Naprawdę, fajnie mi jest.
Dziś mogłam po raz pierwszy wykorzystać WSPANIAŁY prezent jaki otrzymałam na wyjezdnym od Ivonny i jej męża. No i fajnie mi jest, bo prezent mało że rewelacyjny to jeszcze przydatny bardzo, no i prezent marzeń!
Mowa o kamieniu.
Nie takim zwykłym, z pola, bo takie to sama sobie zwożę, bo mam PLAN, którego realizacja ciągnie się już dłuuuugo, ale się wreszcie zrealizuje... kiedyś.
Dziś mówię o kamieniu do pieczenia, dzięki Iwonce mam więc się cieszę, bo mam tak fajnie:)))
A pierwsze co upiekłam na owym kamieniu to focaccia, pachnie pysznie, degustacja po ostygnięciu, choć ciężko już teraz wytrzymać. Nie mniej wyrosła doskonale:))))
Tu chwilkę po upieczeniu, z widocznym kamieniem:
Składniki raczej bogate, bo focaccia to z zasady prosty "chlebek" włoskich rolników. Moja jest znowu w wersji wypasionej: pomidorki koktajlowe, i suszone (których mam w słoikach przerobionych 20 kilo), mocarella, bazylia, boczuś i cebulka :))) Jaka była reakcja dzieci na propozycję upieczenia focaccii?? Dla mnie nieco zaskakująca, choć poniekąd powinna być oczywista, ponieważ dzieciaki spytały uradowane: "gdzieś znowu jedziemy???" Fakt, przecież ostatnią okazją do upieczenia tego włoskiego chlebka były nasze wyjazdy:)))
Szkoda, że nie możecie poczuć jej zapachu, ja wkrótce zasiadam do degustacji :))) Myślę że nie damy rady pożreć jej dzisiaj całej, i jutro zabierzemy sobie po kawałku do szkół i pracy, mniam :)
Za tydzień pewnikiem pizza i może jakieś bułeczki, ale mi fajnie :)))
A w najbliższym czasie muszę koniecznie zamówić u naszego stolarza łopatę do pizzy, ekwilibrystyka z przenoszeniem ciasta na kamień... cóż... urozmaicona ;)))
Żegnam się miło i jesiennie, bo podczas niedawnego spaceru "służbowego" udało mi się uchwycić Panią Jesień w całej jej krasie. Jakie to wspaniałe że jest tak ciepło i słonecznie.
Papapa:)
9 października 2011
3 października 2011
Radość
wielką odczuwam!
I z tej radości naiwny dziś trochę post.
Jestem po tygodniu rehabilitacji "nożnej", i jest znacząca poprawa. Mogę chodzić, co więcej, sama myśl o chodzeniu, przemieszczaniu się, poruszaniu wszelakim przestaje być dla mnie bolesna, więc chodzę :)))
Coś tam jeszcze uwiera, czasem jeszcze sapnę, jęknę, ale nie ma porównania do tego czasu sprzed rehabilitacji:)
W sobotę, po raz pierwszy w tym sezonie, i pewnikiem ostatni POSZŁAM na grzyby.
I mam, nazbierałam koszyk, i mama nazbierała też, i dzieci zbierały, a ja CHODZIŁAM szczęśliwa.
I myśl mi taka przyszła, przy okazji tego chodzenia.
Mianowicie, że człowiek bardzo dziwny jest, bo nie docenia tego co ma.
Zawsze mu mało, ciągle narzeka, smuci się, nie zwraca uwagi choćby na piękno świata zawarte w prozie dnia codziennego.
Popatrzcie sami, taka podstawowa czynność, jak chodzenie, wydaje się taka prosta, a jednak ile trzeba uporu, prób, upadków żeby dziecko nauczyło się chodzić, i próbuje mimo bolesnych upadków. Ile trzeba cierpliwości, zrozumienia, pokory żeby w tych próbach wspierać takiego malucha. Niech chodzi, poznaje świat, czuje wiatr we włoskach, niech odkrywa nowe, nieznane. Tak ma być. A co się dzieje gdy takie chodzenie zaczyna sprawiać ból...
Ile jest takich rzeczy, czynności w naszym życiu o których nie myślimy, nie zastanawiamy się nad nimi bo są przecież takie normalne, oczywiste. I nagle trach... coś się zepsuło, boli.
