W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





10 grudnia 2010

Biało :)

Biało, biało wszędzie zwariowały, oszalały moje ręce...
Mogłabym tak śpiewać, ale jakoś mi się nie chce.
Te ręce mnie bolą.

Bowiem wczorajszy wieczór spędziłam na upojnym odgrzebywaniu mojej posesji spod zwałów białego puchu, śniegiem zwanego. Upojnie... :P
W sumie nie jest to jakaś straszliwa, fizyczna praca. Udało mi się w przeciągu 1,45 minut dokopać do furtki, bramy wjazdowej, odkopać nawiany śnieg sprzed drzwi wejściowych i bramy garażowej. Dużo tego było.
Po czym, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, i w oczekiwaniu na powrót rodziny - dla nich wszak wykonałam całą tę robotę, żeby mogli pod dom własny dojechać - udałam się do domu. Mała kolacyjka, i fru do łózia.
Ranek.
Mogłam nie otwierać okiennic. Przeczucie mi podpowiadało żeby tego nie robić.
Zignorowałam je jednak (jak zwykle...), i oczom mym  ukazało się bezkresne pole w kolorze white.
Cała moja wczorajsza robota na nic.
Dziś, Osobisty żeby wyjechać spędził 45 minut na odkopywaniu samochodu spod śniegu, mocowaniu się z zapartą bramą wjazdową. Pojechał jednak... Udało się !
A ja po zapodaniu śniadanka dziatwie której obiecałam dzisiejszy dzień spędzony w domowych pieleszach - w sumie dobrze wyszło -  i po wypiciu porannej kawki w towarzystwie zachwyconej zimą sąsiadki (dziwne), udałam się po kolejną porcję chwil upojnych...
Odśnieżanie - to moje drugie JA :)))
Odśnieżyłam, początkowo z pomocą dzieci posiadających własne łopaty do odśnieżania. Dzieci jednak wkrótce, po dzielnej pracy, udały się na odpoczynek - na łonie natury... choć bardziej pasuje na polu śniegu... w tej sytuacji...
Odśnieżałam zatem solo. I ponownie,  pełna dumy z wykonanej pracy, po zwerbowaniu mokrych dzieci do domu, udałam się na krótki odpoczynek.
Godzinkę jeno zdrzemnęłam się z dzieciami swymi. Godzinkę... Musiałam, choć wcale nie planowałam, ale to odśnieżanie takie mulące w efekcie jest... Wstałam, w lepszym nastroju i w pełni sił witalnych. Dzieci spały słodko pochrapując, cicho bącząc pod kołderkami - pewnie po wysiłku :)
I znowu nieopatrznie wyjrzałam przez okno.
A tam...
 Widok z okna sypialni , cała dzisiejsza praca...
Dojście do bramki, i bramy... Pośrodku wiśnia japońska i zakopana latarenka.

 Ogród

 To jest odśnieżony wjazd do garażu, częściowo ponownie już zasypany...

Tu już zdjęcie z podcienia, do domu prowadzą 3 stopnie...

Nie narzekam, nawet fajnie się odśnieża.
Tylko czy efekt mojej pracy nie może być widoczny troszkę dłużej??? Ociupinkę może ?
Do pracy nie poszłam, "klęskę żywiołów" mamy. Gimbusy do szkoły nie dojechały, zajęcia odwołane. Moje też. Tak więc wyżywam się w domu, z dziećmi. Dziś masa solna, i ozdoby do pokoju. Wkrótce pokażę efekty naszych działań.
I dodam, jest pięknie, naprawdę, ja jednak nadal pozostaję wierną wielbicielką lata.
A jutro? Może... zawieje i ... ZAMIECIE ??? 

