędzić inaczej. Więc pobudka 6.00 (o zgrozo! bywa nawet 5.30!!!), i heja trzaskanie drzwiami - niby że siku, rozmowy - niby że szeptem, i jeszcze ciągłe upewnianie się czy starzy jeszcze śpią - że niby dzieci kochane wcale nie chcą żeby już wstali:)
Za to gdy naprawdę trzeba wcześnie wstać, to zawsze, ale to zawsze ma młodzież najmłodsza z tym problem, bo przecież łózio takie wygodne i cieplutkie jest, to jak z niego wyłazić, no jak:)?. Zatem wiadomo juz czemu pierwszy dzień świat wielkanocnych to dla nas czas słodkiej zemsty;)).

Wracając jednak do tytułu, o siedzeniu i myśleniu mówiącemu. Mam tyle planów i projektów poukładanych we głowie swej, że nie wiem za co się zabrać.
Nie wiem czy to kwestia lenistwa, czy braku odpowiedniej motywacji, czy może urlopu spędzonego niezwykle pracowicie, ze szczególną korzyścią dla ogródka. Im więcej "siedzę" tym więcej projektów, i problemów z umiejscowieniem ich wykonania w czasie...
Ktoś powie, dobrze że siedzi, ba, też tak bym komus powiedziała, hehe...
No niby tak, tylko to "siedzenie" nie jest statyczne, to taka przenośnia bardziej.
No bo dzis na przykład do miasta wojewódzkiego pojechałam, z bratanicą bo jest u mnie.
I tak sobie "siedząc" obleciałyśmy kilka sklepów, przy okazji we dwóch z nich okazało się że nie przyjmują płatności kartą, kurcze! A jeden z tych sklepów tkaninkowy był, i taką piękną krateczkę błękitno-białą bawełnianą posiadali za tanie pieniądze...A mi się od tego dzisiejszego "siedzenia" nie chce jutro znów wyruszać do miasta, bo płotek drugi muszę zrobić... Męża osobistego nie poślę bo jak mu wytłumaczę te niuanse kolorystyczne, a w dodatku jedna tkanina była taka beżowa, i tak sobie nieśmiało o tildowych króliczkach myślałam, lub o tildzie baletnicy, no jak mam mężowi to wytłumaczyć, no jak???
Niby tylko "siedziałam" a w wielki piątek,  tak z rozpędu z małżonkiem i dzieciami zrobiliśmy porządek w miejscu przechowywania drewna w ogrodzie. Tego dnia od mojego "siedzenia" bolały mnie plecy (POTWORNIE), drugiego dnia nie dałam rady "siedzieć" - dosłownie!:) Bolała mnie zadnia część mojego ciała - OKROPNIE. Za to jaki porządeczek mam, i miejsca na nowe drewka do kominka! A ile śmieciuchów do wywiezienia przy okazji znalazłam!

W sumie to sama zaczynam się trochę już bać tego swojego"siedzenia". Mąż osobisty też, ostatnio nawet gdy już sobie w końcu wygodnie zasiadłam, on  zaczął  dziwnie, ciężko oddychać i krzywo popatrywać na mnie... Potem wyszeptał zduszonym, acz pełnym nadziei głosem: teraz to już chyba odpoczywasz, siedzisz tak naprawdę, prawda?
Boi się czy co??? Przecież ja TYLKO siedzę!!!:)))

Tak w ogóle to poczyniłam płotek, trejaż to się chyba nazywa, czy jakoś tak.
Nareszcie znalazły zastosowanie moje ceramiczne donice, zakupione jeszcze w zeszłym roku w IKEA. Taki wiklinowy płotecek, na nim pnąca nasturcja, przed nasturcją margerytka na pniu szczepiona - wiejsko, sielsko i anielsko będzie:) Margerytek jeszcze ani widu ani słychu, jakoś nie "dosiedziałam" żeby dziś je kupić. Nasturcja tez się nie wspina ze względów oczywistych - ze synem ją sadziliśmy dopiero w piątek wielki. Teraz czekamy aż się wespnie. Syn bardzo dociekliwie czeka, i codziennie...
Zdjęcie może jutro?


A posta dzisiejszego zakończę kulinarnie, polecam co sama upitrasiłam i skonsumowałam w gronie rodziny:), to tylko niektóre potrawy, żeby nie było że u nas święta takie skromne jedzeniowo, bo lenia miałam czy co, hehe:)
Zdjęć brak, nie mam pojęcia czemu zapomniałam obfocić! Gapa zwyczajna jestem i tyle.

