Nic mi się nie chce.
No niby powsadzałam w słoje kolejne, "dostane" ogórki. Zrobiłam je wg przepisu Aty. Z miodem nawet, więc kolejne zaprawy zdziałane, piwniczka pęcznieje, i niby się dzieje... Ale to takie właściwie... nic... drobiażdżek.
Bo w tym roku te zaprawy to same mi się robią, jakoś łatwo i bez problemu, dlatego "nic":)
Mam już w szkicowniku "projekt" rękodzielniczy. Od jakiegoś czasu już go sobie tam mam. I... nic, ech.
Z braku weny (znowu do kogoś polazła wredota), i na zamknięcie ust swych krasnych - bo ziewałam dnia dzisiejszego jak szalona, kwiatków nazbierałam ;).
Jak rusałka jaka "pląsałam" po łące przed domem, kwiatuszki zbierałam początkowo w celu ich ususzenia, no bo sobie COŚ wymyśliłam, w tych przerwach między kolejnym ziewnięciem :P
I nic... plan zmieniłam, bo... sama nie wiem, pewnie przez to ziewanie nie wyszło co miało wyjść.
Koniec końców, wianuszki uplotłam, bo kwiatki urocze już zerwane, co się miały marnować, choć przecież ususzyć mogłam, jak planowałam :P. No ale ziewałam przecież...
I mam, takie tam...
Takie właśnie wianuszeczki zdziałałam dziś, i... wymiękłam :).
A śliczne są, maleńkie, niebieściutkie i delikatne. Wiszą sobie w mojej sypialni, na nowych (wciąż) półeczkach. I są, bo mi się podobają:) A takie nic przecież:)
Nareszcie też ulubione zdjęcia moich dzieci zyskały oprawę.
W ramki włożyłam podobizny moich pociech, niezbyt aktualne, lecz to ujęcia z gatunku tych"najulubieńszych", to są, i wyglądają:
Te ramki robiłam jeszcze w ubiegłym roku, oczywiście zapomniałam o nich :P
Nie bardzo mi "leżą" TE zdjęcia w TYCH ramkach, ale póki nie będzie mi się chciało tak bardzo jak mi się teraz nie chce, będzie tak jak pokazuję... (dobrze widzicie - zdjęcia czarno-białe są :). Stoją sobie w sypialni, po mojej stronie łóżka, i patrzą... :D
A wianuszki niebieściutkie takie... ładne...
Nie wiem czy i Wy też tak teraz macie. Czy też taki leń Was ogarnął, jak mnie.
Niby ciągle coś robię, niby ciągle się krzątam, ale w ogóle nie widać efektów mojej pracy. Wszystko jakieś takie rozmemłane, niedokończone, nieporządkowane, takie... nic właśnie :P
Wiecie co? Koniec biadolenia, ide do wanny. Może się poprawi?
Mimo kiepskiego stanu umysłu (ależ to brzmi!) i tak serdeczności ślę na pożegnanie dnia dzisiejszego:)
Do jutra uczeszę "myśli swe rozczochrane", nawet dosłownie, bowiem fryzjer mnie czeka, może wraz ze zmianą koafiury, zmieni się też mój stosunek do siebie i świata?
W każdym razie światełko się pojawiło, słabe, ale zawsze:)
I dzień słoneczny był dziś i cieplutki - to też już coś, prawda? :DDD
8 września 2010
7 września 2010
Słowo się rzekło
i zapraszam na zapowiadane słodkości:)))
Do wylosowania Anioł Zadziwiony, domek już znany oraz 4 tiulowe saszetki zapachowe: 2 różane, 2 lawendowe (serwetka zostaje u mnie:).
Anioł jest ręcznej (mojej) roboty, na desce, sukienka biała, skrzydła złocone, włosy mogą być "zaplecione" bądź czochrate. Głównym jego zadaniem jest szczęście do dom znosić:)) - zawieszka ze sznurka naturalnego.
Domek większość zna z wcześniejszych wpisów, zakupiony jakiś czas temu, czekał tylko na "okazję", jest to śliczna, rustykalna rameczka na zdjęcie np. rodzinne. Ja już posiadam taki, wybieliłam sobie i ... zdobi:)))
Saszetki to również ręczna robota, szyte z tiulu, ozdobione między innymi decu na tkaninie (lawendowe), zawierają wypełnienie całkowicie naturalne :))) Lawenda mojego "chowu", więc sama natura (płatki różane zbierane i suszone prze mła, nieopodal mojego domu :).
Mam nadzieję że nikt nie czuje się rozczarowany.
Zatem zapraszam serdecznie na moje pierwsze candy. Losowanie 27.10.2010 - w moje imieniny:D
Do wylosowania Anioł Zadziwiony, domek już znany oraz 4 tiulowe saszetki zapachowe: 2 różane, 2 lawendowe (serwetka zostaje u mnie:).
Anioł jest ręcznej (mojej) roboty, na desce, sukienka biała, skrzydła złocone, włosy mogą być "zaplecione" bądź czochrate. Głównym jego zadaniem jest szczęście do dom znosić:)) - zawieszka ze sznurka naturalnego.
Domek większość zna z wcześniejszych wpisów, zakupiony jakiś czas temu, czekał tylko na "okazję", jest to śliczna, rustykalna rameczka na zdjęcie np. rodzinne. Ja już posiadam taki, wybieliłam sobie i ... zdobi:)))
Saszetki to również ręczna robota, szyte z tiulu, ozdobione między innymi decu na tkaninie (lawendowe), zawierają wypełnienie całkowicie naturalne :))) Lawenda mojego "chowu", więc sama natura (płatki różane zbierane i suszone prze mła, nieopodal mojego domu :).