Przez cały okres mojej bolesnej niesprawności dostrzegałam zachody słońca, mgły snujące się wczesnym rankiem wokół domu, niebo gwieździste, kwiat który wreszcie raczył zakwitnąć, tak już mam. Uczestniczyłam w życiu dzieci, nawet grałam z nimi w piłkę, i pracowałam intensywnie.
Ale wszystkie te radości były jakby wyblakłe, mniej wyraziste, bo cierpiałam.
Zaszła zmiana, niewielka ale wyraźnie odczuwalna. I nagle świat odzyskał barwy, mgły snują się bardziej romantycznie, dzieci śmieją się radośniej, słońce jakby zachodziło specjalnie dla mnie.
Mniej cierpię i świat jest piękniejszy, więcej chcę, więcej mogę.
Codziennie rano dojeżdżam na rehabilitację drogą obsadzoną lipami, słońce prześwieca przez kolorowe spadające liście... jadę po kolorowym kobiercu skąpanym w promieniach porannego słońca, w dodali snują się mgły. Jest pięknie.
Bo mniej boli.
A przecież ta droga jest zawsze taka piękna, mgły zawsze snują się o tej porze, dzieci zawsze śmieją się i z pasją przeżywają każdy kolejny dzień.
Tylko nie widzi się tego, bo to oczywiste, normalne.
I myśl taka dopada, co z tymi których boli zawsze...
Znam takich co mimo ogromnego cierpienia dostrzegają codzienne piękno świata, cieszą się błahostką, drobiazgiem, są szczęśliwi.
A ja?
Bywało, czasem chlipnęłam gdzieś w kącie, wiadomo, bolało, ale ja miałam świadomość że kiedyś będzie lepiej. Bo sama nadzieja poprawy, nawet odsuniętej w czasie pomaga, jednak też nie na tyle żeby nie porozczulać się trochę nad sobą od czasu do czasu.
Co z tymi którzy cierpią i cierpieć będą, i nie mają perspektyw na poprawę ...
Ja wiem, że nawet gdy jest źle, słońce zachodzi równie pięknie, konfitury smakują równie wybornie, a dzieci psocą równie "rozkosznie", świat jest piękny, życie jest piękne, ze wszystkimi swymi blaskami ale także cieniami :)
I zawsze będzie ktoś kto cierpi bardziej niż ja.
W sobotę z tej radości narobiłam konfitury śliwkowej z czekoladą, ogórków i pomidorów suszonych. Grzyby się suszą, a my jesteśmy zdrowi, mamy siebie i jest cudnie, a mgły poranne się snują...
I ciągle mniej boli.
Pozdrawiam, radości życząc.
I z tej radości naiwny dziś trochę post.
Jestem po tygodniu rehabilitacji "nożnej", i jest znacząca poprawa. Mogę chodzić, co więcej, sama myśl o chodzeniu, przemieszczaniu się, poruszaniu wszelakim przestaje być dla mnie bolesna, więc chodzę :)))
Coś tam jeszcze uwiera, czasem jeszcze sapnę, jęknę, ale nie ma porównania do tego czasu sprzed rehabilitacji:)
W sobotę, po raz pierwszy w tym sezonie, i pewnikiem ostatni POSZŁAM na grzyby.
I mam, nazbierałam koszyk, i mama nazbierała też, i dzieci zbierały, a ja CHODZIŁAM szczęśliwa.
I myśl mi taka przyszła, przy okazji tego chodzenia.
Mianowicie, że człowiek bardzo dziwny jest, bo nie docenia tego co ma.
Zawsze mu mało, ciągle narzeka, smuci się, nie zwraca uwagi choćby na piękno świata zawarte w prozie dnia codziennego.
Popatrzcie sami, taka podstawowa czynność, jak chodzenie, wydaje się taka prosta, a jednak ile trzeba uporu, prób, upadków żeby dziecko nauczyło się chodzić, i próbuje mimo bolesnych upadków. Ile trzeba cierpliwości, zrozumienia, pokory żeby w tych próbach wspierać takiego malucha. Niech chodzi, poznaje świat, czuje wiatr we włoskach, niech odkrywa nowe, nieznane. Tak ma być. A co się dzieje gdy takie chodzenie zaczyna sprawiać ból...
Ile jest takich rzeczy, czynności w naszym życiu o których nie myślimy, nie zastanawiamy się nad nimi bo są przecież takie normalne, oczywiste. I nagle trach... coś się zepsuło, boli.