Schabik, niezwykle soczysty: Schab pokroić w plastry, delikatnie roztłuc, posolić i odstawić na noc do lodówki. Wędzone bądź suszone śliwki namoczyć w przegotowanej letniej wodzie i odstawić również na noc.
Na drugi dzień schabik delikatnie obtoczyc w mące i usmażyć na patelni. Odłożyć. Pokroić cebulkę (ok. 3 - 4 średnich sztuk) w piórka lub kosteczkę. Udusić do miękkości przyprawić solidnie: solą, pieprzem i papryką. W naczyniu żaroodpornym ułożyć pierwszą warstwę usmażonego schabu, przykryć ją cebulką, następnie ponownie schab. Całość zalać namoczonymi śliwkami KONIECZNIE z wywarem po moczeniu.
Polecam gorąco! Mięso jest bardzo soczyste, a sosik śliwkowo-cebulowy rewelacyjny!

Ziemniaki po prowansalsku: Ziemniaki obieramy i w całości gotujemy w osolonej wodzie, tak żeby się ugotowały, ale jednocześnie nie rozpadały po wkłuciu widelca. Odcedzić, pokroić w plasterki, ułożyć warstwę w ładnym naczyniu żaroodpornym, posypać trochę solą, pieprzem, ziołami prowansalskimi, pokryć starkowanym żółtym serem i pochlapać estetycznie śmietaną. Na to kolejna warstwa ziemniaków i znowu przyprawy, zioła, ser i śmietana. Zapiekać w nagrzanym piekarniku w temp. 180 stopni ok. 30 min, aż będą miękkie a wierzch przyrumieniony. Ziemniaczana pycha!

Surówka wiosenna: Sałata lodowa, pociapana na kawałki, do tego winogrona, ja najbardziej w surówce lubię te ciemne; jako na twardo, można dodać jeszcze ogórka świeżego i pomidorka. W kubeczku wymieszać śmietanę i troszkę majonezu, doprawić pieprzem i cukrem. Sosu tyle żeby dobrze wymieszał się z sałatą - coby sucha nie była:) Wiośniana pychota ze zdrowiem łączona.


Ciasto migdałowe: Ciasto banalnie proste i szybkie, dla miłośników migdałów.
Przepis wynalazłam w książce pdróżniczki i dziennikarki Beaty Pawlikowskiej pt. "Nasze przysmaki".

Składniki: 75 g masła lub margaryny, 150 g cukru pudru, 2 krople esencji migdałowej, skórka otarta z 1/2 cytryny, 2 duże rozmącone jajka, 125 g mąki, 15 g. płatków migdałowych, 50 g mielonych migdałów, 2 łyżeczki cukru pudru do posypania ciasta.
Piekarnik nagrzać do 180 stopni, formę (keksówkę) natłuścić i oprószyc mąką.
Masło utrzec na puch z cukrem pudrem i esencją.
Dodac zmielone migdały, skórkę otartą z cytryny. Stopniowo dodawać jajka, każdorazowo dokładnie łącząc je z masą. Wsypać mąkę, dokładnie wymieszać i przełożyć do formy.
Powierzchnię ciasta wyrównać, posypać płatkami migdałowymi i 2 łyżeczkami cukru pudru. Wstawić do piekarnika na 45 - 50 min.

Polecam powyższe dania, są szybkie w wykonaniu i niezwykle smaczne.

Pozdrawiam smacznie:), ciepło i poświątecznie:-))

