W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





10 lipca 2011

Kolejność

mam dziś z nią mały problem ... Tyle się działo, że naprawdę nie wiem od czego mam zacząć, chyba jednak spróbuję po kolei, może się uda :)
Zaczęło się jak to zwykle bywa od planów. Tych wakacyjno-urlopowych.
Planujemy krótki urlop. Żeby jednak uatrakcyjnić ten krótki czas jaki mamy spędzić rodzinnie, padło (WRESZCIE!!!!) na "sporty wodne" ;) Wybieramy się bowiem na spływ kajakowy Hańczą ! Doczekać się już nie mogę, a od dziś niecierpliwią się również dzieci. Dziś, chcąc sprawdzić firmę z której zamierzamy wypożyczyć kajaki, wyruszyliśmy w niesamowitą podróż.
I właśnie w tym momencie zaczyna się ten mój problem z kolejnością... Mam tyle do pokazania i opowiedzenia że naprawdę nie wiem od czego by tu zacząć...
Może jednak dziś będzie krótko, bo późna pora już, dzieci padnięte, śpią. Pies szczęśliwy też śpi, czule tuląc się do moich stóp :). moje stopy jednak tez padają... Więc, krótko ale "treściwie"...
Wiadomo że każda porządna wyprawa wymaga przygotowania porządnej wałówki. I przygotowałam, a jakże ;)
Najsampierw focaccia, inspiracja pochodzi z bloga Beaty Lipov  "Lawendowy dom", która polecała focaccię porzeczkową.
Cóż, jako że ze słodkości zaplanowane było co innego, upiekłam focaccię z tego co akurat miałam w domu, czyli z szynką, cebulką i serami: mocarellą i ementalerem, znaczy konkretnie, aczkolwiek bez przesady :). I powiem tylko PYCHA! Polecam, robi się łatwo, szybko i przyjemnie, jeszcze przyjemniej pachnie, rewelacyjnie wygląda a przede wszystkim doskonale smakuje!

Polecam :)
Dla największych głodomorów (a zaręczam nie byli nimi dorośli...), przygotowałam jeszcze bułeczki pszenne:)  Rewelacyjne w smaku, takie jak te tradycyjne sprzed co najmniej dwudziestu lat. Przepis tez wygrzebany gdzieś w necie (nie pamiętam niestety gdzie dokładnie). Niezwykle smaczne, doskonałe w podróż, nie schną, i doskonale pasują do różnych "farszy". Ja podałam je z tegorocznym dżemem rabarbarowo-truskawkowym. 


Na deser upiekłam muffiny z jagodami, uzbieranymi  w sobotę podczas zbierania kurek ( o tym innym razem, spokojnie ;)) Przepis posiadam od lat, podlega różnorodnym modyfikacjom, nie mniej muffiny, za każdym razem są wyśmienite :)


Podczas wizytowania jednego z odwiedzanych dziś miejsc Osobisty skusił się na zakup swojskiej kiełbaski z kramu, a ja dostałam moje ukochane sery (chyba z Korycina??? zapomniałam skąd dokładnie pochodzą, jeśli ktoś się domyśla poproszę o poprawienie). Znam i uwielbiam sery z Wiżajn, te dzisiejsze są bardzo podobne smakowo, doskonale też, te swojskie specjały wpisały się w nasz stół piknikowy :)))




Kawka też była, a jakże :))) I ogórków DUŻO więcej, ale pewne łapki szybciorem poradziły sobie z ilością, choć wcześniej zarzekły się że TEGO to na pewno nie tkną ;P Zniknęło wszystko, i focaccia, i buły, i ser i kiełbasa i ogórasy małosolne... Tylko muffiny ostały się na kolejny postój w podróży, taka ciekawostka...
Wycieczka niezwykle udana, zarówno pod względem krajoznawczym jak i kulinarnym :D
A wkrótce dokładniej POKAŻĘ gdzie byliśmy, bo tymczasem idę ukoić stopy :)

Pozdrawiam ciepło :)