Przez cały okres mojej bolesnej niesprawności dostrzegałam zachody słońca, mgły snujące się wczesnym rankiem wokół domu, niebo gwieździste, kwiat który wreszcie raczył zakwitnąć, tak już mam. Uczestniczyłam w życiu dzieci, nawet grałam z nimi w piłkę, i pracowałam intensywnie.
Ale wszystkie te radości były jakby wyblakłe, mniej wyraziste, bo cierpiałam.
Zaszła zmiana, niewielka ale wyraźnie odczuwalna. I nagle świat odzyskał barwy, mgły snują się bardziej romantycznie, dzieci śmieją się radośniej, słońce jakby zachodziło specjalnie dla mnie.
Mniej cierpię i świat jest piękniejszy, więcej chcę, więcej mogę.
Codziennie rano dojeżdżam na rehabilitację drogą obsadzoną lipami, słońce prześwieca przez kolorowe spadające liście... jadę po kolorowym kobiercu skąpanym w promieniach porannego słońca, w dodali snują się mgły. Jest pięknie.
Bo mniej boli.
A przecież ta droga jest zawsze taka piękna, mgły zawsze snują się o tej porze, dzieci zawsze śmieją się i z pasją przeżywają każdy kolejny dzień.
Tylko nie widzi się tego, bo to oczywiste, normalne.
I myśl taka dopada, co z tymi których boli zawsze...
Znam takich co mimo ogromnego cierpienia dostrzegają codzienne piękno świata, cieszą się błahostką, drobiazgiem, są szczęśliwi.
A ja?
Bywało, czasem chlipnęłam gdzieś w kącie, wiadomo, bolało, ale ja miałam świadomość że kiedyś będzie lepiej. Bo sama nadzieja poprawy, nawet odsuniętej w czasie pomaga, jednak też nie na tyle żeby nie porozczulać się trochę nad sobą od czasu do czasu.
Co z tymi którzy cierpią i cierpieć będą, i nie mają perspektyw na poprawę ...
Ja wiem, że nawet gdy jest źle, słońce zachodzi równie pięknie, konfitury smakują równie wybornie, a dzieci psocą równie "rozkosznie", świat jest piękny, życie jest piękne, ze wszystkimi swymi blaskami ale także cieniami :)
I zawsze będzie ktoś kto cierpi bardziej niż ja.
W sobotę z tej radości narobiłam konfitury śliwkowej z czekoladą, ogórków i pomidorów suszonych. Grzyby się suszą, a my jesteśmy zdrowi, mamy siebie i jest cudnie, a mgły poranne się snują...
I ciągle mniej boli.
Pozdrawiam, radości życząc.
29 września 2011
Prośba
Koleżanka wybiera się na wesele. W związku z ta imprezą poprosiła mnie o wykonanie dekoracji do wpiecia we włosy.
Wymyśliła sobie spinkę z czarnym kwiatkiem filcowym, jednak po obgadaniu tematu stanęło na wykwintnej opasce z kwiatem z organzy, i wyszło takie coś:
nie umiem zrobić zdjęcia które lepiej oddałoby jej urodę, niemniej ozdoba jest naprawdę elegancka:)
Dodatkowo miałam wykonać broszkę dla siostry owej koleżanki. Tym razem w delikatnych kremach, zrobiłam dwie, podobne, a jednak inne. Wybór należy do zainteresowanej :)
Powstały też kolejne kwiatkowe broszki. Miały być wykonane w drodze do Oświęcimia, jednak się nie wykonały... Skończyłam je popołudniową porą w pracy. Jakie to szczęście że moja praca oparta jest na moich rękodziałaniach, dzieciaki szybciorem temat podchwyciły i teraz same szyją swoje brochy-kwiaciochy:))) Te tutaj to moje:
Nic nie poradzę że uwielbiam tkaniny w sielskie łączki, ale myślę że takie kwiaciorki kwaiciorkowe mają swój niezbywalny urok.
