W związku z żałobą narodową, wiem że nie bardzo jest na miejscu zamieszczanie postów.
Sama też nie mam na to potrzebnego nastroju. Zrobię wyłom, jeden już wcześniej zrobiłam, wiem, ale myślę że skoro temat dziś przeze mnie poruszany powstaje od baaaardzoooo dawna, (cztery miesiące prawie), to ośmielę się go mimo wszystko zamieścić.
Nie ma przecież nic bardziej rozbrajającego niż śmiech dziecka, a przy obecnie panującej atmosferze dzisiejszy wpis może mieć pewne wartości terapeutyczne. Może dzięki temu myśli trochę odetchną, serca ochłoną, umysły wyciszą???
Dawno już nic w tym temacie nie było. A młodzież moja własna, rodzinno-domowa rozwija się aż miło.
Głównie we wzroście i mowie, z uczynkami bowiem nadal różnie bywa:)
Jaś, wielki, mały łasuch! Za "słodycka" sprzeda duszę i wszystkie zabawki które ma:)
Najważniejszy i często poruszany aspekt wiary: "cy w niebie aby na pewno są słodyce"?!
Wielki smakosz kulinarny, uwielbia pomagać w kuchni, wbijać jajka do ciasta (czego już jego mamusia nie znosi:),mielić mięso i lepić z niego kotlety mielone, i 20 razy wszystko dokładnie układać, przekładać, dotykać smakować, oglądać, wąchać - "tylko psez minutkę", i "tylko spróbuję ociupinkę", i "ja ci potsymam".
Buzia mu się nie zamyka. NIGDY! Nawet w nocy podczas okrywania kołderką, gdy wydaje się już twardo spać, prowadzi z kimś jakieś niezwykle ważne dyskusje - na głos.
Cwaniaczek.
Doskonale potrafi wykorzystać fakt że w przedszkolu do którego uczęszcza z siostrą, pracuje jego babcia. Jeśli tylko coś w słowach, uczynkach bądź zachowaniu :) pani wychowawczyni jest sprzeczne z tym co aktualnie sam uważa, nie zawaha się wytoczyć "ciężkiej" artylerii i oznajmia donośnie: Prose pani! Zaraz zawołam babcię, ona pani powie!!!:))).
Dzieci Jankowi zazdroszczą:) Wychowawczynie są jeszcze spokojne o posadę:)))
Miłośnik wody, szczególnie tej w ogrodzie:), wielki znawca i piewca traktorów.
Pomocnik.
Pomaga tacie i mnie, najchętniej zawsze, a szczególnie wtedy gdy nie może:). Ostatnio mąż przycinał drzewa na granicy naszej działki, Jaś pomagał:). Niezmordowanie nosił ścięte gałęzie na miejsce późniejszego spalenia. Spytany skąd ten zapał, odparł: mama, no pseciez sama rozumies, zeby było ognisko kiełbaskowe, musi być duzo drewna, a kto ma psygotować to drewno? Wiadomo ze męscyźni!
Oczywiście wszystko wie najlepiej, zawsze! Dyskutuje o tym do upadłego:)
Czarodziej.
Potrafi jedno groźne spojrzenie wstrętnej, złej matki zamienić w niepedagogiczny chichot, wystarczy że w kulminacyjnym momencie awantury powie: oj mama! i mrugnie jednym oczkiem.
(matka stara sie być twarda i idzie chichotać niepedagogicznie do łazienki, ale czasem wypsnie jej się niechcący na ogólnym forum, niestety...)
Litościwy.(monolog)
Jan: kurce, mrówa mnie uzarła! Kopne jom!
Albo nie, bo psyjdą następne...
Esteta.
Sąsiadka: Janek, chusteczki ci wypadły z kieszeni
Jan: Wiem.
S: to trzeba je pozbierać.
J: ... (zajęty układaniem swojej "kolekcji" kamieni
Po dłuższej chwili słyszymy jak burczy:
J: pseciez mam tylko dwie ręce...
Negocjator.
1. J: Mama dziś byłem gzeczny, babcia sie nie gniewała, pani pomagałem, uscypnąłem tylko Tosię, ale to nie kcący. Sama kciała. Zasługuję na zelka?!!
Oczywiście "kcenie" Tosi nie zawsze jest prawdziwe, ale ona jest "wielka i łaskawa";) - wybacza! Miłość bratersko - siostrzana znowu rozkwita, na jakiś czas, dopóki mama ma żelki...:).
2. rozmowa poranna;
Jan: mama, od dawna jestem super gzecny, prawda?
Ja: nooo, od całych dwóch dni!
Jan; to chyba w końcu zasłuzyłem na duplo policyjne????
Grzeczność u Janka polega na bardzo częstych uśmiechach, jeszcze częstszym informowaniu zainteresowanych o swym oddaniu i miłości (niewolniczej:), na namiętnym, obcałowywaniu i mocnym przytulańsku oraz na upewnianiu się co sekundę:
Mama, gzecny dzis jestem, prawda? I pomocny tez ?
:)))))
Pracuś.
Ja: Janek, kolacja.
Jaś: no tak, zawse coś, a ja mam robotę do wykonania! (i dalej bawi się koparą:))
Wielbiciel piękna.
Janek pochylony na podeptaną resztką kwiatka.
-Mamusiu! Jaki ślicny zmarnowany kwiatek. Piękny po prostu!
Nauczyciel.
Wymiana zdań zmierzająca do delikatnego nakłonienia syna do sprzątnięcia rozrzuconych zabawek:
Jan: Ty jesteś rodzic!
Ja: no tak, mamą jestem.
Jan: to ty jesteś od roboty!
Ja:???
Jan: A babcie są od kochania i psyjemności...
(kto mu to kurcze powiedział???!!!)
Znawca słowa:) mruczy do siebie:
J: teraz to psetransportuję w tamten zakątek.
po chwili,
J: jednakowos powrócimy...