Mam nadzieję że nikt nie czuje się rozczarowany.
Zasady takie same jak wszędzie, przypomnę jeno:
1. Zgłosić chęć swojego uczestnictwa w komentarzach pod niniejszym postem;
2. Umieścić informację o dzisiejszym candy na swoim blogu, wraz z aktywnym linkiem do mojego candy;
3. Osoby anonimowe, nie posiadające bloga proszę o pozostawienie w komentarzu swego adresu mailowego.
Zatem zapraszam serdecznie na moje pierwsze candy. Losowanie 27.10.2010 - w moje imieniny:D
6 września 2010
Ale fajnie:)
Fajnie było:)
O weekendzie minionym mówię:) Od piątkowego popołudnia towarzysko się zaczęło, i niedzielą towarzyską się skończyło:)
W piątek troszkę po wariacku mogliśmy spotkać się z rodzinką. Nie byle jaką, za wielkiej wody bowiem przybywają od czasu do czasu, rodzinne strony odwiedzić, spraw setki pozałatwiać i... wrócić tamże niestety:>
Kto pamiętliwy, przypomni sobie że już wspominałam o wujku chrzestnym mojego Janka. Przyjechał wraz z żoną swą uroczą: śliczną ciocią Olą, jak mówi czule Tosia. Lodami towarzystwo się opchało, nagadało, naśmiało i w parku zabaw pobrykało. I koniec:((( Rozstać się musiało, niestety:(
Ale! Nie jest źle tak całkowicie, ta razą bowiem wredna i zapominalska matka aparatu swego nie zapomniała i kilka zdjątek pstryknęła.
No i teraz wszyscy sie przekonają że ciocia Ola śliczna jest rzeczywiście, a nie tylko w gadaniu:))) O, proszę:
Nastawioną wcześniej nalewkę z owoców róży wczoraj zlałam, jeżynówka też już w butelczynach pięknie wygląda. Smakują obie wybornie, to zdanie również degustującej koleżanki, więc prawie obiektywne:)))
O weekendzie minionym mówię:) Od piątkowego popołudnia towarzysko się zaczęło, i niedzielą towarzyską się skończyło:)
W piątek troszkę po wariacku mogliśmy spotkać się z rodzinką. Nie byle jaką, za wielkiej wody bowiem przybywają od czasu do czasu, rodzinne strony odwiedzić, spraw setki pozałatwiać i... wrócić tamże niestety:>
Kto pamiętliwy, przypomni sobie że już wspominałam o wujku chrzestnym mojego Janka. Przyjechał wraz z żoną swą uroczą: śliczną ciocią Olą, jak mówi czule Tosia. Lodami towarzystwo się opchało, nagadało, naśmiało i w parku zabaw pobrykało. I koniec:((( Rozstać się musiało, niestety:(
Ale! Nie jest źle tak całkowicie, ta razą bowiem wredna i zapominalska matka aparatu swego nie zapomniała i kilka zdjątek pstryknęła.
No i teraz wszyscy sie przekonają że ciocia Ola śliczna jest rzeczywiście, a nie tylko w gadaniu:))) O, proszę:
Mówiłam ?!!! Tosia też:)))
A to już słynny Chrzestny z równie słynnym chrześniakiem:)))
No, i tak towarzysko rozpoczął się nam weekend:)))
A potem przyszła sobota, normalne, po piątku zazwyczaj sobota... Ha, umówiliśmy się dwa dni wcześniej na spotkanko, ze starymi znajomymi, takimi od wywczasów z dziećmi, wypadów nadmorskich i różnych wieczorów (ale to jeszcze zanim te dzieci świat ujrzały) które to rano dania kolejnego się kończyły:) Znamy się lat... o matko, nie zliczę, szczególnie że obaj panowie nasi znają się od dziecięctwa szczęśliwego:).
W sumie miniony weekend niewiele się różnił od tych naszych "starych" spotkań sprzed dzieciowych:) Zaczęło się w sobotę, w niedzielę skończyło - jednak, z przerwą na spanko we własnych domkach, przyzwoicie znaczy:)
I tak sobota, choć początkowo z deczka pracowita, zrobiła się ogniskowo-spacerowa:)))
Niedziela zaś obiadowo - zbieracza:), na grzyby bowiem całym bractwem wyfrunęliśmy, i nieźle się bawiliśmy. Łupy skromne też przynieśliśmy, a co! Zresztą nie szło inaczej, Janek mimo późnej godziny, z lasu wybyć nie chciał, ile się musieliśmy naprosić, naobiecywać, oj! W końcu skuszony wizją kanapki z nuttelą wrócił, cały jednak nieszczęśliwy, bo : "my z mamą to na cały dzień do lasu chodzimy, a nie tak, na kwile".
Ogłaszam jednak wszem i wobec, jeśli spotkacie kiedykolwiek chłopaczka głoszącego takie herezje, to puszczajcie wszystko co mówi mimo uszu!!! Przyrzekam! Ja sie z dzieckiem nie błąkam po kniejach i ostępach dzikich godzinami całymi! Żeby potem nie było, że ja się dziecko zamęczam, czy cóś! Ja najwyżej trzy godzinki z synem spaceruję po lesie, i głównie... gadam:> A właściwie odpowiadam na setki milionów pytań ;))). Bo się Jankowi buzia nie zamyka, i w dodatku zachwyca się wszystkim co napotka:)
Ale grzybów też nazbiera, dzis na ten przykład 3 kozaki znalazł, kilka kurek dorodnych, 2 maślaczki śliczne i podgrzybka, i to SAM OSOBIŚCIE, bez niczyjej pomocy!!! Dodam tylko że ma cztery lata. Cztery i pół, dla ścisłości :)
Ale grzybów też nazbiera, dzis na ten przykład 3 kozaki znalazł, kilka kurek dorodnych, 2 maślaczki śliczne i podgrzybka, i to SAM OSOBIŚCIE, bez niczyjej pomocy!!! Dodam tylko że ma cztery lata. Cztery i pół, dla ścisłości :)
I wszyscy najważniejsi grzybiarze:)
Prawie na koniec dodam że wczoraj, tuż przed przyjazdem gości czeremchy zdążyłam narwać. Jeśli ktoś wie gdzie mu rośnie, niech szybko zbiera, zaczyna opadać, i ptaszorki się też do niej dobierają ze smakiem.