29 marca 2010

Ciekawość

Zajrzała do mnie ostatnio pewna Miła Babeczka, zostawiła miły komentarz, no to sobie zajrzałam i do niej, a co! Ciekawość ludzka rzecz. Tak mówią ludzie.
A że ciekawość ma też inne oblicze, każdy to wie, wszak większość z nas, jeszcze za dzieciństwa była informowana przez mądrych rodziców: "Pamiętaj, nadmierna ciekawość to pierwszy stopień do piekła"...:) Znacie? Pamiętacie?
Ja bardzo dobrze:))
Zajrzałam ci ja do tej Miłej Babeczki, poczytałam, pooglądałam, popodziwiałam ale i zadumałam się.
Nad czym spytacie? Ano nad naturą ludzką - "nic co ludzkie nie jest nam obce"? Otóż bywa obce, jesli o mnie chodzi.Te stopnie do piekła też mnie trochę zastanowiły...
Zaglądam na różne blogi, różnych osób, o różnych charakterach, pomysłach i sposobach wyrażania siebie (ależ to brzmi!:). I zauważyłam tendencję do oceniania przez INNYCH tego co dla INNYCH ważne, oczywiste, piękne czy miłe. Oceniania w sensie negatywnym, niestety. Nie rozumiem tej tendencji, ale może głupia jestem to i nie rozumiem.
Jednak od dłuższego juz czasu nie daje mi to spokoju, i myślę sobie jak to jest że trzeba być nieszczęśliwym myślą, mową, uczynkiem i pisaniem ( w tej sytuacji), bo tylko wtedy mamy aplauz, pocieszenie i zrozumienie bez domieszki złośliwości. Czy mam czuć się szczęśliwsza bo ktoś ma gorzej niż ja, albo odwrotnie mam być nieszczęśliwa bo ktoś ma lepiej?
Muszę czuć lęk przed negatywną oceną, bo jestem brzydka i pryszczata, nie wysławiam się pięknie, a mój dom - choć jest oazą spokoju dla mnie - mój dom, innym wyda się brzydki bo otynkowany?
Są dla mnie rzeczy dotyczące naszej ludzkiej natury obce i nie zrozumiałe. Obce mojej naturze, takie z którymi się zwyczajnie nie zgadzam.
Zaglądając na inne blogi sama oceniam,  wpraszając się komuś na tzw. "stałego podglądacza" , dokonuję oceny, ale to co mi się podoba, co dla mnie jest w tym wszystkim istotne jest moją oceną SUBIEKTYWNĄ.
Podobnie jak to co sama zamieszczam na swoim blogu: zdjęcia, opowiastki, swoje prace. Decudując sie na pisanie bloga decydowałam się i na ocenę, i na krytykę. Pewnej Zosi będzie się podoboło a drugiej Zosi juz nie. i mają te Zosie takie prawo. Normalne. Niech skomentują, skrytykują, ocenią - ale kulturalnie i na temat, nie 10 postów dalej, nie zionąc jadem i zawiścią. 
Czy jeśli komus napluję to lepiej się poczuję?
Nie zamierzam  sztucznie się podniecać i fascynować tym co sąsiadka robi, nie ważne dobrze czy źle, robi bo tak chce i już. Czy MOJE znaczy LEPSZE???

Jakiś czas temu na blogu innej Sympatycznej Babeczki rozpętała się dyskusja niemalże polityczna, bo o kwestie prawno - polityczne haczyła. No i co? I zbesztali dziewczynę, opluli, wyzwali... Dlaczego? Bo myśli inaczej? Bo miała odwagę publicznie napisać o czymś co dla niej ważne, co więcej, uważała że może to być ważne i dla innych?
Ta pierwsza Miła Babeczka nie para się ani polityką, nie deliberuje nad naszym ułomnym prawodawstwem, przynajmniej ja tego nie zauważyłam. Pisze bloga o podobnej tematyce co ja - o wszystkim i o niczym. Takie tam blablabla, terefere i fiufiu...
Ta druga babeczka pisze zwyczajnie o tym co jej w duszy gra, pokazuje co znaczy dla niej piękno, choć ma odwagę i potrzebę pisania i o tym co nie gra, co nie jest piękne a co jest i moze być ważne.
Generalnie najczęściej jest miło, przyjemnie, cieplutko i słodko.
Żadnej zawiści, polityki, babrania się w cudzych brudach. To źle? Bo tak bywają oceniane one i im podobne Miłe i Sympatyczne Babeczki.
Czemu ma  nie pozostać przyjemnie, cieplutko i słodko?
Ja lubię miłe, cieplutkie i słodkie też lubię!
Bo co, mam gorzej, to dowalam temu co ma lepiej? Bo co, myślę inaczej to ja zaraz jestem NIENORMALNA i nie wiem co MÓWIĘ??? Bo nie lubię firanek jak koleżanka to jestem bezguściem?!
A dlaczego KTOŚ, uważa że mam lepiej? Bo nie piszę jacy ci LUDZIE są podli, wredna sąsiadka ma piękniej, a polityka w naszym kraju pozostawia dużo do życzenia? Muszę narzekać, smęcić, płakać?
No, nie rozumiem zwyczajnie tego.
Zaczęłam pisać bloga z różnych względów (nasuwa mi się babskie: BO TAK!), choć jeszcze niedawno sama dyskutowałam z osobami je piszącymi. Po prostu nie rozumiałam tego zupełnie. Zaczęłam sama pisać i "wciągło" mnie normalnie, choć do pokazania zbyt dużo nie mam. Ale mam za to gadane, co nie? ;)
Nie chciałam pisać o polityce bo się na niej nie znam, nie będę wylewała tu swoich żalów (żali?), bo co mi to da - zmieni to coś?, nie będę pisała o swoich problemach i smutkach, bo zwariuję jeśli zewsząd będą mnie one otaczały. Jeśli zechcę poruszę tematy bardziej osobiste, innym razem napiszę o głupotkach i przyjemnostkach.
Mam się wstydzić że chcę słodyczy i ciepełka?
A może trzeba się dostosować do ogólnego marazmu, zawiści, złośliwości, bo tak każdy robi i tacy ludzie są?
Wiecie co?
NIE!!!
Nie będę się dostosowywać do brzydoty, nie będę przyklaskiwać złośliwościom, nie będę o TYM pisać, nie będę tu mówić że mam problemy, że sobie z czymś nie radzę. Dlaczego? Bo tak chcę i basta.
Ma być przyjemnie, cieplutko i słodko!
Niech sobie inni mówią i robią co chcą. Mają takie prawo.
Ja mam prawo do bycia infantylną na łamach swojego bloga. Nawet jeśli w życiu tak nie jest.
Nie uważam abym pokazywała nieszczerą twarz.Uważam, że nie muszę o swoich problemach pisać TU, na łamach TEGO bloga. Nie muszę i co więcej - nie chcę! 
Żeby obgadać problemy pójdę na wino do koleżanki, pogadamy, "sterapeutyzujemy" się odpowiednio:)) i wystarczy. Wrócę do domu, siądę sobie i napiszę nowy, pewnie niezbyt "mądry" post o tym jak mi w życiu dobrze jest. Bo jest dobrze, choć bywa mocno pod górkę i pod silny wiatr, znaczy normalnie, jak wszędzie:))