Tajemniczy.
Jaś, szeptem: mama, powiem ci sekret do ucha.
Ja: pochylam się.
Jaś: kocham ciebie!!! (niestety głośno, prosto w ślimaka ;)
Ja, nieco ogłuszona: Ja ciebie też.
Jaś: no to mamy tajemnicę, fajnie, nie?!!!
Wszyscy wokół udają że nie słyszeli:). dzięki:)
Modniś:)
Jesteśmy w sklepie, kupujemy buty.
Jaś: tych nie kce, te są ładne.
Ja; ależ te są różowe!!!
Jaś: ale nie dziewczyńskie! Kwiatków nie mają!
Ja: ale to półka z dziewczęcymi właśnie!
Jaś: to gdzie chłopakowe?? Musze mieć takie same jak te!
Kupiliśmy czarno - granatowe! UFFFF!
Mistrz puenty
Jedziemy autem do znajomych. Tosia po namowach decyduje się opowiedzieć nam bajkę.
Wybiera tę o Śpiącej Królewnie. Opowiada długo, trochę gubi wątek bo za oknem tyle ciekawych rzeczy, wreszcie dociera do końca. Jan z zapartym (!) tchem słucha jak to piękny królewicz pochyla się nad śpiącą królewną, Tosia dociera na wyżyny swych krasomówczych zdolności, przejęta mówi: Królewicz USIADŁ na jej kolanach, pochyla się i...
Jaś : a tam była BETONIARA:))) konkluduje swoim grubym, zachrypniętym głosem.
Chyba już zawsze w kulminacyjnym punkcie tej bajki będę miała przed oczyma królewicza siedzącego na kolanach pięknej... betoniary, z ustami w ciup!:))))
Znawca zasad.
Jan: W nasym domu ządzi mama, i tata...a potem my.
Ja: hmmm
Jaś: no tak, a Emi jest od spsątania
Ja, powątpiewająco: niby jak to zrobi?
(Emi jest psem)
Jaś: ogonem i jęzorem!
drążę dalej: a kot?
Jaś: on się leleni!
Przy okazji, zwróćcie proszę uwagę na kolejność osób wymienionych do rządzenia;))))
Żartowniś (1.04)
Jaś: mama słoń ci usiadł na głowie!
Ja: ???
Jaś śpiewając: prima aprilis bo sie pomylis, chachacha - aż się popłakał z radochy:)
Żałuję że nie spisuję tego wszystkiego na bieżąco. Tyle z głowy wycieka. Jaś jest prawdziwą kopalnią anegdot i swoistej filozofii życia:))
Tosia: enigma, nadal...
Zastanawiający jest jej sposób widzenia świata. Dostrzega drobinkę, nie widzi słonia:)
Jako jedyna spośród dzieci w swojej grupie przedszkolnej zauważyła że wychowawczyni zmieniła fryzurę (bardzo delikatnie podcięła włosy:). Natomiast prośba: Tosiu, podaj serwetkę ze stołu, jest ponad jej możliwości wykonania, chodzi wokół stołu kilka minut i "nie widzi", serwetka jak wół, na środku stołu. Po chwili, gdy jej wskazałam ową "poszukiwaną", stwierdza: Widzisz mamo, przede mną się ukryła!
Po wizycie w poradni psychologiczno - pedagogicznej, gdzie oceniałam jej ogólny rozwój i zdolności, panie (przemiłe) były pod wrażeniem jej zdolności krasomówczych,co stwierdziły na podstawie budowania przez Tonię historyjki opartej na wykonywanym przez Tosię rysunku, które to zdolności zostały ocenione mocno powyżej przeciętnej wiekowej!
Że tak jest rzeczywiście przekonaliśmy się już niejednokrotnie. Jakiś czas temu potwierdziła to nowa wychowawczyni Tosi, nie znająca jej wcześniej. Opowiadała jak to dzieci poprosiły Tosię żeby opowiedziała im bajkę (a proszona jest często:)), co tez z chęcią córa moja uczyniła. Po chwili pani zorientowała się że sama słucha z otwartą buzią.
Długo nam opisywała swoje zdumienie i swój zachwyt nad treścią opowieści i nad Tosią która wkłada w to całą siebie:)
Ja "rosłam" rzecz jasna:)))
Tosia też:)
Znawczyni magii i czarownic.
Podsłuchane:
T: słuchaj Janek, nie rób tego!
J: pseciez nie powiemy mamie... (sic!)
T: mama jest czarownicą, wszystko wie, zaraz tu wejdzie!!!
J: coś ty, mama pracuje, nie caruje...
Wchodzę do pokoju dzieci.
T: (triumfalnie) A nie mówiłam!
Ja ciągle mam dylemat, czy JUŻ mam płakać nad tą "czarownicą", czy JESZCZE dać spokój...
Dociekliwa
Tosia przybiega do mnie zdyszana w ogrodzie.
- mama, prawda że nie wolno bawić się smołą???
- no pewnie że nie!!!!
Odbiega. Słyszę:
- Jaaasieeek! Nie wolno! A zobacz czy będzie ślad na desce?!!!
Lingwistka.
1.
- mama, zastawiłam połapkę na mrówki.
-???
- no dziurę zrobiłam i one tam wpadną.
- acha, PUŁAPKĘ, biedactwa...
- nie jest tak źle, układłam im patyk
- ???
- nooo, drabinę mają!
- aaaa, UŁOŻYŁAŚ!
2.
W drodze na nową działkę dziadków.
Z opowiadań Tosiek miała informację iż stoi tam ALTANKA.
Po dojściu i kilkuminutowym pobycie na działce, Tosia zasiadła wygodnie na krzesle w altance, po czym pyta: no dobra babcia, jesteśmy na działce, a gdzie jest ta ANTENKA?
Mama przez jakis czas dochodziła o co może wnusi chodzić, nie domyśliła się, o jaką antenkę dziecko pyta.