7 lipca 2011

Wpadnijcie

do Ziuty Filuty, wpadnijcie koniecznie :))) Bowiem założyła Ziuta po długich namowach i perswazjach swój blog. Się zdecydowała wreszcie! Cicho u Niej na razie, ale zapewniam, będzie się jeszcze działo.
Gorąco polecam ten blog, zaręczam że nie stracicie czasu, a o zdolnościach mej koleżanki wspominałam u siebie już nie raz, teraz będziecie mieli okazję przekonać się o nich sami :))) Przyjmijcie Ją ciepło:)

Tymczasem u mnie odbyło się pierwsze cięcie lawendy. Na razie zebrałam niewiele, kolejne krzaczki ciągle czekają, i jeszcze trochę poczekają, bo pogoda nam się zepsuła :( Nie lubię deszczowego lata, a na takie chyba się tegoroczne zanosi... Szkoda., ja jednak preferuję lato upalne, gorące, pachnące, obecne jest zimne, skisłe i smutne :> Jednak ciągle tli się we mnie jeszcze nadzieja, może się coś się jeszcze zmieni ?






Na koniec donoszę iż syn nam się posypał. Zgubił chłopak dwie dolne jedynki. Wypadły zębole już dawno, bo jeszcze 26 maja, a ja zapomniałam o tym jakże doniosłym fakcie donieść. Taki miałam niebanalny prezencik na Dzień Matki ;))) Wyrastają nowe zębiska, w charakterze dwóch łopat do wypieku chleba, a kolejny szykuje się do eksmisji :) Sypie nam się młodsze dziecko, i dobrze mu z tym :)))
Tochna wręcz przeciwnie, ząbki ma charakterne i zaparcie tkwią na swoich dotychczasowych miejscach, i nic nie robią sobie z nerwowego Tosiowego sprawdzania: ruszają się już, czy wciąż jeszcze nie ??? 
I ponownie pojawił się miedzy rodzeństwem problem "sprawiedliwości", bo skoro Tosia jest starsza, to przecież te zęby właśnie JEJ powinny jako pierwszej wypadać... i gdzie tu sprawiedliwość? Faktycznie, znowu ta wstrętna "sprawiedliwość" zawiodła na całej linii, ech życie... ;P

Pozdrawiam miło:)

29 czerwca 2011

Letnie okoliczności przyrody

Wyjątkowo długi tytuł jak na mnie, aczkolwiek jak się zaraz przekonacie, usprawiedliwiony.
Bowiem dzisiejszy dzień upłynął pod znakiem dwóch kółek razy 10 plus ja :)))
Pogoda sprzyjająca wszelkim wyprawom krajoznawczym. Mam to szczęście że daleko szukać nie muszę, wokoło cieniste lasy, malownicze łąki, jeziora i stawy, sporo szlaków rowerowych i możliwość odsapnięcia w przemiłym towarzystwie, w zaprzyjaźnionej świetlicy, dwie wsie dalej.
Zabrałam dziś swoje dzieci "społeczne" na wycieczkę rowerową. Trasa niedaleka, jakieś 7 km w jedną stronę, za to wiodąca przez malownicze okolice.
Zdjęcia nie oddają ich uroku, nie mniej warte są upamiętnienia świetnie spędzonego czasu:)










Ostatnie zdjęcie dla bystrych oczu - widoczna w głębi wieża to zarys sylwetki naszego kościoła.
Prawda że niezwykle malowniczo ? ;)))

Ciepło pozdrawiam

28 czerwca 2011

Pierwsze

moje domeczki :)
Chodziły za mną od czasu dłuższego, by wreszcie doczekać się ich wykonania.
Proste a jednak coś w sobie mają ;)
Mogą być wieszaczkiem, samodzielną ozdobą i na upartego rameczką na zdjęcie.
Mała rzecz a jakoś tak mnie cieszy... Chyba z powodu przełamania mojej ciszy rękodzielniczej.
Na tapecie kolejne drzewienne twory. Dawno ich u mnie nie było, ale o nich wkrótce :)
Tymczasem domeczki:







Prościutkie, skromniutkie, ledwo, ledwo zdobione. Takie miały być. Kolejne pewnie wkrótce... wciągnęły mnie bardzo:)
Na blogach już wakacyjnie. I u mnie wakacje rozpoczęte. Co prawda na razie wakacjują głównie dzieci, Toś nawet po raz pierwszy wybyła na dłużej do przyszywanego wujostwa "od kóz". I nie ma nawet czasu z matką przez telefon pogadać, taka zajęta swym wakacjowaniem ;))) Janek też dziś wrócił po dwudniowych szaleństwach u dziadków, uchchachany od ucha do ucha, z rozbitym kolanem, ze świeżo nabytą wiedzą zielarską - "mamo, wiesz że jest taka roślina co się nazywa krwawiec ?" :))
Równie udanych i miłych wakacji życzę, tym co urlopują i tym przed którymi urlopy wkrótce. Przede mną czas niezwykle wytężonej pracy, właśnie z powodu wakacji ;) Słońca i ciepełka życzę, oby wystarczyło go na później i dla mnie :)

Pozdrawiam ciepło:)

20 czerwca 2011

Z wizytą u kóz ;)

Tytuł przewrotny nieco:)
Ale skoro pewna Ziuta napraszała się naszych odwiedzin, jako główną zachętę podając cyt. "kozy tęsknią"... to pojechali my do... kóz :)))
Przywitani zostaliśmy rzeczywiście ciepło, wylewnie wręcz. Uwielbiam kozy:))) Moje dzieci jeszcze bardziej, co udokumentowane zostało na poniższych zdjęciach:)



Właścicielka koziego towarzystwa - Ziuta:)



A potem Tosia zaglądała!
Nie byle gdzie, bowiem drugą atrakcją naszej wizyty było zaglądanie do pasieki. Bardzo dokładne zaglądanie się odbyło, przez naszą córkę. Ubraną jak należy, osłoniętą z każdej strony, ze znawcą a zarazem właścicielem podglądanej pasieki na podorędziu, poszła Tosia i przepadła ;)
Bo zaglądała ;)



Obejrzało nasze dziewczę jak pszczoły miód działają, jak wre ciężka praca w ulu, widziała nawet jajeczka pszczółek... Przeżycie niesamowite, i jak twierdzi mała podglądaczka: "było strasznie ale fajnie" ;)
Jaś niestety, podszedł zbyt blisko pasieki, bez stroju ochronnego, bo koniecznie chciał zobaczyć co robi siostra i dziabnięty został w łapinę. Dzielny był niezmiernie, łezek poleciało kilka zaledwie, ale stracił ochotę do bliższego podglądactwa. Choć zapowiadał po chwili że wkrótce też zajrzy, jak mu się ręka zagoi ;)))
Niewielkim pocieszeniem było Jankowe głębokie przekonanie że został dziabnięty przez samą pszczelą królową... Dla mnie żadna różnica, ból znam z autopsji, nieważne czy to królowa czy robotnica, czy inny truteń, miłe uczucie to nie jest :> Na całe szczęście, dzieci nasze nie są uczulone, bo takie podglądactwo mogło by się źle skończyć. Jedno tez jest już pewne, biegać w stronę pasieki, przy kolejnych wizytach na pewno nie będą!
Fajny dzień spędziliśmy, i pogoda nawet dopisała, deszcz szczęśliwie padał niewielki, w miarę ciepło było, dzieciaki wybiegały się po prawdziwej wsi, podgryzając co i rusz truskawy prosto z krzaczków:)
Bo nie dość że Ziuta kozy ma i "pscoły" to jeszcze pole truskawek.
Od wczoraj mam i ja... sześć kilo ponad, i robię "coś" z nimi dziś od rana. Będzie znowu pysznie zimą:) I wspomnieniowo, bo dzień wart zapamiętania:) Dzięki kozom, hehehe ;))))

Na koniec jeszcze się pochwalę:) Wygrałam cudną torbę. I chyba naprawdę CAŁKOWICIE przełamałam awersję do pewnego koloru... przełamałam raz na zawsze, bo TO co wygrałam jest tak piękne, a ja tak bardzo uradowana zostałam z rana, więc to chyba znak że awersja kolorystyczna przeszła mi bezpowrotnie:))) Zresztą, zobaczcie same, jak bardzo cudna jest moja wygrana:

BARDZO DZIĘKUJĘ  OLU!