Zatem wszystkie Miłe i Sympatyczne Babeczki - bądźcie infantylne, cieplutkie i słodziutkie:))) Nie bójcie się górek i wiatrów:)
Pokazujcie i piszcie co Wam w duszy gra, ja z CIEKAWOŚCIĄ (wszak ciekawość ludzka rzecz :), podejrzę co u was słychać i widać, nawet jeśli to nie jest "filozoficzne", po łapach mi nie dacie- bo niby jak? Przyjedziecie?:) A zapraszam! :).
Możecie co najwyżej napisać maila - "odczep się wariatko":))), a może i nie napiszecie, bo wariatów trzeba ignorować - tak też uczyli rodzice, nie?
 
Pozdrawiam niezwykle ciepło, miło i słodziutko, oczywiście:)))

P.S. Jednak daję sobie i Wam Drogie Sympatyczne Babeczki PRAWO do pomarudzenia:)
Wiecie czemu??? Bo to NASZE! BABSKIE i POLSKIE!:))) Wspierajmy tradycję:)

P.S. II - Swoją drogą,wiecie przecież że gdyby nie ludzka ciekawość nie było by ognia, prądu i wielu innych przydatnych rzeczy?
Hmmm, co więcej nie byłoby netu! Ależ byłoby nudno! :))


No to znowu - już ostatecznie - pozdrawiam słodziutko:))

26 marca 2010

Wreszcie

wykonałam plan pięcioletni:))

Miałam taki zamysł żeby zrobić sobie w ogrodzie płotki wiklinowe. Pomysł ten narodził się ponad pięć lat temu, dokładnie w maju, w rok naszej przeprowadzki do wybudowanego wreszcie domu, a która miała miejsce, uwaga: 11.11.2004 roku. Wieki temu:)))

No i wreszcie pomysł został zrealizowany, dokonało się!

Przedstawiam wszem i wobec małą architekturę ogrodową wykonaną przez mła, z czynnym udziałem dzieci osobistych (przy okazji: czym zmyć smołę z odzienia i rąk malutkich?:)


Architektura ogrodowa jest naprawdę mała, jakieś półtora metra długoszcza (lubię Chmielewską:) oraz tak na oko z 60 - 70 cm wysokoszcza:)) .
To moja pierwsza próba plecenia wikliny, marzę o koszach, ale to kiedyś. Na razie płotek sobie stoi.
Problemem przy pracy okazała się długość i grubość zdobytej wierzbiny - zapewniam nie cięłam drzew, wykorzystałam gałazki drzew poprzycinanych jesienią, i jak się dziś okazało że zachowały giętkość, to plotłam:).
Wspomniana grubość i długość powodowały że nie mogłam dobrze zakończyć płotka, nie powinno być na końcach  sterczących badyli, za to winny być one subtelnie zaplecione wokół słupka.
Cóz, jak powiedziałam pierwszy to mój raz, gałęzie sobie leżały, co miały się zmarnować, wzięłam co było i plotłam.
Na razie wystarczy, ciekawam jedynie czy aby owe gałązki, a właściwie "słupki" pomiędzy którymi plotłam, przypadkiem się nie zazielenią... No bo skoro wszystko jakby "żywe" było jeszcze,  taka możliwość występuje, wierzba do żywotnych wszak należy...
Czyżby miała powstać Żywa mała architektura ogrodowa???
Zobaczymy:)

25 marca 2010

To rozumiem:)

Taki urlop, a właściwie taką pogodę podczas urlopu.

