W szafie zmieści się prawie wszystko. Pojemna jest i pękata.
W mej szafie stoi kufer pełen wspomnień.

Szafę mogę zamknąć na klucz i zapomnieć. A potem znów otworzyć i uśmiechnąć się.
Jeśli czasem zapłaczę, to z szafy wyciągnę błękitne chusteczki, wytrę łzy i w końcu przebaczę.

W mojej szafie mogę się schować, zniknąć.
Szafę mogę przemalować i zapełnić miłością, nadzieją i szczęściem.
W szafie zawsze mogę wszystko od nowa poukładać.
Zatem zapraszam - właśnie otwieram swoją ciągle jeszcze niepoukładaną:
Szafę malowaną





13 stycznia 2011

Obietnice


 Każdy składa obietnice. Nie znam osoby która tego nie robi.
Obiecujemy różne rzeczy.
Są odważni obiecujący "złote góry". Są pesymiści którzy nie wierzą w żadne "słowo honoru" traktując czyjeś słowa jak natrętną muchę. Są i tacy dla których dane słowo jest "cenniejsze od pieniędzy", ale są też i tacy którym jego dotrzymanie zajmuje mnóstwo czasu :/
Ja należę do tej ostatniej grupy. Obiecuję często.
Obiecuję w dobrej wierze. Obiecuję i NAPRAWDĘ bardzo chcę się z tej obietnicy wywiązać ale...
No właśnie, ALE zazwyczaj stosunkowo szybko staje na mojej drodze :/
To ALE psuje mi zamiary i szyki, stawia w niezręcznej sytuacji, zawstydza, wprowadza zamęt, prowadzi nieraz do łez. Tak, tak, nawet do łez...
Dawno temu, prawie 12 MIESIĘCY temu złożyłam obietnicę. Nie byle komu, własnym dzieciom.
I jej nie dotrzymałam. Mam mnóstwo wymówek, jedna lepsza od drugiej. Co wcale nie zmienia faktu że nie dotrzymałam słowa danego swoim dzieciom. Smutno mi się zrobiło, gdy Jaś bawiąc się swoimi samochodzikami przypomniał sobie nagle: "Mama obiecała nam kiedyś matę wyścigową, taką jaką szyła dla kolegi... Obiecała i zapomniała. A ja nie mam jak się bawić..."
Smutne?
Prawdziwe niestety.
Nie będę się usprawiedliwiała, nie o to chodzi. Ja sama mam poczucie że zawiodłam. Uczę dzieci że wypowiedziane słowo jest ważne, że jeśli coś obiecują powinny starać się wywiązać z danej obietnicy.
Zawiodłam JA, i nie umiałam dzieciom wytłumaczyć DLACZEGO. Bo niby jak ???
ALE - znowu:) Pomyślałam że tym razem słowa są tak naprawdę zbędne. Jak pomyślałam tak zrobiłam.
Zasiadłam do maszyny i zaczęłam spełniać daną DAWNO TEMU obietnicę :)
Oto efekty mojej poprawy (zdjęcia kiepskie, słońca brak - wybaczcie:( ):

 Ratusz

 Zabytkowa brama

 Lilie wodne na stawie

 "Kopiec" ronda
 Zabudowa szeregowa
CAŁOŚĆ - widok z "lotu ptaka" :)

 Dzielnica szkolno - parkowa

 Dzielnica  Bezpieczna
 "Stare Miasto" :)

 Rondo z przyległościami

Dzielnica willowa

Praca zajęła mi 5 dni. Od rana, z przerwą na pracę, i po powrocie ponownie wracałam do szycia. Nieraz do 1.00. Nie piszę tego żeby udowodnić jaka jestem dzielna, nie o to chodzi. Piszę, ponieważ wiem że gdybym dotrzymała słowa wcześniej, dziś nie musiałabym tak "zasuwać".
Mata wzbudziła zachwyt dzieci. Co więcej, uczestniczyły w jej szyciu, ponieważ realizowałam również ich pomysły. Dziecięce sugestie obejmowały między innymi sklep, rondo, szkołę :) Podczas gdy ja szyłam kolejne elementy maty, dzieciaki skutecznie sprawdzały jej wytrzymałość, jakość "dróg", wielkość parkingu przed remizą strażacką:). Mata jest skończona. Praktycznie.
Muszę jeszcze ją podszyć drugą tkaniną, i obszyć lamówką. 
ALE prezentuje się nieźle, nieprawdaż?
I najważniejsze DOTRZYMAŁAM SŁOWA :)
Wreszcie!