Pozdrawiam ciepło, i zmykam do truskaw przetwarzania, jest tego trochę...:)

16 czerwca 2011

Szybko,

strasznie szybko mija mi ostatnio czas. Przecieka przez palce. Za nic nie chce się zatrzymać na moment chociaż...
Ciągle coś robię, gdzieś gonię, coś organizuję, a i tak nie wyrabiam :>
Troszkę przetworów poczyniłam w tym galopie. Mam już pierwsze truskawy zamknięte w słoiczkach. To ulubiony dżemik Janka łasucha:) Będzie w sam raz na weekendy zimowe, takie przypomnienie minionego lata.


Skusiłam się też po raz pierwszy na płatki w syropie cukrowym. Myślę że mogą być doskonałe jako dodatek do wszelkich deserów czy herbaty zielonej.

Znalazłam też prosty przepis na szybką salsę pomidorową. Smaczna z mięsami pieczonymi, z grilla czy pasztetem. Spróbowane i zaaprobowane przez rodzinę. Już wiem, że ilość słoików z salsą powiększy się przez lato:)


Z braku czasu ogród również zaniedbałam dość drastycznie. Trzeba się będzie wkrótce ostro wziąć do roboty.
Tymczasem przyglądam się tylko, co rośnie, co potrzebuje najpilniejszego pielenia, co mogłabym przesadzić, a gdzie dosadzić. Rozkwita pomału mój ogród, z biegiem czasu nabiera rumieńców. Małymi kroczkami zmierzam do osiągnięcia wymarzonego celu:)
I podglądam kwiatki które udaje mi się utrzymać w tym moim biegu :)









 Tyle.
Żegnam się miło. Może uda mi się wkrótce zdziałać COŚ, cokolwiek rękodzielniczo...
Chciałabym już bardzo :)
Pozdrawiam ciepło.

11 czerwca 2011

Etap

... nowy zaczyna moja córa.
Dziś odbyło się uroczyste pożegnanie zerówki.
Koniec pewnego etapu.
Pora na nowy.
Moja Tosia idzie do szkoły.
Przeraża mnie myśl że ta naprawdę maleńka, drobna dziewuszka, będzie przemykała po szkolnych korytarzach. Nie należę do matek przejmujących się byle drobiazgiem, nie panikuję, taka jest kolej rzeczy, samo życie... Nie mniej świadomość tak wielkiej zmiany w życiu własnego dziecka jest nieco przytłaczająca.
Pierwsza klasa. Z wielkim tornistrem na chudych ramionkach, będzie zasuwała dziewuszka mała do szkoły... jak to ogarnąć?
Na osłodę "zmian życiowych" jak stwierdziło me dziewczę, zrobiłam taki oto nietypowy bukiet.


Przygotowałam też małą niespodziewankę. Mały drobiazg na zachętę i akceptację szkoły.
Tosia nadal jest bardzo niechętna nie tyle placówce, co samej nauce.
Zapytana przez dyrektora szkoły, czy cieszy się na naukę, najpierw spochmurniała, po czym rzuciła ze złością spod nosa: ja wcale nie chcę się uczyć!
Cóż, staram się nie demonizować problemu. Na razie obserwuję i czekam co przyniesie niedaleka przyszłość.
Mam nadzieję że planowane wspólne zakupy akcesoriów szkolnych, jakoś małą podbudują, przynajmniej na tyle że bez większego oporu powędruje do szkolnej placówki.
Właściwie, to trochę ją rozumiem... te wszystkie lata które sama spędziłam w szkolnej ławce... ech, nie tęskni mi się do nich ;))))
Na razie, wciąż zadowolona i uśmiechnięta, mimo niepewnej przyszłości ;))) Panna Antonina ze smakowitymi kwiatami:)


  Przed nami dwa miesiące wakacji, mamy nadzieję , że wzorem lat ubiegłych, obfitujących w miłe wydarzenia. A i nastroje może ulegną poprawie, wszak dwa miesiące to kawał czasu... :-D

Tą optymistyczną myślą żegnam się miło.
Papa