I już, tyle na dzisiaj, do "zobaczenia" wkrótce, może znowu coś wymodzę :))))
Pozdrawiam ciepło:)
Wymyśliła sobie spinkę z czarnym kwiatkiem filcowym, jednak po obgadaniu tematu stanęło na wykwintnej opasce z kwiatem z organzy, i wyszło takie coś:
nie umiem zrobić zdjęcia które lepiej oddałoby jej urodę, niemniej ozdoba jest naprawdę elegancka:)
Dodatkowo miałam wykonać broszkę dla siostry owej koleżanki. Tym razem w delikatnych kremach, zrobiłam dwie, podobne, a jednak inne. Wybór należy do zainteresowanej :)
Powstały też kolejne kwiatkowe broszki. Miały być wykonane w drodze do Oświęcimia, jednak się nie wykonały... Skończyłam je popołudniową porą w pracy. Jakie to szczęście że moja praca oparta jest na moich rękodziałaniach, dzieciaki szybciorem temat podchwyciły i teraz same szyją swoje brochy-kwiaciochy:))) Te tutaj to moje:
Nic nie poradzę że uwielbiam tkaniny w sielskie łączki, ale myślę że takie kwiaciorki kwaiciorkowe mają swój niezbywalny urok.
I już, tyle na dzisiaj, do "zobaczenia" wkrótce, może znowu coś wymodzę :))))
Pozdrawiam ciepło:)
26 września 2011
Bywam
w miejscach różnych, nosi mnie po kraju, choć nie powiedziałabym o sobie PODRÓŻNICZKA, bo nie nosi mnie wszędzie, bo też i nie każde miejsce mnie przyciąga.
Jednak podróże lubię, miewam takie okresy gdy nie wyjeżdżam, przez dłuższy czas nawet. Wtedy odzywa się mój uśpiony chwilowo syndrom "chodzonego", i nie ma mocnych wybyć muszę.
Ostatni weekend wybyta byłam, ale już wróciłam:))
Z nowymi pomysłami (wymyślałam całe siedem godzin nocnej podróży powrotnej), z nowymi znajomościami, i nowymi umiejętnościami, i jest mi dobrze, choć czuję się okropnie zmęczona :)))
Jakiś czas temu pewna bliżej mi nieznana koleżanka wspomniała mi przy okazji rozmowy telefonicznej o warsztatach na które się zapisała. Piała z zachwytem i nadzieją w słuchawkę, nad niezliczoną ilością warsztatów jakie będą proponowane, a mnie aż zatchnęło: kurczaki, dlaczego u nas coś podobnego nie jest organizowane! Coś tam napomknęłam o swoim żalu dotyczącym niemożności spełnienia własnych potrzeb rękodzielniczych. I co usłyszałam?! Najzwyczajniejsze, proste i miło brzmiące w mym uchu: Przyjeżdżaj!
Po kilkunastodniowych przygotowaniach, szeregu wykonanych telefonów, stu ustaleniach logistycznych dot. w głównej mierze: dojazdu, opieki nad dziećmi i psem, pojechałam, wraz z towarzyszącym Osobistym.
I poznałam "naocznie" i osobiście Ivonnę, jej uroczą rodzinę, psa i ogród. Tak świetnie spędzonego czasu nie miałam od dawna!
Działo się TO całe TRZY DNI, po wariacku, aczkolwiek niesamowicie fajnie!
A działo się mnóstwo zarówno towarzysko, jak i warsztatowo. Aż żal że nie można było uczestniczyć w większej ilości przygotowanych szkoleń! Popatrzcie sami czego byłam zachwyconym świadkiem i uczestnikiem;
Kwiaty i ozdoby z bibuły:
Filcowanie, któremu z pasją i niezwykłym skupieniem oddawała się Iwonka:
I dekupaż, z zakresu którego wiedzę pogłębić zapragnęłam ja:
była też rzeźba:
i wiklina brzozowa:
była ceramika, wraz ze szkliwieniem, odlewaniem, formowaniem :
a nawet sztukaterie:
były i drucianki, których uczyłyśmy się z Iwoną wspólnie od mistrzów tej techniki Ani - Apuni i Piotra:
Było także malowanie na drewnie, które niesamowicie mnie wciągnęło, dodam że malowałam barwnikami naturalnymi, rozpuszczanymi w żółtku! Nastawiałam się na zwyczajne malowanie akrylami, myślałam że namalujemy jakiś kwiatek i już, technika "poznana", jak miło zostałam rozczarowana, zobaczycie na poniższym zdjęciu, oto moje nieskończone niestety "dzieło":
Był też sutasz którym zachwycała się od dawna Iwona, teraz i ja jestem pełna zachwytu, i ochoty do poznania tej techniki):
Można też było wyżyć się artystycznie w wykonywaniu ozdób z siana, scrapbookingu, malowaniu obrazków na szkle, a nawet w kamieniarstwie czy przy wykonywaniu ogromnych, przestrzennych form wiklinowych lub w wikliniarstwie papierowym. Nie nadarzałyśmy z cykaniem zdjęć, jako ostatnie kończyłyśmy warsztaty (niby takie pilne ;)), pytań i zachwytów nie było końca;
Niesamowite warsztaty, nieprawdopodobne tempo pracy, rewelacyjne prowadzące, to wszystko przyczyniło się do tego że mój pobyt w Oświęcimiu - bo tam właśnie byłam, był rewelacyjny! I choć pozostaję w pewnym niedosycie - bo choć TYYYYYLEEE TEGO było, to o TYYYYYLEEE więcej jeszcze bym chciała, oj chciałabym... ;))))
A wszystko TO działo się za sprawą: i tu małe sprostowanie, ponieważ wcześniej w tym miejscu zamieściłam zdjęcie z logo stowarzyszenia współpracującego z głównym organizatorem Festiwalu Wieś Pełna Skarbów czyli Lokalnej Grupy Działania Dolina Soły - Za błąd i niedopatrzenie bardzo przepraszam wszystkich zainteresowanych, a przede wszystkim głównego organizatora.