Dopiero po chwili zapaliła sie w jej głowie żarówka: Tosiu, pytasz o altankę??? Na co Tosia spokojnie: Tak, przecież cały czas o tym mówię, gdzie to jest??? Babcia: siedzisz w niej, altanka to domek na działce...
Tosia miała trochę dziwną minę:)))
Przewidująca.
Jesteśmy wszyscy na spacerze rowerowym.
Tosia pod opieką taty wysforowała się do przodu. Ja zostałam daleko z tyłu z Jankiem, jak zwykle...
Po dłuższej chwili Tonia lekko zaniepokojona pyta tatę;
Tosia: gdzie oni są???
Tata rozglądając się wokół: nie mam pojęcia...
Tosia: No tak, pewnie znowu Jasiek więcej gada niż jedzie!!!
(odtworzone na podstawie przekazu ojca dziecka:)))
Tak właśnie było!
Jan całą naszą drogę (króciutki odcinek) opisywał mi i udzielał instrukcji jak należy jeździć na rowerze!!! Na moje niecierpliwe i w efekcie głośne (niestety) ponaglenia, odparł: mama, pseciez ja cie tylko uce...
Wszystkowiedząca
T: Jas , ja cię ostrzegałam że tak to sie skończy. Nie rycz!
Daj, popluję (!?) i po bólu!
Ja dmucham!!!!
Podsumowanie.
Kolejny, wczesny sobotni, lub niedzielny poranek, lub każdy inny WOLNY dzień, budzi nas trzaskanie drzwi od pokoju dzieci. Trwa to zazwyczaj jakieś 30 min.
Schodzimy ziewający, potargani i niewyspani.
Otwieramy drzwi do ich pokoju i....
- Sto lat, sto lat!!! słyszymy.
Dzieci podbiegają do nas (wyspane!!!) z "tacą" na której pyszni się "tort" z klocków!
Fajnie jest mieć urodziny co tydzień:)))
Musimy jednak popracować nad porą ich celebrowania:)))
Nie wiem tylko jak. Nie mogę przecież powiedzieć że świeczki najładniej wyglądają wieczorem!!:)))
Swoją drogą, to ile ja mam już lat, skoro co tydzień rok mi przybywa a "urodziny" obchodzimy od ok. 8 m-cy???;0
O rety!
Dużo tego? Zapewniam że tylko fragmencik, poza tym, kilkadziesiąt dni zbierania...
Post kiedyś uzupełnię zdjęciami.
16 kwietnia 2010
Rozmowa
- Mama, cemu płaces?
- Bo zginęło wielu ludzi.
- Aaaaa, pan Premier! Nie płac, pseciez posli do nieba!
- No tak, ale tym co zostali jest bardzo smutno.
- A u Pana Boga jest im lepiej. Tam mają wsystko i ciepło im!
Mój czteroletni syn jest strasznie mądry.
Szkoda że dorośli gubią gdzieś na drogach swojego życia tę dziecięcą mądrość...
(nie będę się rozwodziła już nad tym że rozmowa rozwinęła się w kierunku nieoczekiwanym, mianowicie: kulinarnym - czyli co też Jaś u Pana Boga może zjeść w ilościach dowolnych, bo Pan Bóg dobry przecież jest, nie taki jak mama...:).
Pożegnaliśmy wczoraj dwoje młodych ludzi.
Szalenie smutna uroczystość, pożegnanie, które nie powinno nim być...
Nie mogę się z tego otrząsnąć, wciąż myślami jestem z ich matkami, braćmi, rodzinami.
Wielkie i małe tragedie przeplatają się z Życiem. Jak zawsze.
U Pana Boga jest im lepiej.
- Bo zginęło wielu ludzi.
- Aaaaa, pan Premier! Nie płac, pseciez posli do nieba!
- No tak, ale tym co zostali jest bardzo smutno.
- A u Pana Boga jest im lepiej. Tam mają wsystko i ciepło im!
Mój czteroletni syn jest strasznie mądry.
Szkoda że dorośli gubią gdzieś na drogach swojego życia tę dziecięcą mądrość...
(nie będę się rozwodziła już nad tym że rozmowa rozwinęła się w kierunku nieoczekiwanym, mianowicie: kulinarnym - czyli co też Jaś u Pana Boga może zjeść w ilościach dowolnych, bo Pan Bóg dobry przecież jest, nie taki jak mama...:).
Pożegnaliśmy wczoraj dwoje młodych ludzi.
Szalenie smutna uroczystość, pożegnanie, które nie powinno nim być...
Nie mogę się z tego otrząsnąć, wciąż myślami jestem z ich matkami, braćmi, rodzinami.
Wielkie i małe tragedie przeplatają się z Życiem. Jak zawsze.
U Pana Boga jest im lepiej.
14 kwietnia 2010
Kiełkuje
wypycha się życie do światła, do słońca.
Pięknieje świat, zielenieje.
A mój ogród stale coraz bardziej porządnieje:)
Powoli, ciągle jeszcze zbyt wolno, wszystko wokół domu zaczyna mieć swoje miejsce.
Jeszcze wolniej niestety, wcielam w czyn swoje wieloletnie ogrodnicze plany.
Dziś warzywnie będzie:)
A dopiero co broniłam się szalenie przed marchewką i cebulą!
Broniłam zaciekle, bo bardzo byłam zniechęcona do pracy ogrodowej przez działkę rodziców. Bardzo.
Moje poczynania "gruntowe" miały ograniczyć się do niezbędnego minimum.
Kwiatki. Jak najbardziej, oczywiście te nieskomplikowane, bez potrzeby ciągłej pielęgnacji, wykopywania na zimę itp. Warzywka? Oczywiście: Szczypiorek i rzodkiewka! Owoce? Trzy drzewka owocowe, kilka krzaczków poziomek. I już! Wystarczy!