No i co zrobiłam z czeremchą, no co??? Naleweczkę nastawiłam, ot co!
Oto i ONA - czeremcha we własnej osobie:)
Niezwykle dorodna jest tego roku.
Nazbierałam jej tak ok. pół litra. Zasypałam cukrem na razie i czekam. Soki puści, cukier się rozpuści, potem się procentów doleje i... się będzie degustowało:)))
Nastawioną wcześniej nalewkę z owoców róży wczoraj zlałam, jeżynówka też już w butelczynach pięknie wygląda. Smakują obie wybornie, to zdanie również degustującej koleżanki, więc prawie obiektywne:)))
Na koniec już pokażę coś, co nieopodal mojego domu wczoraj znalazłam, jakby popołudniowego zbioru mało było (zmarnować się miały?). Tak mamy rokrocznie:)
Kto powiedział że po lesie trzeba latać godzinami (5 szt!)
U nas grzyby same pod dom podchodzą:))
To i tak skromny zbiór, bywało że i po 12 - 14 kozaczków przynosiłam jednego dnia:)
Tak więc ogłaszam oficjalnie: SEZON GRZYBOWY ROZPOCZĘTY!
I tym miłym dla niektórych ogłoszeniem kończę niniejszego posta.
Do roboty się zabieram, do roboty rękodzielniczej albowiem słodyczki muszę dopieścić, a to już wkrótce:))
Pozdrawiam niedzielnie jeszcze:)
3 września 2010
Pycha :)
No musiałam, musiałam zaproponować Wam ten obiadek:)
Pyszny, lekki i kolorowy:))
Przepis właściwy: 1 kg kabaczka, 0,5 kg pomidorów, 4 cebule, 3 papryki, sól, pieprz, 3/4 szklanki oleju (!!).
Kabaczka obrać, wydrążyć, zetrzeć na tarce, paprykę wydrążyć i pokroić w paseczki. Drobno posiekaną cebulę poddusić na oleju nie rumieniąc, dodać do niej kabaczek, paprykę i wszystkie przyprawy bez pomidorów, dusić pod przykryciem ok. 30 min. Następnie dodać podduszone i przetarte pomidory i dusić jeszcze 10 min. Podawać z ryżem na zimno lub gorąco.
Przepis mam od dawna, gdzieś z internetu. Przejrzałam wczoraj swój "zeszyt" z przepisami i EUREKA! Znalazłam! Mam jeszcze kilka równie apetycznych przepisów kabaczkowych. O nich wkrótce:)
Jakkolwiek przepis oryginalny brzmiał niezwykle apetycznie, aczkolwiek wprowadzić musiałam pewne modyfikacje:) No musiałam, inaczej bym skisła chyba:)
Tak więc kabaczka nie tarkowałam, mamy wszyscy zdrowe zęby, pokroiłam na plasterki. Oleju dałam tyle żeby cebulka się poddusiła. 3/4 szklanki!!!! O mamo, sam tłuszcz!!! Więc ze zbędnego tłuszczu zrezygnowałam:) jak należy na cebulę wrzuciłam kabaczka i paprykę, ale też prócz soli i pieprzu dodałam 3 ząbki czosnku. Dusiłam przez sugerowany w przepisie czas, po czym dodałam pomidory pokrojone jeno w dużą kostkę. Przetarte??? No po co?!?!? Mamałyga miała być?? E tam:)
Podałam jak widać, na ryżu i na ciepło w dodatku. Zaraz biegnę do pracy. I wiecie co? Jestem syta, w miły lekki na brzusiu sposób:)))
To nowa potrawa, musiałam czegoś poszukać z kabaczkiem ponieważ mam go dużo. Obrodził u mnie i u mamy która regularnie ostatnio mnie zaopatruje:)
Dziś po powrocie obiorę sobie dwa kabaczki, pokroję w plasterki i zamrożę. Będą w sam raz zimową porą na leczo i na nowe, dzisiaj prezentowane danie greckie.
A może ktoś jeszcze ma proste w wykonaniu i smaczne dla podniebienia przepisy z kabaczkiem w roli głównej???
Smacznego życzę i polecam:))))
Pyszny, lekki i kolorowy:))
Kabaczek po grecku
Przepis właściwy: 1 kg kabaczka, 0,5 kg pomidorów, 4 cebule, 3 papryki, sól, pieprz, 3/4 szklanki oleju (!!).
Kabaczka obrać, wydrążyć, zetrzeć na tarce, paprykę wydrążyć i pokroić w paseczki. Drobno posiekaną cebulę poddusić na oleju nie rumieniąc, dodać do niej kabaczek, paprykę i wszystkie przyprawy bez pomidorów, dusić pod przykryciem ok. 30 min. Następnie dodać podduszone i przetarte pomidory i dusić jeszcze 10 min. Podawać z ryżem na zimno lub gorąco.