Nie mniej stałym i niezmiennym pozostaje mój zachwyt nad doskonałą organizacją tak ogromnej imprezy.
Fantastyczne Stowarzyszenie, zrzeszające równie fantastycznych ludzi którym "chce się" jeszcze podzielić swoją wiedzą i niebanalnymi umiejętnościami z innymi - WIELKIE DZIĘKI.
Jednak przede wszystkim i NAJWAŻNIEJSZYM, jestem niesamowicie wdzięczna Iwonce i Jej rodzinie za zaproszenie, wspaniałe, ciepłe przyjęcie, za uprzyjemnianie nam czasu zarówno przed, jak i po warsztatach, za gościnę, za cudne conocne "polaków" rozmowy, za przepyszne śniadanka i obiadki - Sławku, jesteś moim kulinarnym GURU, a Wasze prażone jest najlepsiejsze na świecie (oczywiście dotąd, póki sama nie zaopatrzę się we własny garnek);))))
Jednak najbardziej dziękuję Wam za wspaniałą, rodzinną atmosferę jaką stworzyliście goszcząc nas u siebie. Iwonko, Sławku bardzo, bardzo serdecznie Wam dziękujemy za ten wspaniały czas - przypominamy przy okazji: WASZA KOLEJ :)))
A wszystkim zaręczam, dzięki TEJ wyprawie mój "chodzony" został wyciszony na kilka tygodni, przez chwilę mam dość, bo wybyta jestem za wszystkie czasy :))))
Pozdrawiam ciepło:)
Jednak podróże lubię, miewam takie okresy gdy nie wyjeżdżam, przez dłuższy czas nawet. Wtedy odzywa się mój uśpiony chwilowo syndrom "chodzonego", i nie ma mocnych wybyć muszę.
Ostatni weekend wybyta byłam, ale już wróciłam:))
Z nowymi pomysłami (wymyślałam całe siedem godzin nocnej podróży powrotnej), z nowymi znajomościami, i nowymi umiejętnościami, i jest mi dobrze, choć czuję się okropnie zmęczona :)))
Jakiś czas temu pewna bliżej mi nieznana koleżanka wspomniała mi przy okazji rozmowy telefonicznej o warsztatach na które się zapisała. Piała z zachwytem i nadzieją w słuchawkę, nad niezliczoną ilością warsztatów jakie będą proponowane, a mnie aż zatchnęło: kurczaki, dlaczego u nas coś podobnego nie jest organizowane! Coś tam napomknęłam o swoim żalu dotyczącym niemożności spełnienia własnych potrzeb rękodzielniczych. I co usłyszałam?! Najzwyczajniejsze, proste i miło brzmiące w mym uchu: Przyjeżdżaj!
Po kilkunastodniowych przygotowaniach, szeregu wykonanych telefonów, stu ustaleniach logistycznych dot. w głównej mierze: dojazdu, opieki nad dziećmi i psem, pojechałam, wraz z towarzyszącym Osobistym.
I poznałam "naocznie" i osobiście Ivonnę, jej uroczą rodzinę, psa i ogród. Tak świetnie spędzonego czasu nie miałam od dawna!
Działo się TO całe TRZY DNI, po wariacku, aczkolwiek niesamowicie fajnie!