Chyba się starzeję:)) Dziś chce mi się pogrzebać w ziemi, przekopać (ten zapach!), posiać, posadzić i czekać, patrzeć jak wyrasta:)). Wieczory spędzam na przeszukiwaniu książek, czasopism ogrodniczych, internetu, gadam z koleżankami "zaprawionymi w bojach" ogrodowych. Planuję co zrobię, gdzie posadzę lub przesadzę (czasem niestety przesadzę...), zastanawiam się co jeszcze trzeba kupić. Działam:)
Od trzech lat mniej więcej stale powiększam swój nietypowy warzywniak.
Dokupuję krzaczki borówek amerykańskich, mam nawet borówkę brusznicę - i rośnie!
Dziś jadę po drzewka owocowe: śliwę renklodę, wiśnię i może coś jeszcze?:)
W czerwcu dojrzewać będą truskawki i poziomki.
Część warzyw już posiana, inna część wciąż czeka jeszcze na swoją kolej, na swój czas.
Dziś wsadziłam właśnie dymkę "dostaną" od mamy:). Wcześniej posiałam cebulkę, marchew, rukolę - wschodzi! Rzodkiewka też. I koper, jak znalazł do ogórków małosolnych. I chleba z moim smalczykiem:)
Wsadziłam już bób, groch, będzie fasolka szparagowa - ale to w maju. Muszę kupić sałatę lodową - do pikowania - :)
Śmieszny ten mój ogródek. Dla leniwych:) Leniwa raczej nie jestem, ale ciągle jeszcze przełamuję swoją nabytą wcześniej ogromną awersję. Bo było kiepsko, samo wspomnienie o ogródku wywoływało złość i obrzydzenie! Dla mnie to była ciężka praca - tak mi się kojarzyło, po pracy u rodziców. Niechciany obowiązek, ograniczający, pętający, zobowiązujący.
Dziś nabieram wiatru w "łopaty";). Dziś dopiero naprawdę cieszy mnie dłubanie w ziemi.
Czemu warzywniak dla leniwych? Zobaczcie sami, proszę bardzo:)
Nie odmówicie mu wygody, prawda? I praktyczności: rzadziej warzywa chorują, nie przemarzają (szczególnie pomidory i ogórki), i pielenie jest bezbolesne, krótkie i rzadkie - bo mało chwastów! Ogromny plus, szczególnie dla mnie!
Będą jeszcze skrzynie na pomidory, ogórki i kabaczki. rozszalałam się z warzywami w tym roku. I musimy dostawić więcej skrzynek.
Tej trawy widocznej na zdjęciach nie będzie, wszystko będzie wypielone i wysypane żwirkiem. Będzie czysto, estetycznie i ładnie:) Ponadto wielogodzinna praca przy pieleniu odpada, czasem tylko trzeba będzie "coś tam" wyrwać, wymuskać... Ale to pikuś:)
Powyżej, moje wczorajsze dzieło, jak widzicie, nie tylko skrzynki. Ale w przyszłym roku pewnie się to zmieni:) Bobu i grochu mi się zachciało, i to już! Nawiezienie skrzyń ziemią to na razie jedyny powazny problem - zdobywam ziemię, czasem czuję się jak Kolumb normalnie (chociaż on to lądy i oceany, na jedno wychodzi). I choć mieszkam na wsi gdzie teoretycznie nie powinno z tym być problemu przecież, przecież wszędzie wokół pola orne, a jednak ten problem istnieje, jestem tego dowodem!
Niedaleka przyszłość: będzie jeszcze kilka krzaczków pomidorów i ogórków gruntowych, ale to w maju, wiadomo.
Będzie słonecznik przy płocie:) Może jeszcze dziś:)
Będą zioła w wielkim koszu wiklinowym przed domem - blisko z kuchni:). Więc (sorki psorko polonistko:) : tymianek, melisa i majeranek i jeszcze pewnie coś... Wczoraj przesadziłam kolendrę - ogromna mi wyrosła w ubiegłym roku, a jaka aromatyczna. W kątku warzywniaka rośnie sobie mięta (uwielbiam herbatę ze świeżymi listkami mięty) i cebula siedmiolatka (na nasz chlebek z rzodkiewką).
Siedzą w ziemi nasiona nasturcji, aksamitka wąskolistna - taka drobniutka, ładna śmierdziuszka, już wzeszła:)
Pewnie już wszystko pęcznieje, czekać tylko jak ruszy,jak wychynie z ziemi do słońca. Już za chwilkę pewnie...
Pomalutku kiełkują na parapecie w domu kabaczki i dynie ozdobne.
Mak wschodni czeka na zasianie i mietelnik - taki mini, podrabiany krzew. I szarłat, z którego nie wiem czy coś będzie, bo ma wymagania że ho ho:)
A dzieciom przy piaskownicy robię mini rabatkę. Będą miały truskawki pod "ręką". Może krzaczek pomidorków koktajlowych też się zmieści. Niech skubią, niech się delektują zdrowiem:)
Normalnie chce mi się grzebać, planować, kopać. Szczerze mówiąc samej trudno mi w to uwierzyć, naprawdę:)
Może i nie na długo, ale na razie jestem na fali ogrodniczej- moje chęci i umiejętności też.
Tymczasem ciągle mam z tego radość - jeszcze...
I taki mi wyszedł romantyczny prawie post:)
Życie się budzi, otacza zewsząd.
Życie toczy się dalej...
Pomimo...
Pozdrawiam z nad grządek
Pięknieje świat, zielenieje.
A mój ogród stale coraz bardziej porządnieje:)
Powoli, ciągle jeszcze zbyt wolno, wszystko wokół domu zaczyna mieć swoje miejsce.
Jeszcze wolniej niestety, wcielam w czyn swoje wieloletnie ogrodnicze plany.
Dziś warzywnie będzie:)
A dopiero co broniłam się szalenie przed marchewką i cebulą!