Na koniec pochwalę się. Nie mogłam się pohamować i zakupiłam kilka ozdóbek.
Wiszą sobie teraz w oknie mojej sypialni. Wiszą i zdobią:





I czekam na inne, z cała pewnością piękniejsze gwiazdeczki, bowiem umówiłam się na małą wymiankę z dziergającą koleżanką. Cuda robi swoim szydełkiem, cuda, ale bloga nie chce założyć.
Kolejna zaparta :) Wkrótce się będę chwalić - właściwie JĄ, bo ja TAK nie umiem, ot co :)

I tyle w temacie bieli.
Żegnam ciepło, z nadzieją na odśnieżenie przy użyciu maszyn wymyślonych w TYM celu :)

8 grudnia 2010

Krótko

dziś będzie:)
Święta idą, mnóstwo pracy, przygotowań. Zanudzać zatem nie będę.
Nie tylko ja się przecież przygotowuję:)
Dzis broszki pokażę. Wspominałam że zapałałam miłością nagłą, i silną niemozliwie do filcowania na sucho.
Niedorzeczna to miłość, wiem.
Nie mniej uzależniająca niebywale :)
Oto efekty mego zakochania:





 Te dwie brochy to inspiracja zaczerpnięta u Matki co się wiecznie nudzi :))





I tyle, zmykam do dalszych prac przygotowawczo - porządkowych.
Uprzedzałam że krótko będzie.
Ale treściwie jak sądzę :)))

Niezmiennie, cieplutko pozdrawiam :D

6 grudnia 2010

Ściana

mam ściany, jak każdy ;)
Tylko że, ja mam klika ścian z którymi nie wiem co mam zrobić.
Niby to takie oczywiste. Ściany są od stania, dachu trzymania i stropu też...
Ale ściany dla mnie to nie tylko FUNKCJA, albo nie, inaczej, to PRZEDE WSZYSTKIM funkcja!
I to nie byle jaka bo funkcja OKAZAŁA :)
Ściana o której dziś piszę potrzebna jest, bo to ściana kominowa, więc bez niej nie da rady, nie wyburzę przecież ;D
Nie mniej jest to takie miejsce z którym nie wiadomo było co zrobić...
Dobra, od dawna wiedziałam że coś sobie tam zawiśnie, bo inna opcja w grę nie wchodziła, tylko ta wisząca, no wisi sobie... nareszcie...
Zbieram janioły. Mówiłam, wiem... to tylko dla przypomnienia.
Zbieram te janioły od lat, przybywa mi ich stale, wiele z nich jeszcze w kartonach... Cóż, urządzam się wciąż i niezmiennie od lat 6 :P Też mówiłam, wiem.
ANIOŁY - niektóre z nich znalazły sobie swoje miejsce na stałe, niektóre miały miejsca przejściowe, jeszcze inne mocno przypadkowe.
I właśnie tymi przypadkowymi zajęłam się dokładniej w ostatnich dniach.
Są to anioły przeważnie "dostane", małych gabarytów, ale do zawieszenia. No i wiszą sobie dalej, ale w nieco innej konfiguracji, bowiem ZYSKAŁY!
Zyskały oprawę, i teraz WYGLĄDAJĄ :)

Zacznę może od tego anioła. Wykonany z gipsu, zwykły, jakich miliony wszędzie... Ale anioł, dostany, a jakże. I po przejściach straszliwych, bowiem wziął się uparł na fruwanie :P Tak sobie pofrunął, lotem błyskawicy i niezwykłą  siłą grawitacji ku ziemi, że właściwie lot ów mógł stać się jego ostatnim. Ale ulitowałam się nad biedakiem, i teraz taki właśnie pokancerowany wisi sobie w OPRAWIE :)

I nawet, nawet WYGLĄDA :)
Sa też i inne anioły, nawet i takie, wygrzebane gdzieś w necie :
I też WYGLĄDAJĄ :)
I jeszcze jeden, ten "samosobiekupiony" :) Bo z trąbką, i taki jakiś uroczy mi się wydał.
Czy ktoś pamięta jeszcze TĘ ramkę ?
Taki, aniołek mini, w maksi rameczce.
A całość prezentuje się tak, skromnie i nie przesadnie moim zdaniem.
I tak ma być:)


Tu z aniołem "dojrzałym" bo jakieś 12 lat już ma:)
Jeden z pierwszych "moich własnych, osobistych" wyrzynanych anielisk:)
Ten nawet jakby łowicki w wyrazie...