Przepis mam od dawna, gdzieś z internetu. Przejrzałam wczoraj swój "zeszyt" z przepisami i EUREKA! Znalazłam! Mam jeszcze kilka równie apetycznych przepisów kabaczkowych. O nich wkrótce:)
Jakkolwiek przepis oryginalny brzmiał niezwykle apetycznie, aczkolwiek wprowadzić musiałam pewne modyfikacje:) No musiałam, inaczej bym skisła chyba:)
Tak więc kabaczka nie tarkowałam, mamy wszyscy zdrowe zęby, pokroiłam na plasterki. Oleju dałam tyle żeby cebulka się poddusiła. 3/4 szklanki!!!! O mamo, sam tłuszcz!!! Więc ze zbędnego tłuszczu zrezygnowałam:) jak należy na cebulę wrzuciłam kabaczka i paprykę, ale też prócz soli i pieprzu dodałam 3 ząbki czosnku. Dusiłam przez sugerowany w przepisie czas, po czym dodałam pomidory pokrojone jeno w dużą kostkę. Przetarte??? No po co?!?!? Mamałyga miała być?? E tam:)
Podałam jak widać, na ryżu i na ciepło w dodatku. Zaraz biegnę do pracy. I wiecie co? Jestem syta, w miły lekki na brzusiu sposób:)))
To nowa potrawa, musiałam czegoś poszukać z kabaczkiem ponieważ mam go dużo. Obrodził u mnie i u mamy która regularnie ostatnio mnie zaopatruje:)
Dziś po powrocie obiorę sobie dwa kabaczki, pokroję w plasterki i zamrożę. Będą w sam raz zimową porą na leczo i na nowe, dzisiaj prezentowane danie greckie.
A może ktoś jeszcze ma proste w wykonaniu i smaczne dla podniebienia przepisy z kabaczkiem w roli głównej???
Smacznego życzę i polecam:))))
2 września 2010
Zapowiedź
"O szyby deszcz dzwoni,deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany.. płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny..."
Bolesław Staff " Deszcz jesienny"
Tak dziś poetycko zacznę:)
A tytuł? Bo się zapowiada, ba, nawet zapowiadają dwa "wydarzenia".
Pierwsze z nich widzimy wszyscy. Dzieje się oto na naszych oczach, jest to wydarzenie nieodwracalne w skutkach, wręcz przynoszące kolejne, równie nieodwracalne...
I najlepsze - nic z tym biedny człecze nie zdziałasz:P Albowiem, tadadam...
I najlepsze - nic z tym biedny człecze nie zdziałasz:P Albowiem, tadadam...
Mili moi Pani Jesień nadchodzi, i to wielkimi krokami!
Na razie jest tak jakby nie umiała się jeszcze określić co ze sobą ma przynieść: słońce czy deszcz a może wiatr, ciepło czy zimno... - tak różnie dzieje się właśnie za naszymi oknami.
Dziwne rzeczy proszę ja państwa, dziwne, i nieuniknione...
Na razie jest tak jakby nie umiała się jeszcze określić co ze sobą ma przynieść: słońce czy deszcz a może wiatr, ciepło czy zimno... - tak różnie dzieje się właśnie za naszymi oknami.
Dziwne rzeczy proszę ja państwa, dziwne, i nieuniknione...
A wiersz? Pięknie się wplótł w dzisiejszy dzień, tak dziś dzwonią krople deszczu o szyby, tak szumi za oknami. Dla mnie ten wiersz ma jeszcze jeden wymiar - ten rodzinny. Lubię go, bo przypomina mi takie dni, podczas których siadywałyśmy z siostrą w naszym pokoju. Ona z gitarą, ja... hmmm... z głosem;) i śpiewałyśmy. I zaśmiewałyśmy się przy tym do łez nieraz, a bo to jedna, albo druga w tonację nie weszła, albo jeszcze tekst zaczęła przetwarzać, parodiować nawet bezczelnie... Ech, kilkanaście lat od tamtej pory już minęło. A do tego wiersza siostra stworzyła podkład muzyczny, pięknie to brzmiało...
Za oknem deszcze niespokojne - każdy widzi - u nas pada, z przerwami, ale niezmiennie. I śmiesznie w sumie. Najpierw chmurzy się, chmurzy, zaciąga się niebo szarością, granatem, potem nagle leje, a na sam koniec słońce jaśniutkie wychodzi, i chmurki bialutkie na tle błękitnego nieba. Śmiesznie po prostu:)))
Właśnie wyjrzałam przez okno, złapałam aparat i biegiem na balkon. Spieszyłam się jak durnowata, żeby pokazać Wam to:
Piękna prawda??? Rzadki widok minionego lata, rzadki bardzo. Ale nie żałuję absolutnie, słonko świeciło, odpowiednio ciepło było - o to chodziło:))))
Teraz czekam na słynną z piękności Złotą Polską Jesień. Oby wreszcie nastała.
Teraz czekam na słynną z piękności Złotą Polską Jesień. Oby wreszcie nastała.
Druga zapowiedź, ta bardziej banalna dotyczyć będzie puszki ze słodyczami:))) Tak przewrotnie zapowiadam swoje pierwsze candy. Ale to jeszcze nie dziś, zapowiadam jeno.