A działo się mnóstwo zarówno towarzysko, jak i warsztatowo. Aż żal że nie można było uczestniczyć w większej ilości przygotowanych szkoleń! Popatrzcie sami czego byłam zachwyconym świadkiem i uczestnikiem;
Kwiaty i ozdoby z bibuły:
Filcowanie, któremu z pasją i niezwykłym skupieniem oddawała się Iwonka:
I dekupaż, z zakresu którego wiedzę pogłębić zapragnęłam ja:
była też rzeźba:
i wiklina brzozowa:
była ceramika, wraz ze szkliwieniem, odlewaniem, formowaniem :
a nawet sztukaterie:
były i drucianki, których uczyłyśmy się z Iwoną wspólnie od mistrzów tej techniki Ani - Apuni i Piotra:
Było także malowanie na drewnie, które niesamowicie mnie wciągnęło, dodam że malowałam barwnikami naturalnymi, rozpuszczanymi w żółtku! Nastawiałam się na zwyczajne malowanie akrylami, myślałam że namalujemy jakiś kwiatek i już, technika "poznana", jak miło zostałam rozczarowana, zobaczycie na poniższym zdjęciu, oto moje nieskończone niestety "dzieło":
Był też sutasz którym zachwycała się od dawna Iwona, teraz i ja jestem pełna zachwytu, i ochoty do poznania tej techniki):
Można też było wyżyć się artystycznie w wykonywaniu ozdób z siana, scrapbookingu, malowaniu obrazków na szkle, a nawet w kamieniarstwie czy przy wykonywaniu ogromnych, przestrzennych form wiklinowych lub w wikliniarstwie papierowym. Nie nadarzałyśmy z cykaniem zdjęć, jako ostatnie kończyłyśmy warsztaty (niby takie pilne ;)), pytań i zachwytów nie było końca;
Niesamowite warsztaty, nieprawdopodobne tempo pracy, rewelacyjne prowadzące, to wszystko przyczyniło się do tego że mój pobyt w Oświęcimiu - bo tam właśnie byłam, był rewelacyjny! I choć pozostaję w pewnym niedosycie - bo choć TYYYYYLEEE TEGO było, to o TYYYYYLEEE więcej jeszcze bym chciała, oj chciałabym... ;))))
A wszystko TO działo się za sprawą: i tu małe sprostowanie, ponieważ wcześniej w tym miejscu zamieściłam zdjęcie z logo stowarzyszenia współpracującego z głównym organizatorem Festiwalu Wieś Pełna Skarbów czyli Lokalnej Grupy Działania Dolina Soły - Za błąd i niedopatrzenie bardzo przepraszam wszystkich zainteresowanych, a przede wszystkim głównego organizatora.
Nie mniej stałym i niezmiennym pozostaje mój zachwyt nad doskonałą organizacją tak ogromnej imprezy.
Fantastyczne Stowarzyszenie, zrzeszające równie fantastycznych ludzi którym "chce się" jeszcze podzielić swoją wiedzą i niebanalnymi umiejętnościami z innymi - WIELKIE DZIĘKI.
Jednak przede wszystkim i NAJWAŻNIEJSZYM, jestem niesamowicie wdzięczna Iwonce i Jej rodzinie za zaproszenie, wspaniałe, ciepłe przyjęcie, za uprzyjemnianie nam czasu zarówno przed, jak i po warsztatach, za gościnę, za cudne conocne "polaków" rozmowy, za przepyszne śniadanka i obiadki - Sławku, jesteś moim kulinarnym GURU, a Wasze prażone jest najlepsiejsze na świecie (oczywiście dotąd, póki sama nie zaopatrzę się we własny garnek);))))
Jednak najbardziej dziękuję Wam za wspaniałą, rodzinną atmosferę jaką stworzyliście goszcząc nas u siebie. Iwonko, Sławku bardzo, bardzo serdecznie Wam dziękujemy za ten wspaniały czas - przypominamy przy okazji: WASZA KOLEJ :)))
A wszystkim zaręczam, dzięki TEJ wyprawie mój "chodzony" został wyciszony na kilka tygodni, przez chwilę mam dość, bo wybyta jestem za wszystkie czasy :))))
Pozdrawiam ciepło:)
21 września 2011
Wyprawa
daleka mnie czeka:) W weekend zbliżający się właśnie.
Cieszę się na nią, jeszcze bardziej cieszę się na spotkanie które przy okazji tej wyprawy będzie miało miejsce. I wreszcie cieszę się także na kilka godzin podróżnego sam na sam z Osobistym :) Dawnośmy nigdzie nie wybywali sami, bez nieodłącznych, aczkolwiek uroczych Najmilszych Towarzyszy Podróży - naszych DZIECI:) Podróż bardzo daleka, nie zagramaniczna, ale za to odległa wojewódzko.