Broniłam zaciekle, bo bardzo byłam zniechęcona do pracy ogrodowej przez działkę rodziców. Bardzo.
Moje poczynania "gruntowe" miały ograniczyć się do niezbędnego minimum.
Kwiatki. Jak najbardziej, oczywiście te nieskomplikowane, bez potrzeby ciągłej pielęgnacji, wykopywania na zimę itp. Warzywka? Oczywiście: Szczypiorek i rzodkiewka! Owoce? Trzy drzewka owocowe, kilka krzaczków poziomek. I już! Wystarczy!
Chyba się starzeję:)) Dziś chce mi się pogrzebać w ziemi, przekopać (ten zapach!), posiać, posadzić i czekać, patrzeć jak wyrasta:)). Wieczory spędzam na przeszukiwaniu książek, czasopism ogrodniczych, internetu, gadam z koleżankami "zaprawionymi w bojach" ogrodowych. Planuję co zrobię, gdzie posadzę lub przesadzę (czasem niestety przesadzę...), zastanawiam się co jeszcze trzeba kupić. Działam:)
Od trzech lat mniej więcej stale powiększam swój nietypowy warzywniak.
Dokupuję krzaczki borówek amerykańskich, mam nawet borówkę brusznicę - i rośnie!
Dziś jadę po drzewka owocowe: śliwę renklodę, wiśnię i może coś jeszcze?:)
W czerwcu dojrzewać będą truskawki i poziomki.
Część warzyw już posiana, inna część wciąż czeka jeszcze na swoją kolej, na swój czas.
Dziś wsadziłam właśnie dymkę "dostaną" od mamy:). Wcześniej posiałam cebulkę, marchew, rukolę - wschodzi! Rzodkiewka też. I koper, jak znalazł do ogórków małosolnych. I chleba z moim smalczykiem:)
Wsadziłam już bób, groch, będzie fasolka szparagowa - ale to w maju. Muszę kupić sałatę lodową - do pikowania - :)
Śmieszny ten mój ogródek. Dla leniwych:) Leniwa raczej nie jestem, ale ciągle jeszcze przełamuję swoją nabytą wcześniej ogromną awersję. Bo było kiepsko, samo wspomnienie o ogródku wywoływało złość i obrzydzenie! Dla mnie to była ciężka praca - tak mi się kojarzyło, po pracy u rodziców. Niechciany obowiązek, ograniczający, pętający, zobowiązujący.
Dziś nabieram wiatru w "łopaty";). Dziś dopiero naprawdę cieszy mnie dłubanie w ziemi.
Czemu warzywniak dla leniwych? Zobaczcie sami, proszę bardzo:)
Nie odmówicie mu wygody, prawda? I praktyczności: rzadziej warzywa chorują, nie przemarzają (szczególnie pomidory i ogórki), i pielenie jest bezbolesne, krótkie i rzadkie - bo mało chwastów! Ogromny plus, szczególnie dla mnie!
Będą jeszcze skrzynie na pomidory, ogórki i kabaczki. rozszalałam się z warzywami w tym roku. I musimy dostawić więcej skrzynek.
Tej trawy widocznej na zdjęciach nie będzie, wszystko będzie wypielone i wysypane żwirkiem. Będzie czysto, estetycznie i ładnie:) Ponadto wielogodzinna praca przy pieleniu odpada, czasem tylko trzeba będzie "coś tam" wyrwać, wymuskać... Ale to pikuś:)
Powyżej, moje wczorajsze dzieło, jak widzicie, nie tylko skrzynki. Ale w przyszłym roku pewnie się to zmieni:) Bobu i grochu mi się zachciało, i to już! Nawiezienie skrzyń ziemią to na razie jedyny powazny problem - zdobywam ziemię, czasem czuję się jak Kolumb normalnie (chociaż on to lądy i oceany, na jedno wychodzi). I choć mieszkam na wsi gdzie teoretycznie nie powinno z tym być problemu przecież, przecież wszędzie wokół pola orne, a jednak ten problem istnieje, jestem tego dowodem!
Niedaleka przyszłość: będzie jeszcze kilka krzaczków pomidorów i ogórków gruntowych, ale to w maju, wiadomo.
Będzie słonecznik przy płocie:) Może jeszcze dziś:)
Będą zioła w wielkim koszu wiklinowym przed domem - blisko z kuchni:). Więc (sorki psorko polonistko:) : tymianek, melisa i majeranek i jeszcze pewnie coś... Wczoraj przesadziłam kolendrę - ogromna mi wyrosła w ubiegłym roku, a jaka aromatyczna. W kątku warzywniaka rośnie sobie mięta (uwielbiam herbatę ze świeżymi listkami mięty) i cebula siedmiolatka (na nasz chlebek z rzodkiewką).
Siedzą w ziemi nasiona nasturcji, aksamitka wąskolistna - taka drobniutka, ładna śmierdziuszka, już wzeszła:)
Pewnie już wszystko pęcznieje, czekać tylko jak ruszy,jak wychynie z ziemi do słońca. Już za chwilkę pewnie...
Pomalutku kiełkują na parapecie w domu kabaczki i dynie ozdobne.
Mak wschodni czeka na zasianie i mietelnik - taki mini, podrabiany krzew. I szarłat, z którego nie wiem czy coś będzie, bo ma wymagania że ho ho:)
A dzieciom przy piaskownicy robię mini rabatkę. Będą miały truskawki pod "ręką". Może krzaczek pomidorków koktajlowych też się zmieści. Niech skubią, niech się delektują zdrowiem:)
Normalnie chce mi się grzebać, planować, kopać. Szczerze mówiąc samej trudno mi w to uwierzyć, naprawdę:)
Może i nie na długo, ale na razie jestem na fali ogrodniczej- moje chęci i umiejętności też.
Tymczasem ciągle mam z tego radość - jeszcze...
I taki mi wyszedł romantyczny prawie post:)
Życie się budzi, otacza zewsząd.