WAŻNY dopisek - przyjrzałam się zdjęciom, mało że niewyględne to jeszcze szwy  widać jakieś takie byle jakie :> Szwy faktycznie takie sobie, ale szyję na starym Łuczniku, który zbyt wielu wzorów ściegów nie posiada, więc, możliwe że  troszku rażą te niedoskonałości. Nie mniej dobrze trzymają :)

Pozdrawiam serdecznie życząc dotrzymywania obietnic wszelakich.
Nawet tych najmniejszych :)))

8 stycznia 2011

Szał:)

Skoro odkopałam maszynę, plany są, projektów jeszcze więcej, czas... nieważny, znajdzie się:)
Bo właśnie dowiedziałam się o candy. Nie byle jakim!
Jednoiglec CUDNE szmatki rozdaje:) O takie:

 Piękne? Już nie ma miejsc, wcale nie musicie tam zaglądać, wcale a wcale :)))))
Żartowałam :))))
Szybko zapisujcie się bo losowanie JUŻ 17.01!!!
POWODZENIA ŻYCZĘ, Droga Konkurencjo :)

Materiałowo

Wczoraj odkopałam maszynę.
Dosłownie. Na święta złożona, ze schowaną w niej częścią tkanin, i innych upierdliwie wysypujących się pierdół szyciowych, kusiła mnie już bardzo.
Ale się nie złamałam! Całe trzy tygodnie się nie dałam :) Dziś wreszcie odpuściłam. Sięgnęłam po kluczyk, włożyłam go do zameczka, i przekręciłam.
Otworzyłam, wypakowałam, podłączyłam do prądu i...
Przyszedł Jaś, który koniecznie w tej właśnie chwili MUSIAŁ dostać pić, sekundę później żelka, potem zawołał Tosię, która też przypomniała sobie że właściwie to jest spragniona, żelkiem również nie pogardzi, a jakby dostała jeszcze paluszki to też by się nie pogniewała... I tak minęło 50 minut...
Maszyna rozpakowana, wciąż kusiła, kusiła niezmiernie...
Wreszcie udało mi się, po udzieleniu dzieciom licznych zapewnień typu: "tylko na półgodzinki, przysięgam", usiadłam do "kusicielki" i zaczęłam...
Po 15 minutach nadszedł Jan...
- Mama co szyjesz?
- Pościel dla nowej lalki Tosi. Janek,umówiliśmy się na półgodzinki... jeszcze nie minęło - odparłam z nadzieją na kontynuowanie pracy.
- No tak, ale ja tez bym chciał coś MATERIAŁOWEGO!!!
Zwęszyłam możliwość wynegocjowania kolejnych minut na maszynoszycie :)
Nie zastanawiając się zbytnio, podstępnie zaproponowałam KOLEJNĄ umowę, o treści następującej: Dajecie mi godzinę na szycie. Godzinę bez przeszkadzania, a uszyję obojgu coś super MATERIAŁOWEGO!
Dzieci się ucieszyły, i w podskokach pobiegły do pokoju.
Minęło piętnaście minut...
Przyszedł Jaś...
I tak chodził, zagadywał, prosił, dotykał, gadał, jęczał, gilał, buziakował...
Ja twardo usiłowałam spełnić obietnicę... Tylko czemu? Aaaaa... przez to maszyno-kuszenie!
Dzieci... ??? Były sobą :>
... Jakoś ten dzień minął, udało mi się uszyć pościel dla nowej laki Tosinej, plus kilka bonusów, za "dobre" sprawowanie się dzieci. I oczywiście COŚ materiałowego dla Jasia :)
Mimo ciągłego zaglądania mi przez ramię, mimo nitek plątania, mimo wyłączenia maszyny i spokojnego przyglądania się moim desperackim próbom ponownego jej uruchomienia (prawie ją rozebrałam na części!) - bo nie zauważyłam KIEDY Jaś WYŁĄCZYŁ moją maszynę, NIE WIDZIAŁAM!!! Mimo wielu INNYCH różnorodnych przeciwności "losu", przy wykorzystaniu czasu na drzemkę dzieciaków, udało mi się uszyć TO:


 Królewską pościel dla NOWEJ Tosinej lalki. To komplet, uszyłam całość, łącznie z materacem,ochraniaczem i makatką na przydasie :) Plus jasiek pod lalczyną głowinę :)