O szczegółach napiszę w niedługim wkrótce. Na razie raisefiber mam, pakuję się od tygodnia, przygotowuję dzieci i dom na czas naszej nieobecności, robię listę wszystkiego czego nie powinnam zapomnieć:) Przeżywam ten wyjazd jakbym nigdy nie wyjeżdżała... ale to pewnikiem dlatego że dawno już nie wybywałam prawie sama na całe trzy dni, i wszystkie zamierzam spędzić naprawdę BARDZO MIŁO, RELAKSACYJNIE choć również pracowicie:))) Tajemniczo? I dobrze, niech tak zostanie, niedługo wyjaśnienia i relacja pełniejsza będzie, obiecuję.
Na większości blogów zmiana pór roku następuje. Również zauważyłam symptomy świadczące o nowym. Nadciąga wielkimi, zamaszystymi i już szeleszczącymi krokami. Ciągle zaskakuje zmienną aurą, raz zimno, raz upalnie, innym razem wietrznie i deszczowo, prawdziwa Jesień nadeszła, zmienna, kapryśna ale kolorowa.
Poczułam ją, na razie tylko ogrodowo i dekoracyjnie niestety. Dla mnie największym atrybutem nadciagającej jesieni są grzybobrania którym zazwyczaj oddaję się z wielkim entuzjazmem i radością. Jednak nie tym razem, nie tego roku. Bo na grzyby nie mam jak się wybrać, choć ciągnie mnie straszliwie.
Muszę spasować, ponieważ od kilku miesięcy walczę z okrutnym bólem nogi. Powróciły stare, dawniej zaleczone dolegliwości, i walczę z nimi nieprzerwanie od początku marca. I masaże były, i blokady, i ciągle bez oczekiwanego efektu. Teraz czekam na zabiegi rehabilitacyjne z użyciem super sprzętu, w nich cała moja nadzieja, ból jest okropny, nie pomagają żadne środki farmakologiczne (zresztą nie jestem ich zwolenniczką)ale muszę przecież chodzić, normalnie, jak każdy, a tu kicha w tym zakresie :(
W związku z niemożliwością osobistego napawania się urokami jesieni, znoszę ją sobie do domu, w ilościach skromnych, aczkolwiek zauważalnych, zdobywanych przy okazji spacerów z psem czy podczas porannego odprowadzania dzieci do szkoły ;)
Jeszcze w ostatnich dniach sierpnia przycinałam dość intensywnie swój winobluszcz, porastający filary podcienia mojego domu. Żeby wykorzystać zdobyte w ten sposób długaśne gałązki uwiłam wianki... wyszło mi dwanaście sztuk :)))
Przeznaczenie? Dekoracje domu mego:) Oto jedna z pierwszych, i mam wielką nadzieję że nie ostatnich, bardzo liczę na poprawę stanu odnóży, i zwiększenia własnej mobilności:)
Ów nowy wytwór zawisł sobie na drzwiach wejściowych, i mam nadzieję że zdobi:
Jesienny, hortensjowo - jarzębinowo - szyszkowy, prosty ale myślę że miło wita gości :)
Jakiś czas temu ufilcowałam też dredy. Ostatnio prześladują mnie szarości. Zawsze lubiłam ten kolor, i wrócił do mnie ponownie.
Szara czesanka której użyłam do ich zrobienia, to właściwie melanż różnych odcieni szarości. Początkowo wydawała mi się bardzo ładna. Jednak filcuje się nią kiepsko. Udało mi się wykonać dwa cienkie dredy (wcześniej popełniłam z niej jakieś kolczyki i broszki). Żmudna, monotonna praca, przy lepszej jakości czesanki filcowanie dredów trwa przecież moment. Powstało takie coś:
W sumie ciekawie się prezentuje na szyi, jednak żałuję że same dredy nie są ładniejsze, te obecne trochę psują efekt.
I tyle. Żegnam się miło, zapowiadając przy najbliższej okazji słodką zabawę, ale o tym również wkrótce:)))
Cieszę się na nią, jeszcze bardziej cieszę się na spotkanie które przy okazji tej wyprawy będzie miało miejsce. I wreszcie cieszę się także na kilka godzin podróżnego sam na sam z Osobistym :) Dawnośmy nigdzie nie wybywali sami, bez nieodłącznych, aczkolwiek uroczych Najmilszych Towarzyszy Podróży - naszych DZIECI:) Podróż bardzo daleka, nie zagramaniczna, ale za to odległa wojewódzko.