Życie toczy się dalej...
Pomimo...
Pozdrawiam z nad grządek
12 kwietnia 2010
Mijanie
czasu...
Pędzi, goni jak szalony. Nie nadążamy, niezadowoleni uczestniczymy w tej codziennej gonitwie, w walce z nim, naszym Panem i Władcą - czasem.
A przecież mamy świadomość że ta wojna jest przegrana. Wciąż narzekamy na jego brak, na tempo z jakim pojawiają się zmiany, często nie do ogarnięcia, niezrozumiałe.
Walka z wiatrakami...
Czas jednak ma gorszą przypadłość: potrafi się zatrzymać.
Dzieje się tak szczególnie wtedy gdy chcemy coś przyspieszyć.
Zazwyczaj, wówczas gdy chcemy o czymś szybko zapomnieć, ukryć w zakamarkach pamięci.
Ostatnie dni do takich należą, chciałoby się przyspieszyć czas, odłożyć na półkę z kartką: "minione".
Przykryć wspomnienia delikatnym woalem przemijania... To takie naturalne i ludzkie.
Jesteśmy ludźmi tylko...
Zapomnieć nie sposób, pamiętać trzeba - tylko to pozostaje.
Pamiętam zatem - bo tak trzeba, ze względu na tych co odeszli.
Tak jak pamiętam Katyń, Oświęcim, Powstanie - to COŚ znaczy, to nie jest puste, choć minione.
Tak jak pamiętam Jana Pawła II, Cud nad Wisłą, gen. Władysława Sikorskiego - te wspomnienia to moja chluba, moja tożsamość.
Bez tego, bez nich nie byłabym tym kim jestem.
10.04.2010 - dzień który już jest historią, dokonał się. Przeminął.
Czas płynie dalej, znowu goni, nabiera tempa. Choć wtedy wydawało się że się zatrzymał.
Dzień, niby zwykły, jak wiele innych. Dzień nie zapowiadający nic złego.
A jednak stał się dniem tragicznym. Podobnie jak wiele innych dni naszej polskiej historii.
Ciężko nad tym przejść do porządku dziennego, trudno wrócić ponownie na te same tory dnia codziennego.
Ten dzień przyniósł jednak zmiany.
Mimo wszystko wynikło z tego dobro mimo zła. Mimo śmierci...
Świat już wie, świat zamarł, pochylił się nad tymi dotąd zapomnianymi.
Ten sam Świat który dotąd się wzbraniał przed prawdą.
Wolał zapomnieć, udawać.
Świat dostrzegł. Dzięki TYM którzy pamiętali i nie pozwalali zapomnieć. I zginęli.
Dziś jednak oni żyją - bo my pamiętamy. Bo inni odzyskali pamięć, mimo upływu czasu, mimo ciężkiego woalu przemijania. Tamci żyją dzięki tym co dopiero odeszli...
Dla nich czas się zatrzymał. Na zawsze.
Dla nas znów mknie.
Pamiętajmy, mimo czasu mijania... pamiętajmy
M. i Ł. - pamiętam
Dla Was czas się zatrzymał.
Dla mnie już pędzi, znów gna
Życie...
Wybaczcie
Pędzi, goni jak szalony. Nie nadążamy, niezadowoleni uczestniczymy w tej codziennej gonitwie, w walce z nim, naszym Panem i Władcą - czasem.
A przecież mamy świadomość że ta wojna jest przegrana. Wciąż narzekamy na jego brak, na tempo z jakim pojawiają się zmiany, często nie do ogarnięcia, niezrozumiałe.
Walka z wiatrakami...
Czas jednak ma gorszą przypadłość: potrafi się zatrzymać.
Dzieje się tak szczególnie wtedy gdy chcemy coś przyspieszyć.
Zazwyczaj, wówczas gdy chcemy o czymś szybko zapomnieć, ukryć w zakamarkach pamięci.
Ostatnie dni do takich należą, chciałoby się przyspieszyć czas, odłożyć na półkę z kartką: "minione".
Przykryć wspomnienia delikatnym woalem przemijania... To takie naturalne i ludzkie.
Jesteśmy ludźmi tylko...
Zapomnieć nie sposób, pamiętać trzeba - tylko to pozostaje.
Pamiętam zatem - bo tak trzeba, ze względu na tych co odeszli.
Tak jak pamiętam Katyń, Oświęcim, Powstanie - to COŚ znaczy, to nie jest puste, choć minione.
Tak jak pamiętam Jana Pawła II, Cud nad Wisłą, gen. Władysława Sikorskiego - te wspomnienia to moja chluba, moja tożsamość.
Bez tego, bez nich nie byłabym tym kim jestem.
10.04.2010 - dzień który już jest historią, dokonał się. Przeminął.
Czas płynie dalej, znowu goni, nabiera tempa. Choć wtedy wydawało się że się zatrzymał.
Dzień, niby zwykły, jak wiele innych. Dzień nie zapowiadający nic złego.
A jednak stał się dniem tragicznym. Podobnie jak wiele innych dni naszej polskiej historii.
Ciężko nad tym przejść do porządku dziennego, trudno wrócić ponownie na te same tory dnia codziennego.
Ten dzień przyniósł jednak zmiany.
Mimo wszystko wynikło z tego dobro mimo zła. Mimo śmierci...
Świat już wie, świat zamarł, pochylił się nad tymi dotąd zapomnianymi.
Ten sam Świat który dotąd się wzbraniał przed prawdą.
Wolał zapomnieć, udawać.
Świat dostrzegł. Dzięki TYM którzy pamiętali i nie pozwalali zapomnieć. I zginęli.
Dziś jednak oni żyją - bo my pamiętamy. Bo inni odzyskali pamięć, mimo upływu czasu, mimo ciężkiego woalu przemijania. Tamci żyją dzięki tym co dopiero odeszli...
Dla nich czas się zatrzymał. Na zawsze.
Dla nas znów mknie.