I to by było na tyle.
Tak na razie, pewnie na czas JAKIŚ tylko wygląda moja "trudna" do zagospodarowania ściana. Kąt zyska jeszcze więcej na WYGLĄDZIE , gdy dojdą dekoracje świąteczne, ale o tym inną razą :)
Bo tą razą zmykam do pracy, pozdrawiam cieplutko:)

5 grudnia 2010

Przestroga?

Dziś Osobisty znalazł taki oto filmik.
Opowiada on o doświadczeniu przeprowadzonym przez pewnego znanego angielskiego kucharza Jamiego Oliviera, znane nazwisko? Większości zapewne tak.
Obejrzałam, i osobiście mam bardzo mieszane uczucia.
Co ciekawe, niby wiedziałam że tak właśnie się dzieje, ale...
Zresztą, obejrzyjcie sami :P

http://www.youtube.com/watch?v=S9B7im8aQjo&feature=related

Ciekawa jestem co o tym sądzicie?
Warto się zastanowić przed następną wizytą w restauracjach typu fast food, nawet jeśli serwują "jedzonko" z fajowymi zabawkami.

1 grudnia 2010

A jak...

ANIOŁY:)

Sobotni wieczór upłynął mi na przemiłej konwersacji:)
Konwersowałam sobie bowiem z IVONNĄ z Niecodziennego Zakątka :)
Właśnie Iwonka winna jest powstaniu dzisiejszego posta. Rozmowa jak to rozmowa, miła, przyjacielska tak naprawdę rozkręciła się dopiero gdy poruszyłyśmy pewien bliski nam obu temat:)
Bo, jak to zwykle bywa między osobami o zainteresowaniach typowo "rękoczynowych", nasza rozmowa zeszła na temat najbardziej ostatnio pożądany, czyli, jakie robisz aktualnie ozdoby, może anioły jakieś...?
Uświadomiłam sobie wówczas że tak naprawdę, prócz pokazywanych już "pierniczkowych" serduszek i choinek tak naprawdę zrobiłam dotąd niewiele... A święta tuż tuż...
Zasiadłam zatem w niedzielę do maszyny. I "stworzyłam" ;) - SILNĄ GRUPĘ SIŁ ANIELSKICH :)





Te anieliska mają swój pierwowzór. Kilka lat temu, będzie już chyba osiem wiosen, ulepiłam sobie Anioła masosolnego - jedyny był w swoim rodzaju. Pięknie zdobił kolejne choinki w moim domu, jednak nie przetrwał przeprowadzki :P Od kilku lat obiecuję sobie że ulepię sobie nowego, i nie znajduję czasu :>
Może w tym roku?
Ale! Wciąż pamiętając o tamtym aniołku USZYŁAM sobie na jego wzór to co właśnie obejrzeliście.
A przypomniałam sobie o nim dzieki rozmowie z IVONNĄ :))) I tak dzięki Niej możecie zobaczyć na czym to upłynęła mi niedziela oraz kawałek poniedziałku:)

Nie skończyło się tylko na tych:>
Powstały kolejne. Te również dzięki sobotniej rozmowie :)
Ale inspiracją dla powstania TYCH aniołów był blog polecony przez IVONNĘ.
Blog Dominiki "Galeria na poddaszu":) Sama gorąco polecam zajrzenie TAM ponieważ niezwykle zdolna i wszechstronna z Dominiki dziewczyna:)))  Przekonacie się sami:)
I właśnie dzięki odwiedzinom  w "Galerii" powstały kolejne moje anioły.
Podobne nieco do moich demonstrowanych już wcześniej. Podobne ale inne,  trochę odchudzone ale wypchane.
Nieco przewrotnie to brzmi :)
Jednak tak właśnie jest, ponieważ forma jest praktycznie taka sama jak ta używana przeze mnie dotąd -czyli długa suknia, płaski "brzuch" ;-D. Jednak tym razem "brzuchy" anielskie zyskały wypełnienie, i choć szczupłe niemożliwie, mimo wszystko są "najedzone" " :))