Hmmmm, wiecie, pierwsze więc tak szumnie zaczynam, od zapowiedzi, podkręcenia atmosfery. To podkręcanie ma też swoje dobre strony, atmosferka kiepska ostatnio - ta dosłowna, zimno, buro i ponuro. Liczę iż moje candy miło się wplecie w panujące za oknami klimaty, może na chwilkę rozwieje słotę, troszke ciepełka wniesie? :)))
Zatem, nieoficjalnie jeszcze zapraszam na swoje pierwsze, nigdy dotąd niezapowiadane, skromne lecz jedyne w swoim rodzaju:
CANDY
Na razie jest to tylko zapowiedź, przedstawienie słodkości wykonanych w dużej mierze przez mła osobiście odbędzie się:
7.09.2010
w godzinach przedpołudniowych:)))
Czemu tego dnia??? To proste, tego dnia mija pierwsza rocznica założenia przeze mnie bloga.
Jest co świętować zważywszy na fakt posiadania przeze mnie "charakteru":))) Niby żadna nowość, każdy normalny człowiek posiada jakiś charakter. No tak, tylko że, ja, miewam okresowo charakter w pewnych kwestiach, że tak powiem... niestały:> Nawet bardzo niestały, i znając siebie nic nie zapowiadało że rok wytrzymam nad klawiaturą kompa, by zademonstrować wszystkim jak to u mnie fajnie jest:))))
Oj, no jest fajnie, ale same rozumiecie, bywa różnie, jak w życiu:)
Żeby się już bardziej nie zapętlić, bo coś dziś ku temu właśnie zmierzam, zapraszam jeszcze raz wszystkich miłych zaglądających. Pamiętajcie: 7.09.2010, serdecznie zapraszam:))))
I tą słodką obietnicą kończę.
Pozdrawiam słodziutko, papapa :))))
31 sierpnia 2010
Lubię:)
Nowa zabawa blogowa do której zostałam zaproszona przez Atę:)))
Zasady już zapewne większości osób znane, jednak na wszelki wypadek przybliżę, otóż:
Należy:
1.napisać kto zaprosił cię do zabawy
2. wymienić 10 rzeczy które lubisz
3. zaprosić kolejne 10 osób i poinformować je w komentarzach
LUBIĘ:
- swoją rodzinę, a nawet więcej niż lubię, nawet wtedy gdy się na nich czubię to i tak ich K-lubię:)))
- swój dom, jego otoczenie i wszystko co w nim robimy:)))
- BARDZO, BARDZO LUBIĘ czytać, i muzyki posłuchać też lubię, nawet tej wietrznej z ptakami w tle:)
- poznawać ludzi, nawet w zaskakujący sposób (na spacerze, w pociągu, przez bloga:)
- słońce, ciepło, morze, góry, ciepły wiatr, ciepły deszcz i TĘCZĘ bardzo lubię, i mgły snujące się latem nad polami tez lubię!
- smakować: potrawy, życie, nawet gotować w tym życiu te potrawy:)
- życie lubię, z tym całym jego szaleństwem i bałaganem
- czuć się kochaną i potrzebną
- podróże wszelakie, zwiedzać, poznawać...
- robić COŚ, uwielbiam wręcz, robić COŚ, nawet z niczego:))) a jeszcze jak wyjdzie...oj:)
EXTRA czyli BONUS :-D
- bardzo, ale to bardzo lubię mieć prawo jazdy:))) Wbrew pozorom to nie nowość, mam je od 18 lat!!! I ciągle mnie fakt jego posiadania cieszy niezmiernie :DDD Dla mnie to wolność i niezależność :DDD
i na koniec UWIELBIAM ODETCHNĄĆ PEŁNĄ PIERSIĄ PO SKOŃCZONEJ PRACY i UŚCISKAĆ SWOJE SZALONE DZIECI :DDD
Ha, i teraz najtrudniejsze, trzeba kogoś zaprosić, zatem spieszę się, coby mi towarzystwo nie zostało zabawione przez innych :)))
Zapraszam:
Cyryllę
Matkę Anitę
MaJu
Asię z Mojej Chwili
Ivonnę
Oazową Agę
Gajową od Nadwornego co ma piękną Potwornicką
Tukarę
Zjawiskową Kasię
i Jolę bym zaprosiła chętnie, już ONA wie że to ONA - masz Kobieto MOTYWACJĘ i ZACHĘTĘ wiesz na co :)))
I wystarczy tego uzewnętrzniania się. Trochę lubienia zostawiłam sobie na inny raz i okoliczność:))))
29 sierpnia 2010
Szybka
relacja z poczynań międzyczasowych.
Nie jest to jeszcze obiecana relacja z działań urlopowych, raczej jakby około urlopowych:)
Między wyjazdem jednej rodzinki a przyjazdem kolejnej:)))
Najpierw wczasowała się u nas moja mama z bratanicą.
Potem przyjechał brat mamy ze swoją córką, a moją kuzynką:)))
Fajnie było, nareszcie nagrałam się w swoją ulubioną kanastę. Tylko w wakacje udaje mi się zebrać odpowiednią liczbę graczy, no i jeszcze ten czas...jest go zwyczajnie więcej:)) Ależ to były wieczory:)))
Dziś chciałam tak szybciutko pokazać że jestem, bo już mam sygnały świadczące o lekkim zaniepokojeniu moją nieobecnością, ale rozumiecie, ta kanasta... zwyczajnie nie mogłam się oprzeć, więc proszę o wyrozumiałość:))))
Pochwalę się swoimi ostatnimi przeróbkami.