 Pieluszkę wielorazowego użytku też uszyłam. Jestem praktyczna i oszczędna :)
Lalka Tosina umie pić, tym samym siusia, pieluszki są szaleńczo kosztowne, więc ma "dziecko" mojej córki pieluszki ECO wielorazowego stosowania :)



Słynne materiałowe COŚ Janka, czyli prosty "garaż" na ukochane resoraki mojego synka:)



Ocena dziecka: "Mamo fajowe!" Więc się podoba. Ja mam zastrzeżenia, następny będzie the best :))
Uszyłam, zamknęłam maszynę na kluczyk.
Poszłam się relaksować.
Do pokoju dzieci :)

I wiecie co? Dzieciaki są zadowolone.
A ja czuję się POTWORNIE zmęczona. Zastanawiające, prawda ?
Ach, no i następnym razem nie poddam się tak łatwo maszynowemu kuszeniu, choćby miało trwać nawet miesiąc, jeżeli w domu będą przebywać przeziębione i mocno znudzone trzytygodniowymi wczasami domowymi dzieci! Poczekam!
Poczekam aż dzieciaki będą w przedszkolu / w łóżkach / w ogrodzie / w kinie / na randce / w wojsku / na koloniach / w pracy (niepotrzebne skreślić), albo... z Ojcem Osobistym - niech chłopak też ma trochę RADOŚCI :))))

Pozdrawiam cieplutko :D

4 stycznia 2011

"Nowy

 Rok mamy, i naprawdę nie wiem czy się cieszyć, przecież LAT wciąż przybywa.
A w związku z ich przybywaniem, to i w kostkach jakoś częściej strzyka, twarz jakaś bardziej "sfilcowana" się robi, nóżki i rączki jakby mniej sprawne, schylać się ciężej "...


To obserwacje koleżanki  nieszczęśliwej że Nowy już mamy. Próbując nieszczęsną pocieszyć nieśmiało, bo niezbyt dobra jestem w te klocki pocieszajkowe, podsunęłam jej myśl ulotną: "strzyka nie strzyka, ale za to bardziej wisi..." Minę dziwną zrobiła i poszła, zanim wyjaśniłam, że wisi w sensie ODPUSZCZENIA większego, nie brania SOBIE do głowy wszystkich tych STRASZNIE POWAŻNYCH ŻYCIOWYCH PROBLEMÓW :))) Może ją wkrótce gdzie spotkam, to skończę mą myśl ważką, chyba że zwieje na mój widok, bojąc się usłyszenia kolejnych głupot :)))
Hehehehehe, strzykanie i filc to nie koniec świata, samo życie przecież :))))
Ja tam nie narzekam, choć strzyka tu i ówdzie, a jakże :)))


Nowy przywitaliśmy szumnie i uroczyście, KINDERBAL lekko przebierankowy, zorganizowałam dzieciom własnym i zaprzyjaźnionym. Miło było niezwykle, zabawowo okrutnie, hucznie przeogromnie :)
Organizacja MINIONEJ imprezy przemyślana była niezwykle starannie. Bowiem ubiegły rok witaliśmy również w ścisłym gronie domowych domowników, znaczy my plus moja mama:) ALE!
Napracować się z Osobistym musieliśmy nad zorganizowaniem czasu dziatwie naszej, która w okolicy 23.00 powieki zapałkami podtrzymywała, i nudziła umęczona: "kiedy ten Rok jus psyjdzie Mama"!!!
Wykończona tamtym kinderbalem byłam nieziemsko, bo też tańczyć musiałam NON STOP niemalże, z dziecięciem starszym i młodszym unoszonym w ramionach, na zmianę, i wężyki musiały być obowiązkowo, i gierki jakoweś, i zabawy śmieszne... - a tak lajcikowo być miało przecież, w kapciach, domowo, cieplutko, leciutko... No, nie powiem, miło było, nie mniej, w tym roku poszłam po ROZUM:)
Dzięki czemu dzieci TOWARZYSTWO miały zapewnione, przemiłe zresztą, więc się zabawiały, z niewielką pomocą naszą, czyli DOROSŁĄ :)
Toś z PARTNEREM przebalowała praktycznie cały wieczór. Jako wiodąca para taneczna prezentowali niezwykle wysoki poziom w tańcach latynoamerykańskich i... prawie baletowych, tylko do Tańca z Gwiazdami z nimi :)
 Nie mniej zaangażowany w taniec był najmłodszy uczestnik balu - Roczniak Igor, który ustąpił z parkietu dopiero około godziny 22.00!!! Po czym padł, i nie zbudził go niemały huk wystrzałów z zakupionych na okoliczność witania Nowego,  baterii i "tortów" "ogniowych" :). Jaś występował raz w charakterze Strażaka Ważniaka, a raz jako Superbohaterski Nietoperek, po czym porzucił przebieranki na rzecz szaleństwa ze starszym kolegą, i bazę łóżkową budowały chłopaki zacięcie. :)
Fajny bal mieliśmy, dzieciska przeszczęśliwe, wybawione, już wymyślają co będą robić w przyszłym roku.