Troszkę przegoniłam moje anielskie towarzystwo po plenerach:) Zmarzły w buźki tylko troszeczkę, nadal jednak wyglądają na zadowolone:)

A ja? Cóż, wciąż miło się uśmiecham na wspomnienie sobotniej rozmowy.
I zastanawiam jak się zmobilizować do porządków, bo dziwny jakiś chaos i bałagan zrobił się w domu moim.
I nie wiadomo kogo za to winić...
Normalnie krasnoludki jakieś...

Ciepełko ślę, mimo zimna za drzwiami:)

28 listopada 2010

Tabun

mój własny zaczynam zakładać:)

Od dawien dawna podziwiam konie:)
Lubię je obserwować podczas wypasu na łące - a mam częstą możliwość bowiem nieopodal nas jest stadnina.
Podczas rodzinnych spacerów częstą trasą jest właśnie TO miejsce, "nasza" stadnina. Konie są tam zadbane, piękne, majestatyczne.
Zawsze też podchodzą do ogrodzenia aby nas przywitać, dzieciaki mają wiele radości z dotykania miękkich chrap, zaglądania im w wielgachne, mokre oczy.
Czasem konie budzą zdziwienie: Mama, popats, one bawią się! Tak jak my :)))
Moja miłośc do tych stworzeń jest niejako platoniczna i opiera się w głównej mierze na zachwycie i podziwie:)
Nie umiem jeździć, niby utrzymam się w siodle, ale czy można nazwać to jazdą ? ;)
I tak, będzie trwać jeszcze ten stan miłości platonicznej czas jakiś.
Na razie, na pociechę stworzyłam sobie własny TABUN, i mam go w domu własnym :)))
Najpierw ten "sklepowy":





Teraz "własnoręczny" :



Zostałam już zapytana czyżby moja anielska miłość miała się skończyć:)
Oczywiście że nie! Anioły uwielbiam od lat co najmniej 18, miłość ma jest trwała i wieczna jak sądzę. Ale serce mam wielkie, wiec czemu by nie wygospodarować w nim  miejsca na inne "drobiażdżki' ? ;D
Cos mnie wzięło na tkaniny pastelowe... Może przez to co widać za oknem?



Na koniec, ruszyła wreszcie i u mnie manufaktura świąteczna, oto efekty ostatnio-nocnych prac ręcznych:)








Zdjęcia wykonywane przy braku słońca, toteż blado wypadają, osobiście jestem zadowolona z efektu.
Serduszka maja spełniać rolę "pierniczków" na niby :) Mam pieska i koteczki które uwielbiają choinkowe łakocie...Zresztą nie tylko słodkości, ale mam NADZIEJĘ, być może nieco głupią i złudną, jednak może TE pierniczki się ostaną na chojaczku... Hmmmm... się zobaczy:>
I jeszcze takie dekoracje poczyniłam. Skromniutkie, ale podobnie jak przy serduszkach, wykorzystałam WRESZCIE swoje stemple silikonowe, które doskonale na tkaninie imitują "lukier", w dodatku mocno arabeskowy:)  Ręcznie TAK bym nie dała rady:)))



I znowu brak słońca nie oddaje ich uroku. Choinki są bardzo proste, delikatnie zdobione, ze złotym wzorkiem, plus półperełki. Skromność i prostota.
I wszystko razem. Jest juz troszkę "tego"...


Pozdrawiam cieplutko.
Wkrótce coś nowego. Chyba wróciła do mnie Panna Wena, więc jest nadzieja na stworzenie jeszcze wielu innych cudaków:)

Pozdrawiam cieplutko otulona w śniegową kołderkę:))