Dawno, dawno temu, rok temu w sumie już będzie, zakupiłam cztery półki, wyglądały sobie tak (to jedna z nich, różnią się tylko wielkością):
Właściwie te półki to był zakup trochę nieprzemyślany. Ale miniony i dłuuugi czas, sprawił że się wreszcie namyśliłam i wreszcie wykorzystałam je należycie, a mianowicie zrobiłam jednej z nich TO:
I podoba mi się wielce co jej uczyniłam:) To półka do łazienki, w której wygląda na razie TAK:
Na razie, bowiem pustawo wokół niej, ale to niebawem nadrobię. Właśnie usilnie namyślam się coby na tę ściankę jeszcze dodać, aby zwielokrotnić efekt i urodę mej łazienki, hahaha:))))
Cieszę się z niej i efektu ostatecznych przeróbek. Gdyby ktoś nie zauważył, dorobiłam SAMA! malutką półeczkę. Oryginał takiej nie ma:)) Sama wyrżnęłam półeczkę, SAMA! :DDDD
Oczywiście widać też brak haczyka w kolorze stare złoto. Zgubił mi się, zapodział w klamotach i znaleźć nie mogę, ale gdy tylko znajdę zaraz jego brak uzupełnię:)))
Półka jest na wzór wiszącej już w mojej łazience, a jako ozdobniki wykorzystałam resztki kamyczków którymi zwieńczona jest moja glazura łazienkowa:)
Są jeszcze dwie mniejsze półeczki, i wiszą sobie w sypialni. I właściwie TYLKO sobie wiszą, no, może nawet dekorują trochę.
No bo niby co miałabym na nich postawić??? Świecznik? Ok:) To może jeszcze wianuszek jarzębinowy? Ok:) I... potem pomyślę. Dziś mówiłam że szybko będzie:)))
Została mi jeszcze jedna (ta niepomalowana), i z tą to już naprawdę pojęcia nie mam co zrobić...
Ha! I wreszcie dorobiłam się także szafeczek wokół których chodzę już od ok roku:) Znalazłam je w swoim ulubionym sklepie, były różne, narożne, prostokątne, bardziej ozdobne i mniej, i wyższe i niższe. Do wyboru, do koloru. Niedawno wystąpiły w niezwykle korzystniej odsłonie cenowej:)) No i mam:
Zobaczyłam je dawno temu, i tak sobie wymyśliłam że będą mi bardzo pasowały do sypialni jako stoliki nocne. I proszę bardzo, dzięki niezwykłej uprzejmości Osobistego zaposiadłam je, i przemalowałam, i teraz są takie O! :
Szikownie, nieprawdaż???:))))
Zadowolona jestem niezwykle, nie tyle z siebie, co z pomysłów na wykorzystanie tego co już posiadałam, i tego co sobie wymarzyłam by zaposiąść. W sumie efekt mnie zadowala, a chyba o to w tym chodzi:)
A tak wyglądają sobie w komplecie z półeczkami:)
Zbyt skromnie??? To część "męska", co można powiesić facetowi, prócz budzika ewentualnie, no i może rameczki ze zdjątkiem motywującym, chili: z podobiznami ukochanej rodziny - taki miły akcent, otwiera Osobisty zaspane oczęta i widzi... po kiego musi wstać z łózia i zasuwać do roboty ;)))))
Kobieca strona wygląda na razie tak.
Również jeszcze bez zdjątka motywującego (adekwatnie do powyższego:)), ale bez przesady, nie od razu Kraków zbudowano... a dziś się prawie już sypie, hehehe :)
(Sorki, taki mam dziś nastrój nieco figlarny, Kraków uwielbiam pasjami:))
I tyle tego mojego przerabiania, fajna, lekka, miła praca. Choć w sumie przez to przecieranie, w celu uzyskania efektu shabby mam od wczoraj katar. Alergia się znowu odezwała co to ją nabyłam w kwiecie wieku, czyli lat 20 - stu, ech... to były czasy ;P
Międzyczas spędziłam też na przetworzeniu:> Dzięki Acie i przy czynnym udziale Osobistego stałam się posiadaczką kilku słoików przecieru pomidorowego. Dlaczego???
A dlatego iż Szanowna Wielce Ata zapytała mnie słodko czy nie posiadam jakiegoś babcino-mamowego przepisu na przecierane pomidory. Nie posiadam niestety, wici na te okoliczność rozsiałam po wsi i tu też jakoś bez echa i zainteresowania nawet. Takie czasy, ludzie gotowce kupują...
Tymczasem Osobisty zaopatrzył rodzinę w sporą ilość pomidorków targowych, zapominając jednakże iż na pożarcie (z apetytem wielkim zresztą:) czekają nasze własne, z przydomowej hodowli tomaty.
No i się zapomidorowałam. Trzeba było przetworzyć bo co się miały zmarnować.
Usiadłam bezczelnie do kompa, poczytałam, doedukowałam się troszkę w kwestii przetwórstwa pomidorowego i tak sobie "przetarłam" parę kilo.Po swojemu zaznaczam. Nie spracowałam się, co to to nie. Jestem wielką zwolenniczką wszelkiego ustrojstwa mechanicznego a wspomagającego urobione (leniwe też;)) gospodynie domowe. Sparzyłam tylko pomidorki, obrałam ze skórek, poćwiartowałam i wrzuciłam do wielkiego gara. Pyrkotałam na małym "gazie" kilka godzin, wraz z drobno pokrojoną dużą cebulą. Wcześniej niedbale je zblenderowałam - to ta pomoc mechaniczna, wielce pożyteczna:). Po tym dłuższym pyrkotaniu, gdy ujrzałam gęstniejącą masę zblenderowałam dokładniej, dodałam przypraw trochę: 3 ząbki czosnku z praski, sól i pieprz - do smaku. Nie wygłupiałam się już z przecieraniem przez sito. Noc i ranek bym chyba zarwała bo sitko mam małe, wyrywna też specjalnie nie jestem do takiej roboty. Zresztą co komu pestki szkodzą, no co??? Pomidory świeże się wsuwa z pestkami, i smakiem to i przecier zblenderowany nie przetarty też się wsunie. I to z apetytem!