O szczegółach napiszę w niedługim wkrótce. Na razie raisefiber mam, pakuję się od tygodnia, przygotowuję dzieci i dom na czas naszej nieobecności, robię listę wszystkiego czego nie powinnam zapomnieć:) Przeżywam ten wyjazd jakbym nigdy nie wyjeżdżała... ale to pewnikiem dlatego że dawno już nie wybywałam prawie sama na całe trzy dni, i wszystkie zamierzam spędzić naprawdę BARDZO MIŁO, RELAKSACYJNIE choć również pracowicie:))) Tajemniczo? I dobrze, niech tak zostanie, niedługo wyjaśnienia i relacja pełniejsza będzie, obiecuję.
Na większości blogów zmiana pór roku następuje. Również zauważyłam symptomy świadczące o nowym. Nadciąga wielkimi, zamaszystymi i już szeleszczącymi krokami. Ciągle zaskakuje zmienną aurą, raz zimno, raz upalnie, innym razem wietrznie i deszczowo, prawdziwa Jesień nadeszła, zmienna, kapryśna ale kolorowa.
Poczułam ją, na razie tylko ogrodowo i dekoracyjnie niestety. Dla mnie największym atrybutem nadciagającej jesieni są grzybobrania którym zazwyczaj oddaję się z wielkim entuzjazmem i radością. Jednak nie tym razem, nie tego roku. Bo na grzyby nie mam jak się wybrać, choć ciągnie mnie straszliwie.
Muszę spasować, ponieważ od kilku miesięcy walczę z okrutnym bólem nogi. Powróciły stare, dawniej zaleczone dolegliwości, i walczę z nimi nieprzerwanie od początku marca. I masaże były, i blokady, i ciągle bez oczekiwanego efektu. Teraz czekam na zabiegi rehabilitacyjne z użyciem super sprzętu, w nich cała moja nadzieja, ból jest okropny, nie pomagają żadne środki farmakologiczne (zresztą nie jestem ich zwolenniczką)ale muszę przecież chodzić, normalnie, jak każdy, a tu kicha w tym zakresie :(
W związku z niemożliwością osobistego napawania się urokami jesieni, znoszę ją sobie do domu, w ilościach skromnych, aczkolwiek zauważalnych, zdobywanych przy okazji spacerów z psem czy podczas porannego odprowadzania dzieci do szkoły ;)
Jeszcze w ostatnich dniach sierpnia przycinałam dość intensywnie swój winobluszcz, porastający filary podcienia mojego domu. Żeby wykorzystać zdobyte w ten sposób długaśne gałązki uwiłam wianki... wyszło mi dwanaście sztuk :)))
Przeznaczenie? Dekoracje domu mego:) Oto jedna z pierwszych, i mam wielką nadzieję że nie ostatnich, bardzo liczę na poprawę stanu odnóży, i zwiększenia własnej mobilności:)
Ów nowy wytwór zawisł sobie na drzwiach wejściowych, i mam nadzieję że zdobi:
Jesienny, hortensjowo - jarzębinowo - szyszkowy, prosty ale myślę że miło wita gości :)
Jakiś czas temu ufilcowałam też dredy. Ostatnio prześladują mnie szarości. Zawsze lubiłam ten kolor, i wrócił do mnie ponownie.
Szara czesanka której użyłam do ich zrobienia, to właściwie melanż różnych odcieni szarości. Początkowo wydawała mi się bardzo ładna. Jednak filcuje się nią kiepsko. Udało mi się wykonać dwa cienkie dredy (wcześniej popełniłam z niej jakieś kolczyki i broszki). Żmudna, monotonna praca, przy lepszej jakości czesanki filcowanie dredów trwa przecież moment. Powstało takie coś:
W sumie ciekawie się prezentuje na szyi, jednak żałuję że same dredy nie są ładniejsze, te obecne trochę psują efekt.
I tyle. Żegnam się miło, zapowiadając przy najbliższej okazji słodką zabawę, ale o tym również wkrótce:)))
Subskrybuj:
Posty (Atom)




















