Pamiętajmy, mimo czasu mijania... pamiętajmy
M. i Ł. - pamiętam
Dla Was czas się zatrzymał.
Dla mnie już pędzi, znów gna
Życie...
Wybaczcie
10 kwietnia 2010
SŁOWA
DZIŚ SĄ ZBĘDNE I TRACĄ ZNACZENIE.
Tragiczny Smoleńsk.
Tragiczna Warmia
Ta sama data, inna godzina - 23.00 zginęło w wypadku dwoje bardzo młodych ludzi pochodzących z mojej wsi
Odeszli
Znałam ich, znam ich rodziny
Zostały ich matki, siostry, bracia
i my, nasza mała wiejska społeczność
Zostały myśli
Pamięć
(nie komentujcie, proszę)
Tragiczny Smoleńsk.
Tragiczna Warmia
Ta sama data, inna godzina - 23.00 zginęło w wypadku dwoje bardzo młodych ludzi pochodzących z mojej wsi
Odeszli
Znałam ich, znam ich rodziny
Zostały ich matki, siostry, bracia
i my, nasza mała wiejska społeczność
Zostały myśli
Pamięć
(nie komentujcie, proszę)
8 kwietnia 2010
Nowe!
Nowe idzie!
Szarogęsi się i rozpełza po miedzach, łąkach i ogrodach.
Pąki pęcznieją, nadymają się radośnie.
Ptaki w gniazdach buszują, drą donośnie, znoszą mchy, pióra i różne miękkości.
Jajkom, swym przyszłym dzieciom urządzają NOWE!
Nowe idzie! Czyste, pachnące i ciepłe!
Idzie!
Aż mi się chce odetchnąć pełną piersią, nabrać tego nowego całe garście, napchać kieszenie i torby przepastne, poupychać w szafach, szafeczkach, na półkach i w woreczkach.
Na zaś, coby na dłużej starczyło:)
Nowe idzie!
I niech się panoszy!
Szarogęsi się i rozpełza po miedzach, łąkach i ogrodach.
Pąki pęcznieją, nadymają się radośnie.
Ptaki w gniazdach buszują, drą donośnie, znoszą mchy, pióra i różne miękkości.
Jajkom, swym przyszłym dzieciom urządzają NOWE!
Nowe idzie! Czyste, pachnące i ciepłe!
Idzie!
Aż mi się chce odetchnąć pełną piersią, nabrać tego nowego całe garście, napchać kieszenie i torby przepastne, poupychać w szafach, szafeczkach, na półkach i w woreczkach.
Na zaś, coby na dłużej starczyło:)
Nowe idzie!
I niech się panoszy!
Cudnie jest na świecie, cudnie...
Z ostatniej chwili:))
U nas NOWE to także uroczyste, z fanfarami (radosny "trel" dzieci:), rozpoczęcie nowego sezonu ogniskiem.
Decyzja o dzisiejszym zapadła błyskawicznie, trzeba wszak piękną pogodę wykorzystać w pełni, nie wiadomo co jutro przyniesie:)
Z racji tego że jutro piątek, dziś zostało uroczyście rozpalone pierwsze ognisko kiełbaskowe (jak mówią dzieci). Niestety nie o zmroku, choć efekt wtedy najpiękniejszy, pamiętać jednak musieliśmy iż jutro dzień pracowo - przedszkolny przed nami. A sobotę planujemy wyjazdowo - wycieczkowo, "dalekobieżnie" w dodatku, nie dalibyśmy rady zwyczajnie, ogniska umieścić w tym dniu czasowo - a czas najwyższy sezon rozpocząć.
Opchaliśmy się kiełbaskami, napchaliśmy płuca aromatycznym dymem, nacieszyliśmy ciepłem, nagapiliśmy w płomienie, zaczarowała nas pogoda, zaczarował ogniska blask...
Tymczasem ja zaczynam czarowanie pogody na sobotę:))
Migawki z dnia dzisiejszego:
Czy to pies, czy wydra, a może sowa nadzwyczajna:)???
Pozdrawiam:)))
Z ostatniej chwili:))
U nas NOWE to także uroczyste, z fanfarami (radosny "trel" dzieci:), rozpoczęcie nowego sezonu ogniskiem.
Decyzja o dzisiejszym zapadła błyskawicznie, trzeba wszak piękną pogodę wykorzystać w pełni, nie wiadomo co jutro przyniesie:)
Z racji tego że jutro piątek, dziś zostało uroczyście rozpalone pierwsze ognisko kiełbaskowe (jak mówią dzieci). Niestety nie o zmroku, choć efekt wtedy najpiękniejszy, pamiętać jednak musieliśmy iż jutro dzień pracowo - przedszkolny przed nami. A sobotę planujemy wyjazdowo - wycieczkowo, "dalekobieżnie" w dodatku, nie dalibyśmy rady zwyczajnie, ogniska umieścić w tym dniu czasowo - a czas najwyższy sezon rozpocząć.
Opchaliśmy się kiełbaskami, napchaliśmy płuca aromatycznym dymem, nacieszyliśmy ciepłem, nagapiliśmy w płomienie, zaczarowała nas pogoda, zaczarował ogniska blask...
Tymczasem ja zaczynam czarowanie pogody na sobotę:))
Migawki z dnia dzisiejszego:
Czy to pies, czy wydra, a może sowa nadzwyczajna:)???
Pozdrawiam:)))
7 kwietnia 2010
Drugi...
...sklep wspominany we wczorajszym poście. Ten w którym okazało się ze nie przyjmują kart płatniczych- zawsze tak było, ale ja zabyła...