Czemu się zachwycam? Bo zazwyczaj jak już mam urlop pada deszcz i jest zimno. Nieważne czy to wiosna, zima czy środek lata. Tak mam ja i mąż osobisty. Wszyscy znajomi już znają naszą przypadłość urlopową. Zazwyczaj jesli ten urlop mamy spędzić z kimś, najpierw jest pomysł, a potem wielodniowe zastanawianie się czy aby na pewno mozna z nami jechać, bo FATUM nasze jest upierdliwe, i daje w kość nie tylko nam.

Do historii juz przeszedł spływ kajakowy rzeką Krutynią, który organizowałam jakieś 10 lat temu.
Na sześć dni płynięcia, pięć to był deszcz... non stop, dzień w dzień i noc w noc...
Zaczęło się pierwszego dnia. Podczas dojazdu do miejsca rozpoczęcia wyprawy, pogoda była jak marzenie - UPAŁ! Jak tylko wszyscy zdołaliśmy zapakować się do kajaków, wypłynęliśmy na jezioro Białe się zaczęło. Najpierw zerwał się nagły, porywisty wiatr który omal nie wywrócił kajaków. Potem to już siekł nas deszcz. Humory wtedy jeszcze nam  dopisywały. Ale po trzech dniach niektórzy mieli już dość.
Z zakupionego na wyjazd makaronu zrobiły się kluski, ubrania waniały zgniłą wilgocią, kajak mój i małżonka przeciekał (oczywiście, jakby wody było mało:), odcedzaliśmy go co jakieś 3, w porywach do 5 km.
Piątego dnia obudziło nas słońce, tę noc spędzaliśmy w wynajętych domkach we wsi Krutyń. Po prostu wszyscy chcieli sie wyspać w suchym, ciepłym łóżku, i trochę podsuszyć wreszcie...
W radosnych nastrojach zjedliśmy śniadanie, żeby było romansowo nad rzeką na pomoście w towarzystwie namolnych łabędzi:). W euforycznych wręcz nastrojach zapakowaliśmy się do kajaków i wypłynęliśmy szalenie szczęsliwi z nadzieją na wygrzanie i wysuszenie zmacerowanych deszczem skór:).
Słońce, ciepła woda, miła atmosfera - cud, miód i malyna:) Po czterech godzinach płynięcia, niebo zachmurzyło sie nagle. Desperacko jednak pielęgnowalismy w sobie nadzieję że szykująca się na naszych oczach nawałnica,  minie nas bokiem. A gdzie tam, huknęło, grzmotnęło i lunęło - bo jakże by inaczej! FATUM! Dopadło nas na maleńkim jeziorze Duś, w potokach deszczu zwiedzalismy starą cerkiew Filiponów. Deszcz jakoś nie mijał...Chyba 2 godziny tam spędziliśmy, rozżaleni wymienialiśmy pełne wyrzutu i zawiedzione spojrzenia. Ech, ten pech.W nocy już nie padało...
Ostatni dzień był słoneczny, prawie szczęśliwi suszyliśmy namioty, plażowaliśmy na jeziorem Bełdany. Tuż przed pakowaniem dobytku i wyschniętych namiotów znowu zaczęło padać...
Takich historyjek mogłabym jeszcze dużo opowiadać...
Więc sami rozumiecie że ostatnie ciepłe i pełne słońca dni nastrajają mnie optymistycznie. Mam urlop a nie grzmi,nie pada...Być może fatum pogodowe poszło w diabły do kogoś innego???!!! Nic więcej nie powiem żeby nie zapeszyć:)))
Z drugiej strony, mam jeszcze tydzień urlopu:) Nie żebym prosiła o deszcz, ale...
Na wszelki wypadek przepraszam jeśli kogoś dopadnie FATUM, wiecie, wszystko w końcu mija, pech chyba też:))))

Poniżej kilka zdjęć z dzisiejszego słonecznego i ciepłego dnia - a mojego kolejnego dnia urlopu, w słońcu, tralala!!!:))))

Leśna droga na niej leśne ludki:)
Coś mi zieleń przyszarzała w aparacie...
Poniżej wspominany wczoraj barwinek, a właściwie leśne pole nim porośnięte:

Dzieciaki, po zdobyciu jednego ze szczytów. Nie myślcie sobie że mieszkamy na równinie:) Mam nadzieję że zdjęcia które oglądacie oddają rzeczywistość. Wokół naszej wsi rozpościerają sie malownicze górki i pagórki. Niektóre w formie pól rolnych, inne porośnięte lasami. Jest piknie, że tak sobie rzeknę po góralsku:)
Widok na naszą wieś, kościół i plebanię
Poniżej Jaś i jego "kolekcja" - czyli kamienie które zbierał całą drogę, podczas dzisiejszej "wyprawy"!
To zbieractwo to moja wina, jeśli widzę kamień polny zabieram do domu. Potrafię zatrzymać samochód i zbierać z pobocza, zbierałam do wózka Jankowego, zbieram do plecaka, noszę w ramionach:). Kilka przywiozłam w ubiegłym roku znad morza  i Kujaw. Takie fiksum dyrdum mam, ale coś z tych kamieni będzie, jak nie w tym roku, to w przyszłym więc zbieram. Jaś też.

24 marca 2010

Urlopowo???

Hmmm, minął kolejny dzień urlopu, a ja zmęczona jestem jakbym w kamieniołomach pracowała:)))

W niedzielę (wiem że nie powinnam, wstyd mi), przez dwie godzinki wygrabiałam liście przed domem, to akurat był fajny relaks:) Wykorzystałam chwilę gdy słońce wyszło zza chmur, zrobiło się tak pięknie, ciepło i wiosennie, więc całą rodziną wylegliśmy przed dom i... no nie mogłam patrzeć na ten obraz nędzy i rozpaczy, chwyciliśmy z grabie, taczki i migiem liście i inne śmieciuchy pozimowe wysprzątane zostały w ogródku "przednim" - co rodzina to rodzina:)). Ledwie skończyliśmy zaczęło padać, i tak padało już przez kilka godzin:(

Poniedziałek - pierwszy dzień urlopu - kiermasz wielkanocny w pobliskiej wsi gminnej, nie udało się go zorganizować wcześniej, więc w urlopie pracowałam:). Żeby słodko nie było, z dzieciami swymi osobistymi, oj...

Wtorek - drugi dzień urlopu - zaległa wizyta u koleżanki. Umawiamy się na spotkanie od lata, i ciągle któreś dziecko chore ( i jej dwójka i moja dwójka, to się rozkłada w czasie, niestety:). Wreszcie się udało, dzieci się wybawiły, wyśmiały i naudzielały towarzysko. Ja oczywiście wygadana na jakiś czas:), Dobry dzieciowo - babski dzień:)
Potem, tego samego dnia, w planach  był obiad imieninowy u moich rodziców. W piątek było Józefa, mój tato właśnie takie imię nosi, więc pojechali my z roślinką ogrodową i baranem na Wielkanoc.
Przyjeżdżamy, a tu niespodzianka:  Goście w domu rodziców, nic dziwnego, wszak uroczyście miało być to i goście są. Ale jacy!!! Przyjechała siostra z dziatkami swymi! Michałem, moim chrześniakiem , młodszą prawie pięcioletnią Julcią i bliźniakami: Martą i Tomkiem, których nie poznałam jeszcze osobiście. Dlaczego? A bo na Wyspach Zielonych urodzone najmłodsze dzieciaczki, i nie było jak i kiedy jechać i zapoznać. Więc to spotkanie naszym pierwszym było (nie bedę przeciez liczyć czasu gdy byłam z dziećmi u siostry w Anglii, małe w brzuchu juz wtedy sobie siedziały:).
Niespodzianka  była wielka, mama nie chciała zapeszać ich przyjazdu, bo wiadomo, małe dzieci, choroby itd, itp.,  trzymała tajemnicę do końca. Wyszła wspaniała niespodzianka.
Nasze dzieci pięknie razem te dwa dni spędziły, dziewczynki żegnały się wczorajszego wieczoru szlochając donośnie, i dziś przy pożegnaniu łezki także poleciały.
Jeszcze tylko słówko o maluchach - przerozkoszne, każde inne. Tomcio radosny, żywy, wszędzie go pełno, Martusia obserwatorka, rozważna i romantyczna:) Oboje mają już rok i cztery miesiące są cudne i mądre.
Kilka zdjątek:

Bliźniaki: Martusia i Tomaszek:))

Miki i Jul

No i gdzie spędziłam trzeci dzień urlopu??? Oczywiście z dziećmi, u dzieci:))) I fajnie było, pogoda piękna, słoneczko przyświecało, sama radość:). Kilka migawek ze spaceru po olsztyńskiej starówce:

Z moją mamą i gołębiami:)




Julia


 Michał

 Janek

Tosia

 Wszystkie najstarsze dzieciaki

Niestety, jutro siostra wyjeżdża, znowu długo się nie zobaczymy:(  

Zrozumiałe jest zatem chyba zmęczenie o którym mówiłam na początku postu. Bo to się dzieje ciągle wokół: niespodziewane niespodzianki:), wiosna, wizytacje, sprzątanie i człowiek choć nie chce, jest lekko wypompowany:)
Niby te dni bez pracy zawodowej, jednak wcale nie wiem czy nie bardziej męczące, chociaż niezmiernie miłe:) Zresztą, ja od kilku tygodni czuję się notorycznie zmęczona, czas już najwyższy skończyć z tym i wyjść z doła zimowego:)
Żeby tak na smutno zupełnie nie kończyć, dziś po raz pierwszy wypiłam popołudniową kawę na podwórku przed własnym domem, spacerując po naszym wiejskim "osiedlu" z sąsiadką zza płota:)))
Żeby nikt nie sądził że się leniłam - dzisiejszego popołudnia, po rozstaniu z siostrą i jej rodziną zabrałam się za sprzątanie przed płotem, a że sąsiadka zajechała akurat na koniec sprzątania, pora była jeszcze akuratna, to się kawką uraczyłyśmy, a co!. Kawa wypita w miłym towarzystwie i w pięknych okolicznościach smakowała nadzwyczaj wybornie.
O matko, jak ja tęsknię za takimi wieczorami, kiedy słoneczko zachodzi, dzień się leniwie kończy, a ja z herbatką w wielkim kubasie siedzę sobie na tarasie:))). Już za chwilę tak będzie, za chwilkę koc piknikowy dzieciom na trawie rozłożę. Zaczną się wieczorne ogniska, siedzenie przed domem, pogaduchy przez płot..Już niedługo! Jak mi tego już brakowało! 

Jutro dzień czwarty urlopu - jeśli pogoda pozwoli spędzę z dziećmi dzień ogrodowo - spacerowo. Pewnie trzeba będzie odwiedzić pobliską stadninę, może gałązek jakiś narwiemy do świątecznego dzbana. Mamy w lesie takie miejsce gdzie barwinek rośnie,  skubniemy kilka listeczków do koszyka wielkanocnego. I tak minie kolejny dzień pod znakiem rodzinnego wypoczynku:) Potem pewnie jakiś mały porządeczek w "tylnym" ogrodzie. Ruszyło wiosennie w domu i zagrodzie, aż się chce żyć:)
Kolejne dni, to znowu porządki. Wielkie w dodatku, bo mam takie marzenie by rozpocząć remont wykończeniowy kolejnego pokoju na piętrze. Trzeba tam sufit i podłogi położyć, reszta przy tych pracach, to zwyczajny pikuś:)). Póki co, pokój to obraz nędzy i rozpaczy - zagracony niemiłosiernie, trzeba to wszystko przekopać i... skończyć z naturą chomika. Zaczyna mi to ciążyć i doskwierać. Dom niby ogromny, ale jak się przyjrzeć to milimetra wolnego nie ma. No za wyjątkiem sypialni mej własnej i łazienki, mam nadzieję że i tu nie ulegnie zmianie:)))

Teraz znikam, idę ledz w łożu wygodnym, zregenerować nadwątlone siły, poczytać i spać.
Dobranoc, pchły na noc, a karaluchy wynocha:)))

22 marca 2010

Kibiny mazurskie

Ktoś zna? Ktoś już kosztował?
Jeśli nie, polecam:) Przepis dostałam od koleżanki, ja posmakowałam kibinów po raz pierwszy ubiegłego lata, zdjęcie jest kiepskie bo robiłam je późnym wieczorem (Prymulka od męża osobistego:)


.
Ciasto: 500 g mąki, 150 g masła, 1 całe jajko, 1 żółtko, 3/4 kubka kwaśnej śmietany, 1/2 łyżeczki soli
Farsz: 500 g białej surowej kiełbasy, białko (niekoniecznie), pieprz do smaku.

Wykonanie: Ciasto zagnieść jak na kruche, można schłodzić 30 min., rozwałkować, wycinać szklanką kółka, nakładać po trochę farszu i zlepić - jak pierogi. Układać na blasze zlepioną częścią do góry, można posmarować białkiem. Piec w nagrzanym piekarniku w 180 stopniach, na złoty kolor.
Moja modyfikacja: zamiast farszu kiełbasianego następnym razem zastosuję farsz ze zwykłego. surowego mięsa mielonego, z przesmażoną cebulką oraz przyprawą Delikat Knorra. Myślę że kibiny będą równie
smaczne.