Życzeń nie składałam w OWYM DNIU  z premedytacją, bowiem złożyłam je przebiegle wcześniej, domyślając się w duchu, że pewnikiem nie zdołam na CZAS, toteż nie sumituję się wcale z powodu ich braku na blogu w tym WAŻNYM dniu. Zresztą wszyscy zainteresowani i tak wiedzą że DOBRZE i MIŁO ŻYCZĘ :D
Zmykam do Janka chorego - niestety, infekcja gardłowa się przyplątała jeszcze w święta. Najsampierw zachorzała Tosia, która szczęściem antybiotyku się ustrzegła. Niestety od Sylwestra choruje Janek wespół zespół ze mną - my niestety skończyliśmy na antybiotyku:> Grunt że mówić możemy, bo Toś biedny dwa dni chrypiał niemile.
Nie mniej pozdrawiamy ciepło znad kubaska gorącego kakao z pianką :))

Aaaa, i nie tylko o siebie dbamy :) Jadłodajnię otworzyliśmy już jakiś czas temu. Zlatuje się bractwo skrzydlate, i objada, aż miło :)


Żegnam raz jeszcze :)

28 grudnia 2010

Wojtek

To opowieść o Wojtku, naszym małym przyjacielu. Wojtuś ma cztery lata, brata Rysia, 2 kozy, mnóstwo pszczół. Wojtuś ma też upośledzenie umysłowe nazywane Zespołem Williamsa. Jest uroczym małym chłopcem. Rozwija się wolniej niż rówieśnicy, ale jest praktycznie ciągle uśmiechnięty, i strasznie ufny. Wojtek dzięki uczęszczaniu do przedszkola specjalnego ma zapewnioną nie tylko dobrą opiekę, ale przede wszystkim doskonałe warunki do dalszego rozwoju.  Proszę w jego imieniu o pomoc, podzielcie się swoim procentem, proszę.
Przeczytajcie list Wojtusia i jego mamy. Mamy co cudne gwiazdki robi, i serwetki też :)



"Cześć! Co słychać? Jak się masz? Co powiesz? 

     Ja mam na imię Wojtek, mam cztery lata i Zespół Williamsa. Wcześniej miałem trzy lata, ale mama mi zmieniła na cztery i w nagrodę pozwoliła mi zdmuchnąć świeczki, a potem kazała jeść ciasto, ale ja wolę wafelki.
     A mama mówi, że jestem gadułą i że miałem poprosić o pieniążki na przedszkole. To poproszę. Ale wcale nie trzeba dawać mi pieniążków, bo je da Urząd Skarbowy, tylko na takiej dużej kartce (roczne zeznanie podatkowe – przyp. mama) trzeba napisać w takim okienku (odpowiednia rubryka) to, co jest napisane pod spodem.
     I jeszcze mama powiedziała, żebym powiedział, że przedszkole jest fajne. Przedszkole jest bardzo SUPER!!! Pani w przedszkolu uczy mnie dużo piosenek, bo ja bardzo lubię śpiewać. I lubię tańczyć. I lubię wafelki. A Dziadek gwiżdże.
     A teraz już sobie idę, bo muszę uciekać od Rysia, bo Rysio głośno krzyczy. Pa pa"
 


 
Polskie  Stowarzyszenie  na  Rzecz  Osób 
z  Upośledzeniem  Umysłowym  Koło  w  Ostródzie 
Nr  KRS  0000007981 
W rubryce „Inne informacje”:
Koło  Terenowe  PSOUU  w  Ostródzie

SERDECZNIE DZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE :)

Świeta ...