Wczoraj wypatrzyłam w nim coś, co po małych malarskich przeróbkach będzie pasowało do mojej sypialni, łazienki lub kuchni. Oto cuda które bystre me oczka upatrzyły, i się zasmuciły bo gotóweczka w domciu się ostała:
Na początek trochę ceramiki,
Pamiętacie pojemniki zakupione na "poprawę humoru"? Teraz dołączyły do nich: dzbanek i micha, prawda że ładniste?:))
O, jeszcze taki wieszaczek serduszkowy, zwyczajnie nie mogłam się oprzeć, przemaluję, przeszlifuję i będzie przepięknej urody, pasującej do jednych ze wspomnianych pomieszczeń.
Tu domeczek na fotkę, może zamiast fotki może jakaś fajna rodzinno -domowa sentencja? Oczywiscie do przemalowania.
Gwóźdź zakupów! Deska na zapiski! Serduszka to magnesiki:) Po przemalowaniu, do kuchni, ale chyba zakupię jeszcze jedną, będzie do przyszłego craftroomu:))) No śliczna jest po prostu:)
UWAGA! Nie miałabym tych śliczności, gdyby nie wczorajsze wykorzystanie cuda techniki w postaci telefonu komórkowego z aparatem cyfrowym! Oskara temu kto to wymyślił! Pokazałam te cuda wczorajszą wieczorową porą mężowi swemu. Nie liczyłam że zapamięta to wszystko ze zdjęć z telefonu, co więcej, że zrealizuje moje marzenie. Mąż osobisty ma jeszcze bardziej zawodną pamięć niż ja:) Ale jakoś zapamiętał, chyba widział jak mi zależało:))) No i się cieszę, rogal zakwitł mi na pysku i zejść nie zamierza chyba przez tydzień:)
Pojęcia nie mam czemu takie duperelki cieszą mnie bardziej niż nowy ciuch, kino, kolacja w super restauracji... Tak już mam, że szybciej kaskę wydam na chałupkę i na dzieci niż na siebie, choć naprawdę potrzebuję zrobić remanent w swojej garderobie. Cóż, nie miała baba kłopotu, kupiła sobie dzbanek i deseczki, se założy, hihi;))
Na koniec przedstawiam wspomniany również wczoraj "trejaż". Ciągle jeszcze nie sprawdziłam czy to poprawna nazwa, ale jak zwał tak zwał, grunt żeby swa funkcję spełniał, a wygląda to tak:
Zamknijcie oczy. Wyobraźcie sobie pnącą się po tym czymś nasturcję, a główna tego ozdoba to margerytki...
Ja to widzę, i już mi się podoba:)))
Oczywiście technika wykonania pozostawia wiele do życzenia. Nadal nie jest to zbyt estetycznie wykończone, chyba problem stanowią zbyt krótkie pędy wierzbiny, a może jej "starość". Nie wiem, muszę dokładniej zapoznać się z technikami plecenia wikliny, wówczas popełnię pewnie mniej błędów. Tymczasem mam co mam, i tak mnie cieszy:)
Pozdrawiam ciepło:)
Wczoraj wypatrzyłam w nim coś, co po małych malarskich przeróbkach będzie pasowało do mojej sypialni, łazienki lub kuchni. Oto cuda które bystre me oczka upatrzyły, i się zasmuciły bo gotóweczka w domciu się ostała:
Na początek trochę ceramiki,
Pamiętacie pojemniki zakupione na "poprawę humoru"? Teraz dołączyły do nich: dzbanek i micha, prawda że ładniste?:))
O, jeszcze taki wieszaczek serduszkowy, zwyczajnie nie mogłam się oprzeć, przemaluję, przeszlifuję i będzie przepięknej urody, pasującej do jednych ze wspomnianych pomieszczeń.
Tu domeczek na fotkę, może zamiast fotki może jakaś fajna rodzinno -domowa sentencja? Oczywiscie do przemalowania.
Gwóźdź zakupów! Deska na zapiski! Serduszka to magnesiki:) Po przemalowaniu, do kuchni, ale chyba zakupię jeszcze jedną, będzie do przyszłego craftroomu:))) No śliczna jest po prostu:)
UWAGA! Nie miałabym tych śliczności, gdyby nie wczorajsze wykorzystanie cuda techniki w postaci telefonu komórkowego z aparatem cyfrowym! Oskara temu kto to wymyślił! Pokazałam te cuda wczorajszą wieczorową porą mężowi swemu. Nie liczyłam że zapamięta to wszystko ze zdjęć z telefonu, co więcej, że zrealizuje moje marzenie. Mąż osobisty ma jeszcze bardziej zawodną pamięć niż ja:) Ale jakoś zapamiętał, chyba widział jak mi zależało:))) No i się cieszę, rogal zakwitł mi na pysku i zejść nie zamierza chyba przez tydzień:)
Pojęcia nie mam czemu takie duperelki cieszą mnie bardziej niż nowy ciuch, kino, kolacja w super restauracji... Tak już mam, że szybciej kaskę wydam na chałupkę i na dzieci niż na siebie, choć naprawdę potrzebuję zrobić remanent w swojej garderobie. Cóż, nie miała baba kłopotu, kupiła sobie dzbanek i deseczki, se założy, hihi;))
Na koniec przedstawiam wspomniany również wczoraj "trejaż". Ciągle jeszcze nie sprawdziłam czy to poprawna nazwa, ale jak zwał tak zwał, grunt żeby swa funkcję spełniał, a wygląda to tak:
Zamknijcie oczy. Wyobraźcie sobie pnącą się po tym czymś nasturcję, a główna tego ozdoba to margerytki...
Ja to widzę, i już mi się podoba:)))
Oczywiście technika wykonania pozostawia wiele do życzenia. Nadal nie jest to zbyt estetycznie wykończone, chyba problem stanowią zbyt krótkie pędy wierzbiny, a może jej "starość". Nie wiem, muszę dokładniej zapoznać się z technikami plecenia wikliny, wówczas popełnię pewnie mniej błędów. Tymczasem mam co mam, i tak mnie cieszy:)
Pozdrawiam ciepło:)
Subskrybuj:
Posty (Atom)