Zmieniając temat, ostatnie dni na świetlicy spędzałam na wykonywaniu ozdób świątecznych na kiermasz wielkanocny. Dzieciaki bardzo się zaangażowały i powstały takie oto cuda:


To tylko część dziełek masosolnych, były jeszcze baranki, ale oczywiście zapomniałam je obfocić, przed przedsprzedażą:)

Oczywiście wianki, wiankomania mnie ogarnęła, dzieci to "łyknęły":) Na zdjęciach tylko kilka, reszta u nowych właścicieli.






Trochę decoupagu -  technika podstawowa:




No i anioł, który wg niektórych w święta wielkanocne popytu nie będzie miał:), hehe, ten anioł juz zmienił miejsce zamieszkania, co więcej, mamy zamówienia na dwa kolejne:))) Cóż, anioły sa zawsze pożądane, bez względu na porę roku, czy rodzaj świąt:)



Dziś Wielka Sprzedaż - zobaczymy czy dzieciaki zarobią na to co sobie wymarzyły.
No, pochwaliłam dzieciaki trochę znowu:)) Wybaczcie:)

Z ostatniej chwili: wszystkie wianki i baranki z królickami mają nowych właścicieli, mamy zamówienia na kolejne:0.
Tylko nie wiem kiedy ja to zrobię?! Wysłano mnie na urlop, dzieci w domu, hmmm, znowu pozostają nocki:) Poradzimy, nie dośpimy, zamówienia dokończymy - czyt. zrealizujemy, ale rym mi tak ładnie wyszedł:))

19 marca 2010

Gość:)

Wiłam wianki...i nie wrzucałam ich do wody, nie, nie:)

Bazę, czyli koła z gałązek różnych: wierzbina, brzoza, dereń  i coś nierozpoznawalnego jeszcze przeze mnie, skręciłam, uformowałam et voila, takie sobie kółecki trzy powstały. I leżały...
Leżały, bo chciałam wianków, a Wena mi wzięła i poszła do czorta, przecież nie będę za nią latać i szukać,chciała to polazła, wolna droga... A wianki leżały, bo co miały zrobić.
Duże są, te kółki,  bo nad kominkiem jeden wian (w tej sytuacji:), miał zawisnąć radosnie, a że nie wiedziałam który będzie pasował to ochronnie, 2 kółki są naprawdę duuuuże, a jedno takie więcej średniawe, powiedziałabym:).

A oto co mi się przydarzyło wczora z wieczora (bardziej niecierpliwych zapraszam na koniec tej pisaniny, będą kolorowe zdjęcia:).

Wczorajszą porą wieczorową zastukał ktoś do mych drzwi. Zaniepokoiłam się lekko, albowiem sama wieczory ostatnio w domu spędzam gdyż mąż na robotach do późnych godzin przebywa. Niewyraźnie mi było, ale dobrze mnie wychowano, więc podchodzę do drzwi i pytam nieśmiało: Kto tam???
Odpowiedziała mi niepokojąca cisza. Pytam raz jeszcze głosem donośniejszym. I nic. No to pomału jęłam odryglowywac te wszystkie zamki i zameczki coby podejrzeć kto to stuka po nocy - jednak ciekawość kobieca nie zna granic odwagi... I ujrzałam.
Malutką, skuloną, patrzacą na mnie przepraszającym wzrokiem, tą co mnie opuściła, tak nagle, bez ostrzeżenia i pożegnania nawet,WENĘ!
Kucała w kątku i patrzyła, ja stałam i też patrzyłam i tak byśmy sobie jeszcze długo kuco-stały i patrzyły, gdyby nie moje westchnienie ulgi, jakie wydobyło się ze mnie, naprawdę (przyrzekam!!!) zupełnie mimowolnie.
No i Wena jak kucała, to podskoczyła, przytuliła się, a ja nie miałam siły gniewać się dłużej. Usłyszałam jeszcze jej szept: Tęskniłam. I w objęciach weszłyśmy do domu:)))

Tak więc wespół zespół, zasiadłyśmy w milczeniu do pracy i powstały takie właśnie "wiana", późną nocną porą:)



Lubię jak Wena wraca, lubię z nią pracować, lubię jej ciszę i lubię jej chichot gdy coś jej się spodoba (albo zrobi mi kawał:)).
Cieszę się że wróciła i jednak nie opuściła mnie tak na zawsze, wraz z nią wróciły kolory:))
Witaj Weno - i już nie łaź po świecie, u mnie będzie ci dobrze:))