... i po świetach :)
Były, minęły, a ja nawet nie zdążyłam zajrzeć na blog, nie zdążyłam POŻYCZYĆ...
A pożyczyć chciałam serdecznie i ciepło, żeby te święta były pełne magii i miłości. Żeby te święta przepełnione były serdecznością, wzajemną bliskością i błogosławieństwem wszelkim ...
I przepadło :>
Przejrzawszy Wasze blogi wydaje mi się że jednak, że MIŁO było, więc te moje w myślach słane życzenia znalazły jednak spełnienie :)))
Żeby jednak nie było tak "łyso", pomyślałam sobie na pociechę, że choć już nie Bożonarodzeniowo, pożyczyć przecież mogę równie ciepło i serdecznie noworocznie, toteż życzę:) I tym razem nie będę taka ostatnia!!!! Tym bardziej iż nie wiem czy uda mi się wygrzebać chwilkę na zajrzenie na bloga własnego i blogi Wasze.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU :)
coby jeszcze lepsiejszy był od minionego,
obfitszy w doskonalsze NOWE,
zdrowy, bo wiadomo, bez tego ani rusz,
żeby wszystkie plany okazały się na miarę możliwości,
a te potencjalnie niemożliwe, żeby się mimo wszystko  powiodły:)
Aby wszyściutkie marzenia znalazły SPEŁNIENIE!
Tego życzę z serducha całego, na ten NOWY ROK.

Nie zdążyłam z życzeniami, z relacją z przygotowań świątecznych. Powody jak u  każdego, choć u mnie doszedł jeszcze aspekt złej organizacji, niestety :> Rokrocznie obiecuję sobie że następnym razem nic nie zostawię na koniec, nic mnie nie zaskoczy... i rokrocznie muszę przyznać się do porażki :> Ech...

Dobra, koniec kajania się i jęczenia. Moja wina i już.
Pochwalić się za to chcę córką własną:) Toś przeżywała swe wielkie chwile, GRAŁA bowiem!!!
I to nie byle kogo, ponieważ samą Matkę Bożą, Maryję :)
Cudnie dziewczę wyglądało, subtelnie i delikatnie, jak trzeba :)
Rólka może i niezbyt bogata w słowa, niemniej znacząca :)


Miło uczestniczyć w czymś takim, dobrze znaleźć na to czas w przedświątecznych przygotowaniach. 
 I na koniec, ciagle jeszcze w klimatach światecznych, kilka zdjatek z naszych dekoracji domowych.











Lampa nad stołem w jadali, rokrocznie "ubrana" jest w wieniec z dekoracjami aniołkowymi. Ciekawie się prezentuje, choć brakuje mi na nim mini światełek...
I na koniec nasza choinka.
Po raz pierwszy w życiu mam w domu sztuczną choinkę...
Odkąd pamiętam, a zaręczam pamiętam dużo, mieliśmy żywą choinkę, taką z lasu, wybieraną przez ojca, ubierana wspólnie, pachnącą...
Teraz mam sztuczną. I mam mieszane uczucia.
Z jednej strony cieszę się. Cieszę ponieważ mimo zamieszkiwania wsi, położonej pośród lasów, rokrocznie mieliśmy problem z nabyciem choinki. A jeśli dochodzi do tego jeszcze aspekt estetyczny, czyli choinka ma być piękna, gęsta, do sufitu i w ogóle OCH i ACH, zdobycie takowej graniczyło TU z cudem niemalże.
W ubiegłym roku mieliśmy "choinkę" która nią była tylko z nazwy:> Mało że drapak, to jeszcze pogubiła igiełki zaraz po świętach... i tak dobrze że tyle wytrzymała :>
Problem drugi: wożenie choinki z miasta, gdy w samochodzie przeważnie jeszcze jeżdżą dzieci wracające z przedszkola, no nijak nie chce się taka zielona zmieścić się wespół zespół... Ta choinka to strasznie problematyczny zakup. 
Od jakiegoś już czasu myśleliśmy z Osobistym nad zakupem sztucznej. 
Ten rok był przełomowym w tej kwestii, zakupiliśmy, ubraliśmy i jest :)
Ładna, gęsta, niesypiąca się, bezproblemowa w przechowywaniu - wszak dom duży mamy:)
I na lat kilka. Ciagle się pocieszam że jesteśmy TROCHĘ eko.
Trochę, bo nie do końca przemawia do mnie EKOPLASTIK z którego "drzewko" jest wykonane, ale gdy się zastanowić nad wycinaniem drzewka, to chyba troszkę jest eko, mimo wszytko, prawda ?