Na koniec prac kulinarnych, gorący jeszcze przecier przełożyłam do słoików różnego rozmiaru, albowiem na różne okazje przeznaczone będą, jak nie sosy, to zupy, jak nie zupy to inne delicje. Pasteryzowałam z pięć minutek. I gotowe.
Zdjęć nie będzie, przecier nie przetarty a zmechanizowany, grzecznie już sobie stoi na półce w piwniczce, kto nie wierzy może sobie sprawdzić:)
Dzięki Atuś za natchnienie ;)))
AAAA!!!!! I jeszcze naleweczkę jeżynową nastawiłam! Jaki piękny kolorek będzie:) O smaku nie wspominając:) Przepisik? Robiłam tak jak wiśniową, cukrem zasypałam i poczekałam aż się rozpuści a sok się.. puści:))). Potem wódki dolałam i znowu czekam, mieszając od czasu do czasu:) Już się nie mogę doczekać. I już wkrótce przelewać będę nalewkę z owoców róży. Po degustacji mogę zapewnić: PYCHA!
Pamiętacie jeszcze gdy pisałam o syropie z owoców róży? Dawno to było,ale sobie właśnie przypomniałam. Z tych owoców po syropie zrobiłam konfiturkę - kremik. Drugi gatunek wyszedł w sumie, bo już nie tak aromatyczna jak konfitura z pierwszego "tłoczenia", ale żal mi było nie wykorzystać ( ciągle ten Zawzięty ze Skąpcem mi towarzyszą...), więc... zblenderowałam prawie na krem, dosypałam cukru i gorące wrzuciłam do słoiczków. Jako masa kremowa do smarowania wafelków w sam raz, nieprawdaż? :D
To by było na tyle. Mówiłam że dziś szybciorem będzie:) I prawie wyszło ;).
Zmykam, dziś niedziela imprezowa, szaleństwo normalnie :))
Pozdrawiam serdecznie i miło, mimo końca tego najlepsiejszego czasu letniego laby pełnego:))))
Nie jest to jeszcze obiecana relacja z działań urlopowych, raczej jakby około urlopowych:)
Między wyjazdem jednej rodzinki a przyjazdem kolejnej:)))
Najpierw wczasowała się u nas moja mama z bratanicą.
Potem przyjechał brat mamy ze swoją córką, a moją kuzynką:)))
Fajnie było, nareszcie nagrałam się w swoją ulubioną kanastę. Tylko w wakacje udaje mi się zebrać odpowiednią liczbę graczy, no i jeszcze ten czas...jest go zwyczajnie więcej:)) Ależ to były wieczory:)))
Dziś chciałam tak szybciutko pokazać że jestem, bo już mam sygnały świadczące o lekkim zaniepokojeniu moją nieobecnością, ale rozumiecie, ta kanasta... zwyczajnie nie mogłam się oprzeć, więc proszę o wyrozumiałość:))))
Pochwalę się swoimi ostatnimi przeróbkami.
Dawno, dawno temu, rok temu w sumie już będzie, zakupiłam cztery półki, wyglądały sobie tak (to jedna z nich, różnią się tylko wielkością):
Właściwie te półki to był zakup trochę nieprzemyślany. Ale miniony i dłuuugi czas, sprawił że się wreszcie namyśliłam i wreszcie wykorzystałam je należycie, a mianowicie zrobiłam jednej z nich TO:
I podoba mi się wielce co jej uczyniłam:) To półka do łazienki, w której wygląda na razie TAK:
Na razie, bowiem pustawo wokół niej, ale to niebawem nadrobię. Właśnie usilnie namyślam się coby na tę ściankę jeszcze dodać, aby zwielokrotnić efekt i urodę mej łazienki, hahaha:))))
Cieszę się z niej i efektu ostatecznych przeróbek. Gdyby ktoś nie zauważył, dorobiłam SAMA! malutką półeczkę. Oryginał takiej nie ma:)) Sama wyrżnęłam półeczkę, SAMA! :DDDD
Oczywiście widać też brak haczyka w kolorze stare złoto. Zgubił mi się, zapodział w klamotach i znaleźć nie mogę, ale gdy tylko znajdę zaraz jego brak uzupełnię:)))
Półka jest na wzór wiszącej już w mojej łazience, a jako ozdobniki wykorzystałam resztki kamyczków którymi zwieńczona jest moja glazura łazienkowa:)
Są jeszcze dwie mniejsze półeczki, i wiszą sobie w sypialni. I właściwie TYLKO sobie wiszą, no, może nawet dekorują trochę.
No bo niby co miałabym na nich postawić??? Świecznik? Ok:) To może jeszcze wianuszek jarzębinowy? Ok:) I... potem pomyślę. Dziś mówiłam że szybko będzie:)))
Została mi jeszcze jedna (ta niepomalowana), i z tą to już naprawdę pojęcia nie mam co zrobić...
Ha! I wreszcie dorobiłam się także szafeczek wokół których chodzę już od ok roku:) Znalazłam je w swoim ulubionym sklepie, były różne, narożne, prostokątne, bardziej ozdobne i mniej, i wyższe i niższe. Do wyboru, do koloru. Niedawno wystąpiły w niezwykle korzystniej odsłonie cenowej:)) No i mam:
Zobaczyłam je dawno temu, i tak sobie wymyśliłam że będą mi bardzo pasowały do sypialni jako stoliki nocne. I proszę bardzo, dzięki niezwykłej uprzejmości Osobistego zaposiadłam je, i przemalowałam, i teraz są takie O! :
Szikownie, nieprawdaż???:))))
Zadowolona jestem niezwykle, nie tyle z siebie, co z pomysłów na wykorzystanie tego co już posiadałam, i tego co sobie wymarzyłam by zaposiąść. W sumie efekt mnie zadowala, a chyba o to w tym chodzi:)
A tak wyglądają sobie w komplecie z półeczkami:)
Zbyt skromnie??? To część "męska", co można powiesić facetowi, prócz budzika ewentualnie, no i może rameczki ze zdjątkiem motywującym, chili: z podobiznami ukochanej rodziny - taki miły akcent, otwiera Osobisty zaspane oczęta i widzi... po kiego musi wstać z łózia i zasuwać do roboty ;)))))
Kobieca strona wygląda na razie tak.