Żegnam się ciepło, zmykam do zachrypłej świątecznie córy:)
Ściskam cieplutko:)

17 grudnia 2010

Czas

mija w szalonym pędzie.
Rozpoczęłam niezwykle intensywne przygotowania do świąt. Nareszcie :>
Dotąd ten mój czas przeciekał przez palce. Jakiś taki mało treściwy był, niby coś się robiło, coś się działo, coś przygotowywało... Jednak ciągle mało.
Miniony tydzień przyniósł zmiany.
Mam już przygotowane pierogi na wigilię, z kapustą i grzybami. Mam również wyproszone przez rodzinkę pierogi z mięsem na kolejne dni świat :)
Dziś piekłam paszteciki na wigilię pracową, zaraz zabieram się za paszteciki na świąteczny stół domowy.
Pochodzę z rodziny w której podczas wigilii zajadaliśmy się zupą grzybową, więc tak naprawdę paszteciki będą na kolejne dni świąteczne. Inna sprawa że barszczyk będzie na wigilii u teściów... Tak, tak, mamy DWIE wigilie z racji zamieszkiwania naszych rodzin w jednym mieście. Czeka nas zatem wariactwo zupełne :)
Wczoraj na świetlicy zorganizowałam  kolejne warsztaty świąteczne. Uczestniczące w nich panie przygotowały piękne stroiki z gałązek świerkowych na swoje stoły.
Świetne w całym przedsięwzięciu jest to, że kobietki mogą spotkać się, pogadać o tym i owym, oraz spędzić czas z pożytkiem dla... siebie :)))
Fajna sprawa.
Za to koniec tygodnia zakończyłam z własnymi dziećmi hucznie :)))
Z racji trwającego w Olsztynie Kiermaszu Świątecznego, Urząd Miasta przygotował mnóstwo atrakcji dla swoich mieszkańców, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci :). I my tam dziś pojechaliśmy :)
Mimo mrozu bawilismy się wyśmienicie.
I choć Janko początkowo nie chciał skorzystać z żadnej proponowanej zabawy, w końcu jednak się przełamał, szczególnie że zobaczył jak doskonale bawi się jego siostra i spotkany kolega :)
Najpierw Toś jako pierwsza i ta DZIELNIEJSZA przejechała się ciuchcią, maleńki pociąg, a tyle frajdy :)


wreszcie Janke się złamał :) Nie wytrzymał, i zasiadł godnie w mini wagoniku, i pooooojechali :)
Podobne opory synu wykazywał przy karuzeli. Też się zaparł że on nie, dopiero widok Tochny na cudnym koniku spowodował zmianę jego planów:) Jednak nie obyło się bez słynnych w naszej rodzinie UKŁADÓW - bowiem syn zastrzegł sobie że, owszem wsiądzie na karuzelkę, ale tylko wtedy gdy mama pojedzie razem z nim :). Tak dzięki własnemu dziecku, ja mogłam sobie przypomnieć szczenięce lata - FANTASTYCZNIE! Szczególnie że sama karuzela była bardzo klimatyczna, taka staroświecka:) No i te konie!

A potem trafiliśmy do Bajkowego ogrodu :)
Bo naprawdę był jak z bajki, tej o Królowej Śniegu.
Napatrzeć się nie mogliśmy na cudne rzeźby lodowe, podświetlone delikatnym białym światłem, precyzyjne wyrzeźbione... spójrzcie sami:

 Jeden z filarów bramy do "Bajkowego Ogrodu"

 Zimowe krzewy...
 i śnieżynki...
 nie mogło zabraknąć również ławek :)
 a tu już sanie Królowe Śniegu :)
 i jej zaprzęg konny, spójrzcie na te detale!

 A pożegnał nas sam Mikołaj Kopernik :)

Na koniec, mocno już przemarznięci skorzystaliśmy z okazji przejechania się psim zaprzęgiem! Dzieci, choć początkowo pełne obaw, koniec końców niezbyt chciały opuścić sanki wymoszczone skórami :) Aż żałowałam że ta przyjemność zarezerwowana była tylko dla dzieci :)


Jesteśmy już w domu.
Właśnie skończyliśmy pić gorące, rozgrzewające kakao...
Jaś pyta czy wracamy do psów :>
Cóż, ja się już nie wybieram, dobrze mi przed kominkiem:)
A jutro... ciąg dalszych przygotowań:)))

Pozdrawiam cieplutko