Również jeszcze bez zdjątka motywującego (adekwatnie do powyższego:)), ale bez przesady, nie od razu Kraków zbudowano... a dziś się prawie już sypie, hehehe :)
(Sorki, taki mam dziś nastrój nieco figlarny, Kraków uwielbiam pasjami:))
I tyle tego mojego przerabiania, fajna, lekka, miła praca. Choć w sumie przez to przecieranie, w celu uzyskania efektu shabby mam od wczoraj katar. Alergia się znowu odezwała co to ją nabyłam w kwiecie wieku, czyli lat 20 - stu, ech... to były czasy ;P
Międzyczas spędziłam też na przetworzeniu:> Dzięki Acie i przy czynnym udziale Osobistego stałam się posiadaczką kilku słoików przecieru pomidorowego. Dlaczego???
A dlatego iż Szanowna Wielce Ata zapytała mnie słodko czy nie posiadam jakiegoś babcino-mamowego przepisu na przecierane pomidory. Nie posiadam niestety, wici na te okoliczność rozsiałam po wsi i tu też jakoś bez echa i zainteresowania nawet. Takie czasy, ludzie gotowce kupują...
Tymczasem Osobisty zaopatrzył rodzinę w sporą ilość pomidorków targowych, zapominając jednakże iż na pożarcie (z apetytem wielkim zresztą:) czekają nasze własne, z przydomowej hodowli tomaty.
No i się zapomidorowałam. Trzeba było przetworzyć bo co się miały zmarnować.
Usiadłam bezczelnie do kompa, poczytałam, doedukowałam się troszkę w kwestii przetwórstwa pomidorowego i tak sobie "przetarłam" parę kilo.Po swojemu zaznaczam. Nie spracowałam się, co to to nie. Jestem wielką zwolenniczką wszelkiego ustrojstwa mechanicznego a wspomagającego urobione (leniwe też;)) gospodynie domowe. Sparzyłam tylko pomidorki, obrałam ze skórek, poćwiartowałam i wrzuciłam do wielkiego gara. Pyrkotałam na małym "gazie" kilka godzin, wraz z drobno pokrojoną dużą cebulą. Wcześniej niedbale je zblenderowałam - to ta pomoc mechaniczna, wielce pożyteczna:). Po tym dłuższym pyrkotaniu, gdy ujrzałam gęstniejącą masę zblenderowałam dokładniej, dodałam przypraw trochę: 3 ząbki czosnku z praski, sól i pieprz - do smaku. Nie wygłupiałam się już z przecieraniem przez sito. Noc i ranek bym chyba zarwała bo sitko mam małe, wyrywna też specjalnie nie jestem do takiej roboty. Zresztą co komu pestki szkodzą, no co??? Pomidory świeże się wsuwa z pestkami, i smakiem to i przecier zblenderowany nie przetarty też się wsunie. I to z apetytem!
Na koniec prac kulinarnych, gorący jeszcze przecier przełożyłam do słoików różnego rozmiaru, albowiem na różne okazje przeznaczone będą, jak nie sosy, to zupy, jak nie zupy to inne delicje. Pasteryzowałam z pięć minutek. I gotowe.
Zdjęć nie będzie, przecier nie przetarty a zmechanizowany, grzecznie już sobie stoi na półce w piwniczce, kto nie wierzy może sobie sprawdzić:)
Dzięki Atuś za natchnienie ;)))
AAAA!!!!! I jeszcze naleweczkę jeżynową nastawiłam! Jaki piękny kolorek będzie:) O smaku nie wspominając:) Przepisik? Robiłam tak jak wiśniową, cukrem zasypałam i poczekałam aż się rozpuści a sok się.. puści:))). Potem wódki dolałam i znowu czekam, mieszając od czasu do czasu:) Już się nie mogę doczekać. I już wkrótce przelewać będę nalewkę z owoców róży. Po degustacji mogę zapewnić: PYCHA!
Pamiętacie jeszcze gdy pisałam o syropie z owoców róży? Dawno to było,ale sobie właśnie przypomniałam. Z tych owoców po syropie zrobiłam konfiturkę - kremik. Drugi gatunek wyszedł w sumie, bo już nie tak aromatyczna jak konfitura z pierwszego "tłoczenia", ale żal mi było nie wykorzystać ( ciągle ten Zawzięty ze Skąpcem mi towarzyszą...), więc... zblenderowałam prawie na krem, dosypałam cukru i gorące wrzuciłam do słoiczków. Jako masa kremowa do smarowania wafelków w sam raz, nieprawdaż? :D
To by było na tyle. Mówiłam że dziś szybciorem będzie:) I prawie wyszło ;).
Zmykam, dziś niedziela imprezowa, szaleństwo normalnie :))
Pozdrawiam serdecznie i miło, mimo końca tego najlepsiejszego czasu letniego laby pełnego:))))
Subskrybuj:
Posty (Atom)































